O Rasie

Pochodzenie

Zdrowie

Żywienie

Psychika

 Szkolenie

Hodowla

Szczenięta

Pielęgnacja

Wystawy

Statystyka

Biblioteka

Ranking

Galeria

Kynologia

Prawo

Pobieralnia

S.O.S

Rozmaitości

Linkownia

 

Jak zmierzyć czernysza?

 

Dokonanie pomiarów zwierzęcia to zajęcie, nie tylko bardzo ekscytujące dla każdego właściciela czworonoga, ale również dostarczające wielu interesujących i cennych informacji hodowcom. Niestety zdjęcie z psa dokładnych wymiarów jest wbrew pozorom bardzo trudne.

 

Po pierwsze: pies musi stać na równym podłożu mniej więcej w postawie wystawowej, ale swobodnej (podciąganie na ringówce czy wyciąganie nadmierne łap może zafałszować obraz pomiarów).

 

Po drugie: zwierzak to nie bezduszny przedmiot, który postawiony ani drgnie. Dlatego też biorąc poprawki na wiercipiętę zazwyczaj dokonuje się kilku pomiarów i wyciąga średnią, która będzie najbardziej miarodajnym obrazem danego wymiaru.

 

Po trzecie: by móc psa dobrze zmierzyć trzeba dysponować odpowiednim sprzętem (uniwersalna miara prętowa, miarka giętka - taśmowa, zoologiczny cyrkiel). Niestety, ale częstym błędem jest zdejmowanie wszystkich wymiarów z psa za pomocą jedynie zwykłego centymetra krawieckiego. O ile jeszcze będzie on przydatny przy mierzeniu szerokości nadgarstka, czy klatki piersiowej, tak absolutnie nie zda egzaminu przy mierzeniu wysokości psa w kłębie. Pamiętajmy, że psa mierzymy na centymetry i milimetry i każdy z nich odjęty lub też dodany od/do faktycznego wymiaru ma wpływ na resztę pomiarów i tym samym ostateczne na proporcje zwierzęcia.

 

Po czwarte: najlepiej jeśli pomiarów dokona osoba doświadczona, która wie, jak poprawnie psa zmierzyć. Piętą achillesową wielu osób początkujących jest brak podstawowej wiedzy z zakresu anatomii i budowy ogólnej psa oraz pobieżna znajomość wzorca, a w zasadzie brak zrozumienia jego przesłanek. Bez tych wiadomości nie da się zdjąć prawidłowych pomiarów.

Czarny Terier Rosyjski to rasa długowłosa, o bardzo rozwiniętej okrywie włosowej. To co widzimy - czyli nasze wrażenie ogólne danego osobnika - to jest: pies + jego szata + prawidłowe ostrzyżenie. Cała prawda o psie kryje się właśnie pod tym misternie przygotowanym futrem. Częstym błędem osób początkujących jest zdejmowanie wymiarów na tzw. futrze i bez odpowiedniego zaciskania miary, co w efekcie przekłada się na dodatkowe milimetry lub centymetry. Tam gdzie jest to możliwe włos musi być odgarnięty, a miarka odpowiednio dopasowana do ciała - nie futra. Zawsze pies widziany z pełnym obrostem i prawidłowo przygotowany da nam obraz większego i masywniejszego, niż jest w rzeczywistości. A naszym celem jest zmierzenie ciała psa, bowiem wzorzec odnosi się właśnie do poszczególnych partii ciała zwierzęcia.

 

Po piąte: należy pamiętać, że jakiekolwiek wymiary można traktować, jako ostateczne i porównywać zgodność budowy danego osobnika ze wzorcem w momencie, kiedy zakończy on już swój rozwój fizyczny. Trudno oczekiwać bowiem, że 10 miesięczny podrostek będzie idealnym odwzorowaniem standardu. W zależności od predyspozycji genetycznych, linii i preferencji osobniczych Czarne Teriery Rosyjskie w pełni rozwijają się do mniej więcej 3 roku życia. Co prawda najintensywniejszy rozwój "wzwyż" zakańcza się gdzieś ok. 12 miesiąca życia, jednak praktycznie dopiero w tym okresie rozpoczyna się związywanie kośćca i ciała, rozrost i formowanie masy mięśniowej oraz kształtowanie głowy. Proces ten jest wydłużony w czasie i w ciągu kolejnego roku zwierzę z pewnością przybierze centymetrów "wszerz", ale może jeszcze również podskoczyć wzrostowo. Tak więc, by wymiary mogły mieć swoje odwzorowanie w standardzie warto je zdejmować ze zwierząt, które zakończyły już swój rozwój. Naturalnie wiele osób - w tym szczególnie hodowcy - decyduje się na zdejmowanie pomiarów począwszy już od 8 tygodnia życia szczenięcia, aż do zakończenia fazy rozwoju, mniej więcej z regularną dokładnością np. raz w miesiącu. Takie dane dostarczają bardzo ważnych informacji hodowcy - w tym jedną z najważniejszych - czy jego praca hodowlana, dobór par, selekcja itp. zmierza w dobrym kierunku.

W rzeczywistości w Polsce nikt nie mierzy oficjalnie naszej rasy i nigdzie takie dane nie są dostępne. W niektórych krajach przeprowadzane są np. przeglądy hodowlane, albo tzw. bonitacje, na których zebrane pomiary są uznawane za oficjalne, zapisywane w karcie zwierzęcia i mogą decydować o tym, czy zostanie ono dopuszczone do hodowli. W Rosji z inicjatywy miłośników rasy zorganizowano, jak do tej pory 3 tzw. "Festiwale Czarnego Teriera Rosyjskiego". Były to wystawy połączone właśnie z dokonaniem dokładnych pomiarów, a także prezentacją szkoleń, zaliczeniem testów psychicznych itp. Na tych wystawach nie oceniano, jednak psów/suk w sposób tradycyjny, a w/g określonego schematu punktacyjnego. Suma punktów ostatecznie decydowała o tym, które zwierzę i w jakiej kategorii zajmie najwyższą lokatę.

 

Po szóste: proszę pamiętać, że jeśli zdecydujecie się na przeprowadzenie dokładnych pomiarów Waszego dorosłego psa/suki i zrobione one będą fachowo, to trzeba do nich podejść z pewną rezerwą. Zdarzyć się może, że porównując zapisy ze standardu z uzyskanymi wynikami, niektóre z nich mogą się różnić. Otóż tak się składa, że standard przedstawia nam zarys budowy psa idealnego - a takowe otrzymać jest niebywale trudno. Większość zwierząt ma jakieś mniejsze lub większe usterki, jednak o tym czy będzie ono odpowiadało głównym założeniom wzorca decyduje tzw. wrażenie ogólne oraz zachowanie harmonii. Żaden sędzia na wystawach psów nie biega ze specjalistycznymi przyrządami i nie mierzy psa z dokładnością zegarmistrzowską. Jego ocena polega na sprawdzeniu najbardziej newralgicznych punktów (zgryz, kolor oka, obecność jąder u samców) oraz na sprawdzeniu budowy ogólnej. W większości o końcowej ocenie zdecyduje wrażenie ogólne, ruch, przygotowanie i prezentacja psa. Zatem jeśli Wasz pies/suka jest reprezentantem rasy, który jest pozbawiony wad dyskwalifikujących oraz nie ma poważnych wad mogących jawnie wpłynąć na obniżenie oceny to drobne nieścisłości miarowe mogą nie być w ogóle rozpatrywane.

Warto jednak zaznaczyć, że o ile małe dysproporcje w budowie sylwetki będą tolerowane, tak problem może dotyczyć wzrostu zwierzęcia.  W standardzie wyrazie jest zaznaczony przedział najwyższy i najniższy dla psów i suk. Dodano również zapis, że przewyższenie górnej granicy wzrostu będzie tolerowane, jeśli pozostałe proporcje będą zachowane. Aktualnie zwierzęta, które przerosną parametry wzrostowe, ale zachowają harmonię budowy mają szansę na całkiem dobre noty. Natomiast każdego właściciela powinna niepokoić sytuacja, kiedy ich 12 miesięczny pies/suka nie osiągnie minimalnego wzrostu (suka 66 cm , a pies 70 cm). Najczęściej właśnie podczas wystaw psów sędziowie mający wątpliwości, co do wzrostu zwierzęcia mogą go zmierzyć i uzależnić wydanie ostatecznej oceny od tego pomiaru.

 

Jeśli zatem chcecie dokonać dokładnych pomiarów Waszego podopiecznego to poniżej przedstawiamy poglądowe schematy, jak zdjąć z psa miarę. Uczulamy, że linie i punkty odniesień na naszych zdjęciach są naniesione na psa z pełną okrywą włosową. Dlatego też szalenie ważne jest, by przed zdjęciem konkretnego wymiaru odszukać na ciele psa graniczne punkty i zgodnie z przyjętą zasadą dla danego pomiaru dokonać go poprawnie.

GŁOWA

W pierwszej kolejności pokażemy, jak przeprowadzić pomiary głowy Czernysza.

Na wymiary głowy składają się min.:

a) długość głowy:

to całkowita długość głowy i powinna być zmierzona od nasady guza potylicznego, który jest wyczuwalny z tyłu głowy do końca nosa. Przyłożyć należy taśmę (lub cyrkiel zoologiczny od guza do nosa) w linii prostej i zmierzyć cały odcinek. Zgodnie ze wzorcem długość głowy powinna stanowić nie mniej, niż 40% wysokości w kłębie.

b) długość kufy:

kufa (potocznie zwana pyskiem) to przednia część głowy psa, obejmująca trzewioczaszkę, która u Czernyszy jest wyraźnie oddzielona od mózgowioczaszki przełomem czołowo-nosowym, nazywanym stopem. Tak więc długość kufy mierzymy w linii prostej od stopu do końca nosa, prowadząc linię prostą, mniej więcej pośrodku, między oczami, w dół, przy użyciu taśmy lub cyrkla zoologicznego. Zgodnie ze standardem: kufa jest nieco krótsza, niż część mózgowa czaszki.

c) długość mózgowioczaszki:

mózgowioczaszka stanowi część górną czaszki, a jej punkty graniczne wzdłuż stanowią: nasada guza potylicznego i stopu. Chcą zmierzyć jej długość należy poprowadzić linię prostą, pomiędzy wyżej wskazanymi punktami. Zgodnie ze standardem długość mózgowioczaszki powinna być nieco większa, niż długość kufy;

d) szerokość mózgowioczaszki:

szerokość mózgowioczaszki mierzona jest w najszerszym miejscu czoła. Należy w szerz poprowadzić linię prostą w dwóch granicznych i najszerszych punktach znajdujących się po bokach głowy na wysokości czoła (mniej więcej tworzyć je będzie łuk jarzmowy znajdujący się po obu stronach uszu). Zgodnie ze standardem: mózgowioczaszka jest umiarkowanie szeroka z płaskim czołem.

e) obwód kufy:

mierzymy miękką miarką przy zamkniętym pysku i w miarę odgarniętym włosie, dobrze dopasowując taśmę mierzącą do obwodu kufy. Pomiar należy zdejmować w połowie długości kufy - czyli długości od stopu do końca nosa.

SZYJA I OBWÓD KLATKI PIERSIOWEJ

I. szyja:

to część ciała oddzielająca głowę od tułowia. Z anatomicznego punktu widzenia odcinek kręgosłupa szyjny składający się łącznie z 7 kręgów szyjnych. Jej szczyt stanowi kręg szczytowy, a koniec stanowi kręg szyjny VII. Należy więc tuż za guzem potylicznym namacać na psie kręg szyjny szczytowy, a następnie znaleźć kręg szyjny VII, który będzie się znajdował mniej więcej pomiędzy łopatkami i w okolicach kłębu. Linia prosta od tych dwóch odcinków da nam długość szyi. Zgodnie ze standardem: długość szyi jest w przybliżeniu równa długości głowy i jest ona ustawiona pod kątem 45-50 stopni do linii grzbietu.

 

II. obwód klatki piersiowej:

klatka piersiowa to część tułowia między szyją i jamą brzuszną. Chroni ona narządy wewnętrzne (głównie serce i płuca) i umożliwia proces wymiany gazowej. Z anatomicznego punktu widzenia i sporym uproszczeniu na linii górnej w jej skład wchodzi 13 kręgów piersiowych, po bokach ciała: znajdują się kości płaskie półkoliście wygięte - czyli żebra łącznie 13 sztuk - w tym rzeczywiste 9 sztuk i rzekome 4 sztuki, które z jednej strony (od góry) łączą się z kręgami piersiowymi, a od spodu łączą się z mostkiem (tylko rzeczywiste), który z kolei ogranicza klatkę piersiową od strony brzusznej. Obwód klatki piersiowej mierzymy za pomocą giętkiej miarki - taśmy - opasając nią klatkę piersiową psa i dopasowywując ją do kształtu ciała. Pomiaru dokonujemy tuż przy łokciu psa na wysokości tylnej części mostka i przed kłębem.

WYSOKOŚĆ W KŁĘBIE I GŁĘBOKOŚĆ KLATKI PIERSIOWEJ

I. wysokość w kłębie:

kłąb to najwyżej wysunięty fragment grzbietu psa - nasada szyi, którą tworzą szczyty łopatek i znajduje się on na górze mniej więcej w połowie łokcia przedniej łapy. Wysokość psa w kłębie mierzymy w linii prostej od podstawy łapy do wysokości kłębu - koniecznie specjalną miarą prętową (laską zoometryczną). Zgodnie ze standardem wysokość w kłębie dla samców wynosi od 70 cm do 78 cm, a dla suk od 66 cm do 74 cm, przy czym wymiary uśrednione czyli 72-76 cm dla psów i 68-72 dla suk są najbardziej pożądane.

 

II. głębokość klatki piersiowej:

głębokość klatki piersiowej mierzymy w linii prostej za pomocą miary prętowej - jej część stałą/poziomą przykładamy tuż na wysokości łokcia do klatki piersiowej (będą to okolice tylnej części mostka), a na górze ograniczamy część ruchomą do odległości do kłębu. Zgodnie ze standardem klatka piersiowa powinna być głęboka, pojemna i szeroka, z lekko wysklepionymi żebrami, przy czym jej głębokość stanowi nie mniej, niż 50% wysokości psa w kłębie.

DŁUGOŚĆ PRZEDNIEJ KOŃCZYNY I SZEROKOŚĆ NADGARSTKA

I. długość przedniej kończyny do łokcia:

z anatomicznego punktu widzenia na kościec nóg przednich składają się: łopatka, kość ramienna (ramię), kości przedramienia (promieniowa i łokciowa), kości nadgarstka, cztery kości śródręcza i cztery palce z pazurami. Nas jednak interesuje wykonanie pomiaru od łokcia do końca łapy przedniej czyli palców. Pomiaru dokonujemy za pomocą taśmy poprowadzonej prosto w dół od łokcia do podłoża i linii palców. Zgodnie ze standardem:  wysokość w łokciu (na wysokości stawu łokciowego) stanowi 50-52% wysokości w kłębie.

 

II. szerokość nadgarstka:

nadgarstek znajduje się pomiędzy śródręczem, a przedramieniem. Z anatomicznego punktu widzenia składa się z pojedynczych i małych kości ułożonych w dwóch rzędach. Ruchy nadgarstka głównie ograniczone są do ruchu w górę/w dół, jednakże jest on wstanie wykonać nieznaczne ruchy skrętne. Pomiar obwodu nadgarstka wykonujemy za pomocą miękkiej taśmy mniej więcej tuż pod opuszkiem piątego palca. Wymiar ten wbrew pozorom nie jest łatwy do zdjęcia u Czernyszy i przysparza początkującym wielu problemów. Główny z nich to spora ilość dość obfitego futra rosnącego na łapach. Aby móc w miarę obiektywnie i dokładnie zmierzyć szerokość nadgarstka trzeba pamiętać, by taśma była dopasowana do skóry psa, a pomiar odbywał się z jak najmniejszą ilość włosów pod taśmą. Mierzenie na futrze bardzo fałszuje wyniki dodając nieraz nawet 1-2 cm !, co przy tym pomiarze stanowi szalenie dużą różnicę. Jak sobie pomóc ? proszę pamiętać, żeby sierść była starannie rozczesana, bez kołtunów i dredów, następnie w miejscu, gdzie ma być przeprowadzony pomiar można zrobić poziomy przedziałek i włosy z dolnej linii sczesać gładko na dół, a włosy z górnej linii podczesać do góry i przymocować np. naciągniętą na łapę frotką lub miękką opaską. W taki sposób otrzymamy linię maksymalnie odsłaniająca łapę, na której można dokonać pomiaru. Standard nie podaje, jaka szerokość jest pożądana, jednak biorąc pod uwagę to, że preferowany jest typ mocny/grubokościsty oraz na podstawie prowadzonych przez lata pomiarów można przyjąć, iż szerokość nadgarstka dla dorosłego i o uśrednionym wzroście (72-76 cm) psa wahać się może w granicach od 14,5 do 16 cm, zaś szerokość nadgarstka dla dorosłej i o uśrednionym wzroście (68-72 cm) suki wahać się może w granicach od 13,5 do 15 cm.

Nasza drobna dygresja: jeśli otrzymacie obwód nadgarstka równy 20 cm, to z pewnością popełniliście błąd w mierzeniu, bowiem wskaźnik ten u konia jest mniejszy :-)

DŁUGOŚĆ TUŁOWIA

Długość tułowia to poziomy wymiar (skośna) od kości ramiennej (jej przedniej projekcji) do kości guza siedzeniowego miednicy. Obydwa punkty graniczne są wyczuwalne przy pomiarze psa. Do pomiaru trzeba użyć miary prętowej.

LINIA PLECÓW, DŁUGOŚĆ GRZBIETU, LĘDŹWI I ZADU

I. linia pleców:

linia pleców tzw. linia górna to odcinek rozpoczynający się od kłębu do nasady ogona. Mierzymy na tych punktach granicznych.

II. długość grzbietu:

grzbiet to część pleców po obu stronach kręgosłupa, między żebrami do I kręgu lędźwiowego. Zgodnie ze standardem: długość grzbietu stanowi połowę długości linii górnej.

III długość lędźwi:

lędźwie to część pleców po obu stronach kręgosłupa, między żebrami, a miednicą. Rozpoczynają się za grzbietem. Z punktu widzenia anatomii to odcinek lędźwiowy kręgosłupa złożony z 7 kręgów kręgów. Zgodnie ze standardem lędźwie są w długości równe połowie linii pleców.

IV. zad:

to ostatni odcinek linii górnej od lędźwi do nasady ogona. Zad zamyka tułów. Anatomicznie odpowiada części krzyżowej kręgosłupa. Kręgi krzyżowe zrastają się w jedną kość krzyżową, która u psów składa się z 3 kręgów.
Kość krzyżowa, jako sztywny odcinek kręgosłupa tworzy jednocześnie ważny element składowy miednicy kostnej. Kręgi krzyżowe doogonowo zmniejszają się i stają się coraz węższe. W efekcie kość krzyżowa przypomina zarys trójkąta o podstawie skierowanej ku głowie i wierzchołku skierowanym doogonowo. Przy dobrym ustawieniu kości miednicy zad jest umiarkowanej długości, muskularny, co zawdzięcza dobrze rozwiniętym partiom mięśniowym, które łagodnie opadają.

SZEROKOŚĆ KLATKI PIERSIOWEJ

To pomiar wykonywany z przodu lub od góry za pomocą specjalnej miary prętowej. Polega na zmierzeniu odległości od rękojeści mostka (dokładnie na złączeniu łopatki i kości ramiennej) po obu stronach zwierzęcia.

WYSOKOŚĆ W KRZYŻU, DŁUGOŚĆ UDA, DŁUGOŚĆ PODUDZIA, DŁUGOŚĆ STĘPU

I. wysokość w krzyżu:

mierzona jest w linii prostej od najwyższego punktu zadu (kość krzyżowa) do podłoża miarą prętową.

 

II. długość uda, długość podudzia, długość stępu:

kończyny tylne połączone są ze szkieletem poprzez miednicę, która to składa się z trzech parzystych kości. Tworzą one bardzo mocną obręcz połączoną z kością krzyżową kręgosłupa.
Po obu stronach miednicy znajdują się panewki, w których spoczywają główki kości udowych. Kości te drugim swym końcem łączą się z dwiema, częściowo zrośniętymi, kośćmi: piszczelową i strzałkową tworząc kolano. Poniżej kość piszczelowa łączy się ze śródstopiem poprzez staw skokowy. Tylna łapa składa się z 4 palców zakończonych pazurami. Czasami zdarza się, że w połowie długości stopy znajdzie się piąty palec, tzn. "wilczy pazur", który bezzwłocznie należy usunąć. Normalnie w tym miejscu, pod skórą, znajduje się tylko mała kostka, która da się wyczuć palcami.

a). długość uda:

długość uda mierzymy od kości podudzia (kolana) do kości guza siedzeniowego miednicy (kość powinna być wyczuwalna). Zgodnie ze standardem: udo jest dość długie.

b). długość podudzia:

długość podudzia mierzymy od kości podudzia (kolana) w dół do miejsca, gdzie kończy się nam podudzie i zaczyna kość guza piętowego lub kość stępu (te kości również są wyczuwalne). Zgodnie ze standardem: podudzie jest nie krótsze, niż długość uda.

c). długość stępu:

długość stępu mierzymy od nasady stopy do kości stępu. Zgodnie ze standardem: śródstopie mocne, długie i niemal pionowo ustawione.

INDEXY:

Kiedy już zwierzę jest dokładnie pomierzone i dysponujemy wynikami poszczególnych wymiarów możemy obliczyć:

 

Index wysokonożności:

pokazuje względną wysokonożność psa, w odniesieniu do stosunku długości nóg do łącznej wysokości w kłębie. Obliczany w/g następującego wzoru: (długość przedniej nogi do łokcia x 100) dzielone, przez wysokość w kłębie.

 

Index formatu:

jest to  stosunek skośnej długości tułowia do wysokości w kłębie. Obliczany w/g następującego wzoru: (długość tułowia x 100) dzielone, przez wysokość w kłębie. Index równy 100 wskazuje, że format jest kwadratowy, index powyżej 100 wskazuje, że format jest rozciągnięty (prostokąt).

 

Index kostny:

pokazuje względny rozwój szkieletu w oparciu o stosunek śródręcza do wysokości w kłębie. Obliczany w/g następującego wzoru: (obwód nadgarstka x 100) dzielone, przez wysokość w kłębie.

 

Index klatki piersiowej:

pokazuje względny rozwój tułowia w  odniesieniu do stosunku obwodu klatki piersiowej i do wysokości w kłębie. Obliczamy w/g następującego wzoru: (szerokość klatki piersiowej x 100) dzielone, przez głębokość klatki piersiowej.

 

Index masy:

pokazuje względny rozwój tułowia w  odniesieniu do stosunku obwodu klatki piersiowej i do wysokości w kłębie. Obliczamy w/g następującego wzoru: (obwód klatki piersiowej x 100) dzielone, przez wysokość w kłębie.

 

Index długości głowy:

pokazuje względną długości głowy, w odniesieniu do stosunku długości głowy i do wysokości w kłębie. Obliczamy w/g następującego wzoru: (długość głowy x 100) dzielone, przez wysokość w kłębie.

 

Index szerokości głowy:

jest to index pokazujący względną szerokość głowy psa. Obliczany w/g następującego wzoru: (szerokość mózgowioczaszki x 100) dzielone, przez długość głowy.

 

Redakcja Portalu Świat Czarnego Teriera

 

*do rozrysowania linii pomiarów wykorzystaliśmy zdjęcia Czernyszy z hodowli "Deneb Keitos" - autor. N. Stolbova

 

 

Copyright by Świat Czarnego Teriera. All Rights Reserved.

Kopiowanie ze strony zdjęć, grafiki, treści i innej zawartości Portalu Świata Czarnego Teriera, bez zgody właściciela jest zabronione.

Projekt i wykonanie Narodziny Gwiazdy

Stronę najlepiej oglądać w rozdzielczości 1024 x 768