O Rasie

Pochodzenie

Zdrowie

Żywienie

Psychika

 Szkolenie

Hodowla

Szczenięta

Pielęgnacja

Wystawy

Statystyka

Biblioteka

Ranking

Galeria

Kynologia

Prawo

Pobieralnia

S.O.S

Rozmaitości

Linkownia

 

Przewodnik po... nożyczkach

 

Wychodząc na przeciw Państwa oczekiwaniom postanowiliśmy przygotować cykl "Przewodnik po..." dotyczący sprzętu groomerskiego. W poprzednim artykule szczegółowo omówiliśmy ostrza do maszynek, a teraz przygotowaliśmy opracowanie poświęcone nożyczkom. Każdy posiadacz CTR-a wie, że aby móc cieszyć się ładnym i zadbanym przedstawicielem rasy trzeba go, nie tylko kąpać i czesać, ale również odpowiednio (zgodnie ze wzorcem) strzyc. Przygotowanie fryzury czernysza wymaga od groomera znajomości wzorca strzyżenia, anatomii rasy, doświadczenia i przede wszystkim jest to możliwe do osiągnięcia, dzięki odpowiednio dobranym akcesoriom - w tym nożyczkom. Nożyczki w rękach wprawnego groomera stają się bardzo precyzyjnym narzędziem, które potrafi sprawić, iż przeciętne zwierzę przejdzie prawdziwą transformację.

 

Skąd się wzięły?

Historia nożyczek sięga starożytnego Rzymu. Już w 100 r. n.e. Rzymianie wprowadzili współczesną konstrukcję tego narzędzia. Wynaleziono je jednak dużo wcześniej. Ich odkrycie szacuje się na XV w. p.n.e., a ich istnienie zawdzięczamy Egiptowi. Samo słowo "nożyczki" (z jęz. ang. scissors) pochodzi od łacińskiego słowa "cisoria", co oznacza instrument do cięcia. Nożyczki groomerskie znacznie różnią się od innych dostępnych nożyc np. biurowych, krawieckich czy kuchennych. Muszą być przede wszystkim wytrzymałe, i odpowiednio ostre oraz posiadać określone kształty, tak by mogły sprostać różnorodności psiej sierści.

 

Ogólna budowa nożyczek

Budowa współczesnych nożyczek sprowadza się do dwóch łopatek ostrzy (część tnąca) połączonych ze sobą na wspólnej osi śrubą mocującą (którą można jeszcze regulować docisk) z wyprowadzonymi ramionami, na których końcach znajdują się pierścienie-uchwyty (oczka) na palce po przeciwnej stronie (część chwytna). Podczas rozwierania i ponownego zamykania ostrza spotykają się zachodząc jedno na drugie. W zależności od zastosowania, nożyczki mogą dodatkowo posiadać jeszcze jeden - dodatkowy pierścień na palec, hak podpalcowy zamontowany na stałe lub dokręcany i stoper gumowy dystansujący styczność pierścieni na palce.

 

 

1. czubek ostrza 2. wewnętrzna strona łopatki ostrza 3. krawędź ostrza 4. powierzchnia wklęsła (nożyczki typ japoński)
5. zewnętrzna strona łopatki ostrza 6. strona boczna łopatki ostrza 7. system regulacji napięcia ostrzy (śruba lub inny system) 8. strefa obrotu
9. sprężyna płytkowa 10. oś ruchu lub strefa balansu 11. ramię uchwytu 12. szyja uchwytu

13. zewnętrzna strona pierścienia na palec

14. gumowa wkładka regulująca wielkość pierścienia na palec

15. stoper

16. hak podpalcowy

17. pierścień na palec

 

 

Materiały stosowane do wyrobu nożyczek

Kupując nożyczki warto zwrócić uwagę na istotny element decydujący o klasie nożyczek, a mianowicie materiał z jakiego zostały wykonane. Podstawowym materiałem, z którego wykonuje się nożyczki jest stal.

Stal używana do produkcji nożyczek najczęściej pochodzi z Japonii, Niemiec, Korei, Chin, Indii lub Pakistanu. Stal produkowana w Japonii pod względem różnych parametrów uważana jest za najlepszą na świecie. Stal produkowana w Niemczech również uznawana jest za bardzo dobrą jakościowo, jednak charakteryzuje się tym, że jej twardość oscyluje w górnych graniach, co oznacza, że jest ona zbyt twarda, by ostrza wyprodukowanych z niej nożyczek mogły być wyostrzone w stylu "razor edge". Stal produkowana w Korei i Chinach plasuje się na dość dobrym poziome, jednak w porównaniu ze stalą niemiecką i japońską wydaje się zbyt miękka, a ostrza wyprodukowanych z niej nożyczek mimo zastosowania podobnego sposobu ostrzenia, jak w nożyczkach wykonanych ze stali japońskiej (w stylu japońskim) nie osiągną nigdy tak dobrych parametrów tnących. Stale wyprodukowane w Pakistanie i Indiach zaliczane są do najsłabszych klasowo, a wyprodukowane z nich nożyczki nigdy nie osiągają takich właściwości tnących, jak nożyczki wykonane ze stali produkowanej w ww. państwach. Dodatkowo najszybciej ulegają zużyciu i stępieniu.

W zależności od linii produkcyjnej w efekcie końcowym firmy oferują nożyczki wykonane w 100% ze stali, bądź też w wariancie łączonym: część robocza - tnąca - ze stali plus uchwyty i oczka na palce wykonane z tworzywa sztucznego lub metalowe nim powleczone.

Istotną rolę w klasie nożyczek odgrywa przede wszystkim rodzaj wykorzystanej do ich produkcji stali, czyli stopu żelaza z węglem i (zazwyczaj) innymi pierwiastkami (dodatkami stopowymi). Znacznie rzadziej wykorzystywane są stopy stali zawierające znaczne domieszki tytanu, kobaltu czy molibdenu.
Dobór materiałów, jak i ich obróbka ma zasadnicze znaczenie dla trwałości zarówno całych nożyczek, jak i samej krawędzi tnącej (ostrza). Im wyższa jakość materiałów, tym dłużej nożyczki pozostają ostre i w jednym kawałku. Jest to jednak zagadnienie złożone, na które składa się kilka czynników. Najważniejsze z nich to:

  • wytrzymałość (zdolność materiału do przeciwstawienia się obciążeniom powodującym odkształcenie);

  • odporność na ścieranie (odporność materiału na powstawanie ubytków w wyniku tarcia);

  • udarność (odporność materiału na pęknięcia i wykruszenia powstające w wyniku obciążeń dynamicznych, takich jak uderzenia czy gwałtowne przyłożenie dźwigni);

  • sprężystość (zdolność materiału do powrotu do pierwotnego kształtu po ustaniu sił powodujących odkształcenie).

Kompleks wymienionych właściwości stanowi o charakterystyce poszczególnych gatunków stali, jednak dopiero odpowiednia obróbka termiczna (hartowanie, odpuszczanie, wymrażanie) uwydatnia je i balansuje. Generalnie rzecz biorąc celem obróbki termicznej jest nadanie stali odpowiedniej twardości. Jednak także tu problem jest złożony. Wraz ze wzrostem twardości wzrasta odporność na ścieranie oraz wytrzymałość, ale równocześnie maleje udarność. Sprężystość wzrasta tylko do pewnego poziomu, po którego przekroczeniu stal staje się coraz bardziej krucha i zamiast wracać do pierwotnego kształtu pęka. Podobnie jest z wytrzymałością i po przekroczeniu określonej granicy twardości, stal już nie przeciwstawia się większemu obciążeniu, tylko się wykrusza. Wynika stąd konieczność ustalenia optymalnego przedziału twardości, w ramach którego można hartować dany gatunek stali, oraz twardości optymalnej dla przewidzianych zastosowań danego modelu nożyczek. W przypadku nożyczek teoretycznie najlepsza stal to taka, która daje możliwość hartowania do wysokiej twardości (59-63HRC), jednocześnie zachowując dobrą udarność. Jeśli do tego dodać odporną na tarcie strukturę (bogatą w twarde węgliki), to jesteśmy bliscy osiągnięcia ideału. Niestety taka stal, a zwłaszcza jej obróbka mechaniczna i termiczna, jest bardzo kosztowna, a przy tym nie zawsze niezbędna. Czasem więc warto poświęcić jedną z wymienionych właściwości na rzecz uwypuklenia innej, co można osiągnąć przez specjalne hartowanie lub po prostu przez wybór takiego, a nie innego gatunku stali. Natomiast parametrem niemal zawsze wysoce pożądanym jest wytrzymałość, która nadaje odpowiednią sztywność i zapobiega trwałej deformacji krawędzi tnącej, czubka, a w przypadku większych obciążeń całej powierzchni ostrza nożyczek. Osobnym zagadnieniem jest nierdzewność, która zależy niemal w 100% od składu chemicznego materiału. W przypadku stali pierwiastkiem najbardziej odpowiedzialnym za nierdzewność jest chrom – im jest go więcej, tym stal jest bardziej odporna na korozję. Niestety wzrost zawartości chromu powoduje spadek udarności.

Proszę jednak pamiętać, iż parametry ostrza nie zależą jedynie od gatunku stali oraz jej deklarowanej twardości. Właściwości ostrzy dwóch nożyczek z tego samego gatunku stali, zahartowanej do tej samej twardości, lecz pochodzących od dwóch różnych producentów mogą się różnić, czasem dość znacznie. Wiele zależy od huty, w której kupiono materiał, od stopnia zaawansowania procesu obróbki termicznej oraz od kontroli jakości. Dlatego warto kierować się renomą producenta, a także referencjami osób pracujących na sprzęcie konkretnych firm. Osobną sprawą jest prawidłowe ostrzenie nożyczek (kąt ostrzenia, symetria i wykończenie krawędzi tnącej), gdyż błędy tu popełnione przez producentów i samych użytkowników mogą zniweczyć zalety nawet najlepszej stali.

Warto zwrócić uwagę na rodzaj serii stali podany przy właściwościach technicznych nożyczek. Konkretne oznaczenia są bowiem odzwierciedleniem użytej stali ogólnie stosowanej do wytwarzania nożyczek. Znając serię można poznać skład danego stopu, a przy tym jego właściwości. Stal obok żelaza i węgla zawiera zwykle również inne składniki. Do pożądanych składników stopowych zalicza się głównie metale, które mogą jej nadać specyficznych parametrów:

  • żelazo - jeden z podstawowych składników stali;

  • węgiel - jeden z podstawowych składników stali zwiększający jej twardość;

  • chrom - czyni stal nierdzewna (zawartość powyżej 14% chromu). Zwiększa twardość stali i jej kruchość;

  • kobalt - zwiększa twardość stali oraz zwiększa działanie innych składników w stalach złożonych;

  • tytan - zwiększa twardość stali i jej wytrzymałość, odporny na korozję;

  • mangan - w dużej ilości zwiększa twardość i kruchość stali. Zapobiega tworzeniu tlenków, tzn. odtlenia stal w procesie obróbki cieplnej;

  • molibden - zwiększa twardość stali. Zabezpiecza ją przed rozhartowaniem w przypadku stali szybkotnących, pracujących w wysokich temperaturach i ulęgających częstemu chłodzeniu;

  • nikiel - zwiększa odporność stali na korozję;

  • wolfram - zwiększa odporność stali na działanie wysokich temperatur;

  • wanad - w małych ilościach zwiększa twardość stali;

  • miedź - zwiększa odporność na korozję.

Pierwiastki takie jak tlen, azot, siarka oraz wtrącenia niemetaliczne, głównie tlenków siarki i fosforu (ten ostatni zmniejsza podstawowe własności stali, a w dużej koncentracji wywołuje łamliwość stali) zwane są zanieczyszczeniami.

 

Na rynku można dostać nożyczki groomerskie wykonane min. z następujących stali narzędziowych:

  • stal węglowa (Carbon steel):

    ten rodzaj stali narzędziowej nie posiada większej ilości dodatków stopowych oprócz węgla. Zazwyczaj jest ona najmiększa, ze wszystkich używanych stali. Jej inne właściwości to również zmniejszona zawartość manganu i drobnoziarnistość.

    Najczęściej nożyczki wykonane z tego rodzaju materiału zaliczane są do najniższych klasowo, aczkolwiek mogą dać satysfakcję z użytkowania po przystępnej cenie. Mają jednak jeden mankament: poddane działaniu wilgoci rdzewieją. Wymagają więc dodatkowych zabiegów konserwacyjnych polegających przede wszystkim na odpowiednim oczyszczeniu, osuszeniu, naoliwieniu i przechowywaniu w suchym miejscu;

  • stal nierdzewna (Stainless steel):

    jest to grupa stali o specjalnych właściwościach fizykochemicznych. Nierdzewność uzyskuje się poprzez wprowadzenie do stali odpowiednich dodatków stopowych w tym chromu lub niklu. Główne powody stosowania stali nierdzewnej to: odporność na korozje, odporność na wysokie temperatury (ma to związek z wysoką zawartością Cr), lśniący połysk i ekologiczność. Przeglądając oferty producentów stosowane są stale o następujących oznaczeniach np. 420, 440A, 440B, 440C, stal japońska 440C itp.

    Stal oznaczona, jako 420 to popularna stal nierdzewna stosowana w klasie tanich i średnich cenowo nożyczek. Posiada najniższą zawartość węgla (0.4-0.5%) w stosunku do innych klasycznych stali nierdzewnych stosowanych na ostrza. Zalety serii 420 to bardzo wysoka odporność na korozję, stosunkowo wysoka udarność (odporność na pęknięcia i wykruszenia) oraz niskie koszty obróbki. Stal 420 jest hartowana w przedziale około 47-61 HRC.

    Seria 440A, 440B, 440C, to znana od lat w Europie i USA, popularna seria stali stosowanych w klasie średnich cenowo nożyczek, o klasę lepsza od serii 420. Poszczególne typy różnią się od siebie zawartością węgla, a tym samym wytrzymałością mechaniczną krawędzi tnącej. Dla stali 440 zawartość procentowa węgla mieści się w granicach 0,65-0,75%, dla 440B: 0,75-0,95%, natomiast dla stali 440C parametr ten wynosi 0,95-1,2%. Są one zwykle hartowane do twardości w przedziale 57-61 HRC. Warto podkreślić, iż stal 440C jest bardzo popularna wśród producentów nożyczek.

    AUS-6, 8, 10 to japońskie stale odpowiadające typom 440A, 440B i 440C. Podobnie jak w przypadku serii 440 różnią się zawartością procentową węgla: Dla AUS-6 parametr ten wynosi: 0,55-0,65% (dla 440A: 0,6 - 0,75%), dla AUS-8: 0,7-0,75% (dla 440B: 0,75-0,95%), dla AUS-10: 0,95-1,1% (dla 440C: 0,95-1,2%). Stale japońskie różnią od serii 440x głównie zastosowaniem w nich małych ilości wanadu. Pierwiastek ten pozytywnie wpływa na jednorodność struktury krystalicznej stali, a w większych ilościach zwiększa odporność ostrza na ścieranie.

    Stale pochodzące z japońskiego koncernu Hitachi:

    ATS-34: stal nierdzewna, która jest  modyfikacją stali 440C o zwiększonej zawartości molibdenu i obniżonej zawartości chromu. Dzięki większej odporności na ścieranie i deformację krawędzi tnącej znacznie lepiej trzyma ostrość, niż stale serii AUS i 440, jest jednak nieco bardziej krucha. Poza tym ma mniejszą odporność na korozję, co przy długim kontakcie z wilgocią lub w agresywnym środowisku skutkuje tendencją do pokrywania się rdzą powierzchniową. Stal tą hartuje się w przedziale 59-61HRC. 

    ATS-55: podobna parametrami do ATS-34. Posiada podobną zawartość węgla (około 1%), różni się natomiast obniżoną zawartością molibdenu. W stosunku do ATS-34 posiada znacznie lepszą odporność na korozję i jest łatwiejsza w obróbce, niestety kosztem gorszych parametrów trzymania ostrości. Wszystkie ww., rodzaje stali w zależności od kraju produkcji nożyczek są na tych terenach powszechnie wykorzystywane w średnich i droższych cenowo nożyczkach;

  • stal nierdzewna kobaltowa (Cobalt stainless steel):

    uzyskiwana jest poprzez dodanie do stali nierdzewnej narzędziowej odpowiednich stopów zawierających domieszki kobaltu, który zwiększa drobnoziarnistość stali, a także znacznie powiększa jej twardość. W związku z tym, że uzyskanie tego rodzaju stali jest dość kosztowne przeznacza się ją do produkcji narzędzi najwyższej jakości. Można więc oczekiwać, że nożyczki wykonane z tego rodzaju stali będą należały do klasy Premium. Powinny posiadać bardzo mocne ostrza zapewniające najwyższą precyzję cięcia. Spora ich część w celu zapewnienia idealnej linii cięcia jest również ręcznie ostrzona. Ze względu na doskonałą jakość materiału i twardość same nożyczki mogą być wykonane z mniejszej ilości materiału, co przekłada się na zmniejszenie ich wagi. Jednym z jej rodzajów jest np. N690: wysokokobaltowa stal nierdzewna produkowana przez austriacką firmę Böhler Edelstahl. Parametry techniczne tej stali sytuują się na poziomie między 440C a VG-10. Wytrzymała, odporna na korozję. Optymalna twardość dla tej stali mieści się w przedziale 58-60HRC. Stosowana do produkcji zarówno nożyczek średniej, jak i wyższej klasy;

  • stal nierdzewna VG-10 (Stainless steel VG-10):

    stosunkowo nowa japońska stal nierdzewna o parametrach przewyższających stal 440C. Przy podobnej zawartości węgla i nieco mniejszej chromu, stal ta zawiera zwiększoną ilość molibdenu i znaczną domieszkę kobaltu. Dzięki temu stal ta jest tylko trochę mniej odporna na ścieranie od stali ATS-34/154CM, a przy tym ma lepszą udarność (odporność na pęknięcia i wykruszenia). Niestety podobnie, jak wyżej wymienione stale może w niesprzyjających warunkach pokryć się rdzą powierzchniową. Optymalna twardość dla tej stali mieści się w przedziale 61-67 HRC. Stosowana do produkcji nożyczek wyższej klasy;

  • stal damasceńska (Damascus Steel):

    stal posiadająca bardzo dobre własności mechaniczne, stosowana w średniowieczu do produkcji broni białej. Nazwa pochodzi od Damaszku w Syrii, w którego okolicach istniały liczne warsztaty produkujące z tej stali miecze i szable o unikatowej w średniowieczu jakości. Proces produkcji stali damasceńskiej był objęty tajemnicą i nigdy nie został opanowany w Europie. Nie zachowały się do czasów współczesnych żadne wiarygodne opisy tego procesu. Współczesne eksperymenty metalurgiczne, oparte na szczegółowych badaniach mikrostruktury tej stali, doprowadziły do opracowania procesu technologicznego, prowadzącego do uzyskania stopu o bardzo zbliżonych do oryginalnej stali damasceńskiej właściwościach. Współczesna stal damasceńska jest wysokowęglową stalą, o nierównomiernej zawartości węgla. Dzięki temu, że występują w niej wyraźnie ciemniejsze pasma, poprzez odpowiednią obróbkę można uzyskać najrozmaitsze wzory na powierzchni produktów z niej wykonanych. Jednak jak uzyskać te pasma?  Otóż okazuje się, że kluczowe są dwa czynniki: stężenie wanadu i molibdenu w stali, oraz odpowiednia obróbka cieplna.
    Ciemniejsze pasma na powierzchni stali pochodzą od zgrupowań cementytu - Fe3C - układających się w pasma odległe od siebie o 30-70 mm. Powstają one przy zawartości węgla powyżej 1,4%, zawartości wanadu co najmniej 40 ppm lub molibdenu rzędu 200 ppm. Istotne jest również stężenie fosforu. Ponadto po wytopie stal musi stygnąć dosyć powoli, gdyż przy szybkim stygnięciu pasma nie tworzą się. Dużych umiejętności wymaga też wykucie narzędzia ze wzorami, gdyż podgrzanie stali powyżej pewnej temperatury powoduje zanik pasm cementytu, a więc utratę walorów estetycznych. Uwidocznienie pasm powstałych w metalu wymaga również starannej obróbki przy wykańczaniu - np. z wykorzystaniem kwasów do uwypuklenia różnic w zabarwieniu. Optymalna twardość dla tej stali mieści się w przedziale 62-71HRC. Ze względu na koszty produkcji jest stosowana niemal wyłącznie w najdroższych nożyczkach klasy Premium, często wykonywanych ręcznie i na indywidualne zamówienie.

    nożyczki wykonane ze stali damasceńskiej

Stosunkowo nowym osiągnięciem w przemyśle wytwarzającym również nożyczki jest wykorzystanie do ich produkcji nowych zaawansowanych technologicznie spieków tzw. stali proszkowych. Jest to materiał o właściwościach i zastosowaniach typowych dla stali, lecz o składzie chemicznym i parametrach nieosiągalnych przy klasycznych metodach wytopu. Niezwykle czysty, sproszkowany surowiec jest tu prasowany pod wielkim ciśnieniem i w ogromnej temperaturze, dzięki czemu powstały materiał ma idealnie homogeniczną strukturę. W zależności od koncernu produkującego tego rodzaju stal w jej skład wchodzi różny udział procentowy węglików (związków chemicznych zawierający wyłącznie metal lub półmetal i węgiel) oraz różny udział procentowy dodatków: węgla, wanadu, chromu i molibdenu, co w całokształcie przekłada się na docelowe właściwości tak otrzymanej stali. W zasadzie tego typu stale wykorzystywane są do produkcji nożyczek z klasy Premium.

 

Powłoki stosowane do wykończenia nożyczek:

Nożyczki wykonane ze stali w celu poprawienia ich parametrów mogą być dodatkowo jeszcze powlekane różnymi materiałami:

  • powłoki lakiernicze: najtańszy, a zarazem najmniej trwały typ powłoki na nożyczkach. Najczęściej jest to lakier nakładany na gorąco. Pełni głównie funkcję estetyczną (do czasu, aż zacznie schodzić), choć w przypadku nożyczek ze stali narażonych na korozję pełni również w pewnym stopniu funkcję ochronną;

  • oksydowanie: polega na pokryciu metalu czarną warstwą złożoną z jego tlenków. Tania i estetyczna powłoka ochronna, nie nadaje się jednak do zastosowania w stalach nierdzewnych. Zabezpiecza przed korozją i zmniejsza refleksy świetlne. Wady oksydy to bardzo mała odporność na zarysowania i wrażliwość na niewielkie nawet stężenia kwasów;

  • teflon: zabezpiecza on w 100% przed korozją, ponadto, dzięki właściwościom poślizgowym, zmniejsza tendencję do przywierania ciętego włosa do ostrzy. Powłokę teflonową dość łatwo zarysować, jednak teflon łączy się ze strukturą stali na głębokość kilku mikronów i nawet dość mocne rysy nie stają się ogniskiem rdzy;

  • związek tytanu (titanium-nitride): powłoka ta jest zauważalnie odporniejsza na zarysowania od powłok epoksydowych i teflonu, dzięki czemu lepiej nadaje się na nożyczki przeznaczone do codziennej pracy. Dodatkowo, dzięki niej można zwiększać atrakcyjność nożyczek dodając kolor. Jej wadą są koszty produkcji, które zauważalnie zwiększają cenę nożyczek z taką powłoką. Uwaga! w związku z tym, że ostatnio wiele firm proponuje nożyczki wykończone właśnie w powłoce tytanowej, a niektórzy sprzedawcy piszą, iż dane nożyczki są wykonane z tytanu chcielibyśmy uczulić wszystkich potencjalnych klientów i obalić krążące stereotypy. Otóż przyciągające wzrok barwne nożyczki sprzedawane, jako "tytanowe" nie są wykonane z tytanu, a jedynie nim powleczone. Również powłoka ta nie ma wpływu na ostrość nożyczek - nie czyni je ostrzejszymi i nie przedłuża ostrości ostrzy.

rainbow (tęcza)

niebieskie

różowe

czarne

zielone

złote

  • chromowanie: to pokrycie nożyczek w procesie galwanicznym twardą warstwą chromu. Powłoka taka jest najczęściej pół-matowa, jednak zdarzają się też nożyczki chromowane na wysoki połysk. Jest odporniejsza na zarysowania i lepiej chroni przed korozją, niż oksyda. Chromowanie może być stosowane zarówno w nożyczkach wykonanych ze stali węglowej, jak i nierdzewnej;

  • powłoki PVC: nazwa pochodzi od międzynarodowego skrótu nazwy poli(vinyl chloride) - jest to tworzywo sztuczne o wielorakim zastosowaniu w wielu gałęziach gospodarki. Odpowiednio przygotowane i poddane różnorakim obróbkom może być również stosowane, jako powłoka na nożyczki. Posiada również szereg właściwości: odporność na korozję, działanie czynników środowiska i różne substancje chemiczne. Dodatkowym atutem tej powłoki jest możliwość dodania różnych wzorów, które uatrakcyjniają estetykę wyglądu narzędzi. W zależności od użytej techniki mogą być nanoszone całe wzory lub napylane same kolory;

 

Przetwarzanie stali (obróbka stali, hartowanie)

Oprócz użytej stali do produkcji nożyczek bardzo ważny jest również sam proces jej przetwarzania i hartowania. Pod pojęciem procesu przetwarzania rozumiemy proces obróbki stali (skrawaniem, plastyczna, cieplna, chemiczna metali, cieplno-chemiczna) każda z nich nadaje stali innych właściwości. W przypadku stali narzędziowej i przy produkcji nożyczek dość istotne znaczenie ma to, czy stal była np.: kuta, odlewana lub spiekana, i w jakich warunkach przebiegało jej hartowanie.

Proces kucia polega na odkształcaniu materiału za pomocą uderzeń lub nacisku narzędzi. Narzędzia - czyli matryce lub bijaki umieszczane są na częściach ruchomych narzędzi. Proces ten również może być realizowany w specjalnych przyrządach kuźniczych. W procesie tym nadaje się kutemu materiałowi odpowiedni kształt, strukturę i własności mechaniczne.

Proces odlewania polega na tym, że stopiony metal wlewa się do formy, którą tworzy się do pożądanego kształtu. Proces odlewania pozostawia cząsteczki metalu w takiej konfiguracji, że metal staje się bardzo kruchy i nożyczki w wyniku upadku mogą ulec uszkodzeniu, lub nawet pęknięciu, jeśli szlifierz będzie chciał ponownie ustawić uszkodzone ostrze przez zginanie. Nożyczki otrzymywane w procesie odlewania mają, jednakże twardsze krawędzie ostrzy i prawdopodobnie posłużą dłużej, niż ostrza nożyczek otrzymanych w procesie kucia, jednak ich główną wadą jest to, że stosunkowo łatwo mogą pęknąć.

Spiekanie jest zjawiskiem zachodzącym samorzutnie wraz z podniesieniem temperatury, którego kierunek jest ustalony przez spadek entalpii swobodnej, towarzyszący zmniejszeniu się rozwinięcia powierzchni swobodnych układu. Dzięki temu zbiór stykających się ze sobą drobnych ziaren wiąże się wzajemnie po podgrzaniu do odpowiedniej temperatury niższej od potrzebnej do ich stopienia (0,4-0,85 bezwzględnej temperatury topnienia). Wiązaniu ziaren towarzyszy skurcz całego układu i przejście sypkiego lub słabo związanego proszku w lity, wytrzymały polikryształ. Zmiany te są wynikiem przenoszenia masy, które polega w pierwszym przypadku na przemieszczaniu się całych ziaren względem siebie, zaś w drugim przypadku na wędrówce pojedynczych atomów i molekuł w fazie ciekłej oraz gazowej. W każdym z tych przypadków zachodzi ukierunkowany transport masy, co oznacza, że w układzie działają siły i naprężenia, które wywołują przemieszczanie się ziaren i atomów w określonym kierunku. Każdy z tych mechanizmów dominuje w innym zakresie temperatur.

Głównym zadaniem procesu hartowania jest nadanie stali odpowiedniej twardości i wytrzymałości. Proces ten przebiega dwufazowo. Najpierw stal jest nagrzewana do odpowiedniej temperatury, następnie odpowiednio długo wygrzewana i na koniec szybko schładzana. Wśród parametrów technicznych nożyczek bardzo często pojawia się informacja, że stal była hartowana na zimno tzw. hartowanie lodem (Ice Tempering). W związku z tym, że większość nożyczek jest wykonywana ze stali nierdzewnej, która ma dodatek chromu potrzebny jest specjalny proces hartowania takiej stali, aby szczególnie podnieść właściwości (twardość, odporność na ścieranie). Polega on na ogrzaniu materiału wyjściowego do odpowiedniej temperatury, a następnie bardzo szybko poddawany on jest schłodzeniu w bardzo niskich temperaturach (stąd - mrożenie - Ice).

Tak więc w wyniku obróbki stali docelowo możemy otrzymać nożyczki uzyskane w procesie kucia, odlewu lub tłoczenia (spiekania). Nożyczki otrzymane w procesie tłoczenia są najtańsze. Łopatki ostrzy takich nożyczek zazwyczaj nie są wklęsłe. Nie są też tak ostre i mają wiele zauważalnych rys na ostrzu. Wiele nożyczek produkowanych obecnie w Chinach lub na Tajwanie pochodzi ze stali obrabianej w procesie odlewania i wykańczanej (ostrzenie) przy zastosowaniu obróbki komputerowej. Zastosowanie procesu hartowania lodem takich nożyczek nie gwarantuje, że ostrza będą nadzwyczaj wytrzymałe, co również powinno mieć przełożenie na klasę nożyczek i ich docelową niższą cenę. Nożyczki otrzymywane w procesie kucia stali uważane są za najlepsze, a dodatkowo ręczne ostrzenie może nadać ostrzom wyjątkowych właściwości tnących. Nożyczki otrzymane w taki sposób zaliczane są do klasowo najlepszych, co ma również przełożenie na ich niestety wysoką cenę. W wariancie nieco tańszym ostrza nożyczek otrzymywanych w procesie kucia mogą być ostrzone komputerowo, co przekłada się na obniżenie kosztów produkcji i tym samym ceny nożyczek.

 

Co to jest Skala twardości Rockwella (HR)?

Jest to zespół skal dla oznaczania twardości metali na podstawie testu dokonanego metodą Rockwella. Twardość w skali Rockwella oznacza się HR. Stosowanych jest kilka odmiennych skal, z których każda przeznaczona jest dla odmiennych stopów metali:

  • Skale C i A stosuje się dla stali hartowanych;

  • Skale B i F stosuje się dla stali niehartowanych i metali nieżelaznych;

  • Skale N i T stosuje się w przypadkach, gdy badana próbka ma niewielkie rozmiary lub jest bardzo cienka.

Przy podawaniu twardości określanej w skali Rockwella, w symbolu uwzględnia się metodę, np. HRC dla metody C. Zakres skali Rockwella wynosi od 20 dla miękkich stopów do 100 dla stali hartowanej (najtwardsza stal - martenzytyczna - ma twardość nie większą, niż 65-70 HRC).

Metoda Rockwella polega na pomiarze głębokości wcisku dokonanego wzorcowym stożkiem diamentowym o kącie wierzchołkowym 120° i promieniu zaokrąglenia 0,2 mm dla skali C, A i N lub stalowej, hartowanej kulki o średnicy 1,5875 mm (1/16") w metodach B, F i T przy użyciu odpowiedniego nacisku. Metoda ta jest łatwa w użyciu i szybka, gdyż stosuje się przy niej specjalne przyrządy, które same odczytują głębokość wgniecenia i określają twardość, bez konieczności dokonywania dodatkowych pomiarów i obliczeń. Dodatkową jej zaletą jest to, że jest ona nieniszcząca i pozostawia na badanym przedmiocie tylko słabo widoczną skazę. Procedurę dokonywania pomiarów metodą Rockwella opisuje Polska Norma PN-EN ISO 6508.

 

Estetyka wykończenia nożyczek:

  • satyna (satin finish):
    wyszlifowane na gradacji pozostawiającej drobne ryski/prążki, co daje efekt pół-matu. Typowe wykończenie dla większości nożyczek;

  • lustrzane wykończenie (mirror finish):
    to polerowanie materiału do uzyskania efektu wysokiego połysku na tzw. "lustro" równie często spotykane;

  • wykończenie matowe (matt finish):
    obróbka metalu pozostawiająca na nim efekt wielu chaotycznie rozłożonych, nieregularnych, drobnych rysek dobrze maskujących kolejne zarysowania, jakie powstają podczas pracy. Takie wykończenie pozbawione jest połysku i nie odbija światła. Równie często spotykane.

 

Styl produkcji nożyczek:

Przeglądając oferty z pewnością spotkaliście się z informacjami, iż nożyczki mogą być wykonane w stylu niemieckim lub japońskim. Czy kiedykolwiek zastanowiliście się, co to w praktyce oznacza, jakie są różnice i czy mają zasadniczy wpływ na użytkowość nożyczek?

Nożyczki wykonane w stylu japońskim mają bardzo ostre krawędzie tnące, wysoko-wygładzone, zazwyczaj o szlifie wypukłym tak charakterystyczne, że noszą nazwę: wypukłe ostrze (convex edge) lub wygładzone nożyczki (honed scissor). W związku z tym, że krawędzie ostrzy są bardzo cienkie, gładkie i ostre pozwalają one na wykorzystanie wszystkich technik cięcia, w tym również uzyskanie efektu "ślizgania się" po włosie czy cięcia małych kosmyków włosów. Ponieważ krawędzie są tak ostre istnieje ryzyko, iz w trakcie pracy (zamykania i otwierania) mogłyby przy zachodzeniu na siebie ocierać się jedna o drugą. Aby zapobiec takiej sytuacji na wewnętrznej stronie powierzchni ostrzy przebiega wzdłuż całego ostrza specjalnie oszlifowana, wgłębiona linia. Linia szlifu, którą możecie zobaczyć na wewnętrznej stronie krawędzi jest płaska i cienka oraz biegnie od czubka nożyczek w tył. Daje to nożyczkom delikatność ruchu i ciszę pracy. Jeśli nożyczki nie posiadałyby tej linii szlifu na ostrzu wówczas pracowałby ciężko i głośno. Ma to zasadnicze znaczenie przy funkcji otwierania i zamykania nożyczek. Jeśli nożyczki zostaną oddane do ostrzenia, a linia szlifu nie będzie wypracowana poprawnie to nożyczki nigdy nie osiągną swoich właściwości wyjściowych. W przypadku poprawnego ostrzenia i nadania wymaganej linii szlifu będą pracować bez zarzutu. Ze względu na bardzo ostre krawędzie ostrza nożyczki typu Convex Edge przechodzą przez włosy gładko i sprawnie oraz wymagają użycia mniejszej siły nacisku. Oprócz niekwestionowanych zalet mają też jeden mały minus w postaci tendencji do szybszego tępienia, niż nożyczki typu skośne ostrze (bevel edge).

 

 

Nożyczki wykonane w stylu niemieckim mają zeszlifowaną krawędź ostrza o płaskiej powierzchni szerokości od 1 mm do 5 mm. Powierzchnia wewnętrzna ostrza jest lekko wklęsła. Mówimy na nie miecz (sworld) lub skośne ostrze - krawędź skośna (bevel edge). Bevel Edge są szlifowane pod innym kątem, niż ostrza typu Convex Edge, co często wymusza na jednym lub obydwu ostrzach przeprowadzenie szlifu (mikroszlifu) ząbkowanego lub falistego. Ostrza ząbkowane podbierają włosy, a następnie przytrzymują je i popychają do przodu. Nożyczki typu Bevel Edge są bardzo trwałe, podbierają i trzymają włosy bardzo dobrze, bez przesuwania ich do przodu. Tego typu nożyczki powinno się stosować do strzyżenia włosów ciężkich, typu koziego, grubych. Ich główną wadą jest to, że nie można uzyskać efektu ślizgania się po włosach, co uniemożliwia wykonanie, niektórych precyzyjnych cięć. Ze względu na ząbkowanie pracują nieco gorzej i głośniej.

 

 

Co to jest mikroszlif?
Mikroszlif to drobne ząbki występujące na jednej z łopatek ostrzy nożyczek. Zadaniem ich jest przytrzymanie ciętych włosów tak, aby ostrze przeciwległe mogło łatwiej je ściąć. Często mikroszlif dodawany jest do nożyczek wykonanych z nieco słabszej jakościowo stali. Nożyczki tego typu mogą dać zadowolenie z użytkowania, ale problem może rodzić się w momencie konieczności ich zaostrzenia, bowiem podczas tej czynności mikroszlif zanika. Jeżeli po ostrzeniu na ostrzu nożyczek nie zostanie wykonany ponownie mikroszlif – nożyczki wykonane z gorszej jakości stali stępią się znacznie szybciej, niż nożyczki dobrej jakości.

 

 

Inne terminy powiązane z ostrzami i krawędziami ostrzy:

  • wklęsła powierzchnia (hollow ground) - ten termin odnosi się do wyglądu wewnętrznej strony ostrza. Łopatka ostrza, jest tak wyprofilowana, że krawędzie są bardzo ostre, a sam jej środek jest nieco wklęsły, co ma duże znaczenie dla komfortu pracy nożyczek. Taki układ pozwala na bezproblemowe spotkanie się ostrzy w momencie ich zamykania i nie powoduje oporu (tarcia) łopatek ostrzy o siebie w trakcie ich domykania i ponownego otwierania;

  • wygładzone ostrze (honed edge) - ten termin często jest używany, przez producentów, którzy dokładają wszelkich starań, aby dzięki odpowiedniej technice ostrzenia krawędzie ostrza były wybitnie gładkie;

  • pół-wypukłe ostrze (semi-convex edge) - ten termin często jest stosowany do opisu nożyczek które mają, nieco węższe krawędzie ostrzy typu bevel (skośna krawędź), jednak nie są to typowe ostrza Convex;

  • ostrze typu miecz (sworld blade) - termin ten odnosi się do ostrzy, których najwyższy punkt znajduje się pośrodku ostrza (linia balansu). Takie ostrza mają kąt nachylenia w obydwu kierunkach od linii grzbietu: w kierunku tylnej części linii ostrza oraz w stronę krawędzi. To sprawia, że ostrze jest sztywniejsze i niektórzy uważają, że jest lepsze do cięcia grubszych włosów. Wbrew pozorom cięcie tego typu nożyczkami nie jest tak łatwe, jak nożyczkami o krawędziach miękkich lub wypukłych, ponieważ kąt krawędzi jest bardziej "tępy".

ostrze typu miecz (sworld blade)

 

Kształt, usytuowanie i długość ramion czyli ergonomia:

Najpopularniejszy i najstarszy typ ustawienia ramion względem ostrzy to proste ustawienie rączek noszące nazwę symetrycznego. Od jakiegoś już czasu producenci proponują również  ergonomicznie zaprojektowane modele pozwalające na zniwelowanie stresu i bólu podczas wykonywanej pracy. Bowiem takie układy redukują obciążenie stawów i mięśni, które występują podczas długotrwałej pracy. Nożyczki mogą być dostępne w różnych układach pod względem ustawienia ramion: symetrycznym, zagiętym, żurawim zwanym również pół-zagiętym, żurawim rozszerzonym zwanym również neutralnym. Warto zaznaczyć, że pół-zagięte rączki zaprojektowano, jako kompromis między pozostałymi modelami. Ten typ jest idealny dla osób, które chciałyby "przestawić" się z nożyczek o prostych rączkach na te z zagiętymi.

 

kształt ramion prosty, klasyczny jeden z pierwszych obowiązujących kształt ramion z podgięciem, które umożliwia prawidłowe rozłożenie palców na uchwytach. To stosunkowo nowe rozwiązanie może być stosowane we wszystkich konstrukcjach uchwytów.

 

Opposing grip - uchwyty przeciwstawne, symetryczne

Tego typu konstrukcja uchwytów jest jedną z najdłużej stosowanych.  Ramiona są jednakowej długości symetrycznie rozłożone względem śruby mocującej. Taki układ powoduje, że groomer powinien utrzymywać łokieć w pozycji poziomej, tak by rozłożyć optymalnie siłę nacisku, wykorzystując strzyżenie w różnych technikach.  Taki układ może najbardziej odpowiadać osobom, które tną przekładając siłę nacisku wychodzącą z kciuka i palca środkowego.

Offset grip - uchwyt typu zagięty

Tego typu konstrukcja uchwytów sprawia, że praca groomera jest bardziej komfortowa, bowiem nie musi on już trzymać przedramienia w pozycji poziomej, a pod delikatnym kątem skierowanym w dół. Charakteryzuje się tym, że ramiona nie są jednakowej długości. Uchwyt na kciuk jest krótszy, co zmniejsza siłę nacisku na ścięgna kciuka, a oczka na palce są kształtu owalnego - nieco wydłużone.

crane grip/semi-offset - uchwyt żurawi lub pół-zagięty

Tego typu konstrukcja ma pewne cechy konstrukcji offset, jednak z  jedną istotną różnicą. Jeśli będziecie chcieli ścinać sierść trzymając ostrza w pozycji horyzontalnej to wówczas kąt nachylenia ramion będzie pochylony do dołu, a nie rozłożony centralnie na łopatkach. Takie ustawienie znacznie poprawia ergonomię, ponieważ łagodzi i zapobiega naciskowi na kciuk, rękę i ramię, co umożliwia groomerowi wykonywanie cięcia z łokcia w niższej pozycji. Sam kąt uchwytów również powoduje ruch ręki groomera w kierunku od ciała podczas cięcia tuż przy skórze umożliwiając swobodniejsze cięcie z bardziej otwartymi - pełnymi cięciami.

Extended crane lub neutral grip - uchwyt typu żuraw rozszerzony lub neutralny uchwyt

Tego typu konstrukcja uchwytów charakteryzuje się tym, że uchwyt na kciuk jest znacznie skrócony, a drugi uchwyt jest ustawiony do niego w pozycji zagiętej (offset). Taki układ sprawia, że pierścień na kciuk znajduje sie w pozycji neutralnej dla samego kciuka i ustawiony jest poprzecznie do palców, które odpoczywają na przeciwległym uchwycie. Dzięki temu dłoń pozostaje w otwartej konfiguracji i tym samym minimalizuje to nacisk na ścięgna, co ma wpływ na ograniczenie ryzyka wystąpienia różnych schorzeń.

 

System regulacji siły docisku (kalibracja):

Współczesny przemysł produkujący nożyczki jest bardzo zaawansowany technologiczne. Firmy konkurując o klienta wypuszczają na rynek nowe udogodnienia, których celem jest zwiększenie komfortu pracy narzędzia. Również w dziedzinie regulacji siły docisku i napięcia ostrzy w ostatnich latach zaszło wiele zmian. Aktualnie możemy wybierać pomiędzy różnymi rozwiązaniami, które umożliwiają dostosowanie siły docisku i napięcia ostrzy w zależności od osobistych preferencji, jak i stosowanych technik cięcia.

 

Śruba z możliwością regulacji

Najstarszym i jednocześnie najprostszym rozwiązaniem jest zastosowanie zwykłej śruby. Niektóre mogą być szerokie z dużym nacięciem, co umożliwia regulację za pomocą zwykłej monety, inne mogą być węższe z mniejszym nacięciem i do ich regulacji będzie potrzebny śrubokręt.

Pokrętło/tarcza do bezpośredniej regulacji

Nieco większym udogodnieniem było wprowadzenie specjalnie skonstruowanego pokrętła lub tarczy, które umożliwiają regulację siły docisku i napięcia ostrzy bez użycia dodatkowych narzędzi. Wystarczy zaledwie kręcąc w wybranym kierunku wyregulować napięcie do pożądanego.

System regulacji napięcia oparty na sprężynie płytkowej

 

System regulacji napięcia oparty na sprężynie płytkowej jest również znany już od dawna i stosowany w wielu rodzajach nożyczek.  Polega on na tym, że wzdłuż osi cięcia i pomiędzy śrubą, a powierzchnią łopatki ostrza jest umieszczona sprężyna płytkowa. Podczas pracy system ten amortyzuje nacisk na ostrza oraz sprawia, że siła ta jest rozkładana równomiernie, co znacznie wydłuża czas zużycia ostrzy. 

 

System regulacji napięcia oparty dodatkowo na łożysku kulkowym

System regulacji napięcia oparty dodatkowo na łożysku kulkowym jest stosowany, przez niektóre firmy produkujące nożyczki z klasy Premium. Jego zadaniem jest stabilizacja ruchu ostrzy łopatek. Polega on na tym, że łożysko jest osadzone w centrum osi cięcia, pomiędzy śrubą, a powierzchnią łopatki. Podczas pracy ostrze obraca się na łożysku, a nie na typowej teflonowej lub nylonowej podkładce.

 

Kształt pierścieni w tym szczególnie otworu na kciuk:

Kształt pierścieni sprawia, że komfort użytkowania nożyczek znacznie wzrasta, a nacisk na kciuk zdecydowanie maleje.

 

standardowy

to jedno z najdłużej obowiązujących rozwiązań, gdzie obydwa pierścienie posiadają ten sam kształt. Nie ma on żadnych właściwości ergonomicznych. Czasami jednak osoby leworęczne wolą ten typ konstrukcji oczek, bowiem mogą wykorzystywać w swojej pracy nożyczki przeznaczone dla osób praworęcznych.

anatomiczny

podobny do standardowego, jednak oczko jest nieco wydłużone w kształcie łzy oraz ustawione pod pewnym katem, co daje groomerowi możliwość większej swobody operowania nożyczkami pod różnymi kątami. Również istnieje możliwość obniżenia łokcia przy cięciu włosa z długości.

z wcięciem na kciuk

ten typ oczka został tak zaprojektowany, by umożliwić również otwieranie nożyczek ze strony bocznej kciuka, co daje jednocześnie możliwość obniżenia łokcia przy cięciu włosa z długości.

 

obrotowy pierścień na kciuk

to specjalnie skonstruowane połączenie umożliwia obrót pierścienia na kciuk o 360°. System ten uwalnia nadgarstek od obciążenia, ponieważ nożyczki obracają się na kciuku. Zbędne zatem staje się obracanie samego nadgarstka.

 

Wielkość pierścieni:

Wielkość pierścieni na palec odgrywa również istotną rolę w komforcie użytkowania nożyczek. I ma zasadnicze znaczenie szczególnie dla osób o małych dłoniach i drobnych palcach lub osób o dużych dłoniach i większych palcach. Współcześnie firmy produkujące nożyczki oprócz standardowej wielkości pierścieni na palec proponują również takie serie, w których produkują nożyczki zgodnie z potrzebami osób o niestandardowych dłoniach i palcach. Tak więc oczka mogą być pomniejszone lub też powiększone. Dodatkowo, by umożliwić swobodną regulację wielkości oczek i móc je dopasować do obwodu palców istnieje możliwość nabycia nożyczek ze specjalnymi gumowymi wkładkami lub przystosowanymi do włożenia takich wkładek w celu wyregulowania wielkości pierścieni.

 

standardowa wielkość oczka małe oczka duże
standardowa wielkość oraz możliwość regulacji wielkości oczka za pomocą gumowej wkładki trzy wielkości oczka w modelach z kciukiem rotacyjnym

 

Hak podpalcowy:

Dążąc do poprawienia komfortu pracy groomera wiele firm wprowadza całe serie nożyczek, które są wyposażone w hak podpalcowy umożliwiający oparcie i odciążenie najmniejszego palca oraz lepsze rozłożenie siły nacisku. Hak ten może być zamontowany na stałe, bądź też może być dokręcany - czasami również można nabyć nożyczki z hakami podpalcowymi umieszczonymi na obydwu pierścieniach.

hak podpalcowy odkręcany hak podpalcowy stały
dwa haki podpalcowe stałe dwa haki podpalcowe odkręcane

 

Typy nożyczek i długość:

Ze względu na wygląd łopatek ostrzy wyróżniamy trzy rodzaje nożyczek: proste, gięte i degażówki. Każdy z tych rodzajów w zależności od docelowego przeznaczenia może jeszcze zawierać serie różniące się szerokością łopatek ostrzy oraz różnym ich zakończeniem. Biorąc pod uwagę ich ostateczne parametry oraz firmy mogą być one dostępne w długościach od 4 1/2" do 12". Długość nożyczek mierzona jest w calach (1cal=2,54cm).

1. Nożyczki proste:
to najbardziej rozpowszechnione nożyczki, które stanowią podstawowe narzędzie pracy i są niezbędne w każdym salonie groomerskim. Ich długość może się wahać od 4 1/2" do 12". Dobór długości samych nożyczek zależy przede wszystkim od wielkości rasy, powierzchni, jaka ma być cięta, dostępności do niej oraz preferencji samego groomera. Generalnie rzecz biorąc najpopularniejsze są długości mieszczące się w przedziale od 5" do 8" cali. Logicznie rzecz biorąc nożyczki o mniejszych rozmiarach lepiej się sprawdzą podczas strzyżenia miejsc trudno dostępnych, wymagających specjalnego wykończenia oraz u ras miniaturowych, małych i średnich. Nożyczki o większych rozmiarach idealnie nadają się do cięcia większych powierzchni, tak więc doskonale spełnią swoją rolę przy rasach dużych i olbrzymich oraz wszędzie tam, gdzie trzeba wyprowadzać równe linie jednym cięciem (np. wyrównanie linii "spódnicy" lub "pióra").

W obrębie tego typu możemy jeszcze wyróżnić następujące rodzaje:

  • standardowe proste nożyczki: mają dość wąskie ostrza, które są odpowiednie do cięcia większości delikatnej i cienkiej w strukturze sierści;

klasyczne nożyczki proste

  • nożyczki proste wykonane w stylu 88 lub Filipino style: generalnie rzecz biorąc ten rodzaj łopatek ostrzy spotyka się w nożyczkach większych, których rozmiary oscylują w granicach 8" do 12". Charakteryzują się on tym, że mają szersze i bardziej wytrzymałe ostrza, które są najbardziej odpowiednie do cięcia sierści dwuwarstwowej, grubej, koziej, twardej, szorstkiej. Część osób również używa ich do strzyżenia wstępnego sierści przed kąpielą;

nożyczki proste styl Filipino

  • nożyczki tzw. "bezpieczne": są to nożyczki o celowo zaokrąglonych końcówkach ostrzy, dla których w Polsce przyjęła się nazwa bezpieczne. Zaokrąglone czubki występują w zdecydowanej większości na nożyczkach o najmniejszej rozmiarówce, choć i na większych też je można spotkać. Idealnie nadają się do wszelkich precyzyjnych prac wykończeniowych, gdzie pole manewru jest dość ograniczone, a ze względu na specyfikę miejsca (okolice oczu, linia kufy, brzegi uszu, okolice genitaliów, przestrzeń pomiędzy opuszkami palców) istnieje ryzyko, że podczas poruszenia zwierzę mogłoby zostać zadraśnięte lub skaleczone - te końcówki zapobiegają takim sytuacjom.

nożyczki proste z zaokrąglonymi czubkami

 

W celu obniżenia wagi nożyczek - szczególnie tych z górnej granicy rozmiarowej - na łopatkach ostrzy są robione otwory skutecznie obniżające wagę od kilku do kilkudziesięciu procent. Dla poprawy komfortu pracy- szczególnie dla osób z mniejszymi dłońmi - nożyczki z największych długości mogą mieć również skrócone ramiona.

nożyczki proste, długie, skrócone ramiona, otwory obniżające wagę nożyczek

 

2. Nożyczki profilowane o ostrzach giętych:

mają taką samą budowę jak nożyczki proste, a różnią się wygięciem końców części tnącej (góra lub dół). Gdy nożyczki są delikatnie lub mocno otwarte kąt rozwarcia jest zawsze ten sam. Tną włosy równomiernie całą długością ostrzy. Takie wyprofilowanie umożliwia przeprowadzenie cięć wymagających poprowadzenia linii po łuku. Dzięki nim można nadać pożądaną formę fryzurom u ras wymagających płynnych i półokrągłych przejść. Nożyczki gięte również są dostępne w różnych długościach od 4 1/2" do 12". Można również wybrać pomiędzy zakończeniem ostrzy (standardowe, bezpieczne). W celu obniżenia wagi nożyczek często na długich łopatkach ostrzy są robione dodatkowe otwory. Dla poprawy komfortu pracy, szczególnie dla osób z mniejszymi dłońmi, nożyczki z największych długości mogą mieć również skrócone ramiona. Wprawny groomer z pewnością poradzi sobie z wyprowadzeniem linii pochyłych nożyczkami prostymi, ale dla osoby początkującej oraz przy wyprowadzaniu fryzur wzorcowych nożyczki gięte okazują się niezastąpione. Doskonale nadają się do nadawania fryzurze owalnych i półokrągłych form np. podczas formowania ostatecznego wyglądu ogonów (pomponów) wielu ras lub wyglądu głowy (Pudle, Bichon, Barbet). Również są niezastąpione przy wyprowadzaniu linii po wszelkich łukach np.: na piórze tylnych łap, ogona lub przy wykończeniach łap, kiedy chcemy uzyskać efekt półokrągłej kociej piąstki. I tak wyprowadzenie linii głowy, wyprofilowanie ogona u Toy Pudla i Bischona będzie łatwe do zrobienia, przy pomocy nożyczek o rozmiarze 6" lub 7", a nożyczki w rozmiarze 10" do 12" idealnie sprawdzą się przy wyprowadzaniu różnych linii np. u Pudla Standardowego czy Czarnego Teriera Rosyjskiego;

nożyczki profilowane, gięte

nożyczki profilowane, gięte

nożyczki gięte, długie, otwory obniżające wagę nożyczek

nożyczki gięte, bezpiecznie zakończone

3. Nożyczki degażówki:
charakteryzują się tym, że jedna, bądź też dwie łopatki ostrzy są "ponacinane", w taki sposób, że ostrze tworzy coś na kształt "grzebienia". Dodatkowo w celu uzyskania różnego efektu ostatecznego krawędzie ostrzy ząbków mogą być gładkie, wykończone typu ostre-brzytwa (razor) lub z mikroszlifem. Ogólnie rzecz biorąc styl cięcia tymi nożyczkami polega na zbieraniu włosów i w momencie spotkania się ostrza z ząbkami i bez część włosów jest po skosie skracana, a część nie. Stosuje się je do teksturowania, korygowania niedokładności po strzyżeniu nożyczkami zwykłymi, zmniejszania objętości włosów, cieniowania, strzyżenia punktowego, skalowania, efilowania itd. I w zasadzie w Polsce "do jednego worka" wrzuca się wszystkie nożyczki, które mieszczą się pod hasłem "degażówki". Przeglądając katalogi zagraniczne często spotkacie się z następującymi określeniami: blending scissors (nożyczki do "mieszania"), thinning scissors (nożyczki do przerzedzania) texture scissors (nożyczki do teksturowania) oraz chunking scissors (nożyczki do stopniowania), mimo iż funkcje tych wszystkich nożyczek są zbliżone to jednak końcowy efekt otrzymany podczas użycia każdego z tych rodzajów degażówek jest zupełnie inny.

Zgodnie z doświadczeniem wieloletnich groomerów z USA nazwa thinning scissors (nożyczki do przerzedzania) jest przypisana degażówkom obustronnym, które doskonale nadają się do przerzedzania sierści min. u Cocker Spanieli. Tego typu nożyczki zazwyczaj można nabyć w układzie do 40 ząbków na każdym ostrzu, bowiem większe ich zagęszczenie skutecznie uniemożliwiłoby spełnianie określonej funkcji. Pozostałe rodzaje degażówek: blending scissors (nożyczki do mieszania), texturing scissors (nożyczki do teksturowania) i chunking scissors (nożyczki do stopniowania) przypisuje się degażówkom jednostronnym. Możliwości operowania nimi są dość rozległe, a i efektów końcowych można uzyskać wiele. Warto jednak zaznaczyć, że zasadnicza różnica będzie polegała przede wszystkim na ilości ząbków. Podstawowa zasada jest prosta: czym mniej ząbków tym efekt końcowy będzie bardziej wyrazisty, co oznacza iż tekstura (strefy pomiędzy włosem krótszym, a dłuższym) będzie bardziej zaznaczona. Teraz już powinniście zauważyć, że nożyczki typu texturing scissor (nożyczki do teksturowania) to degażówki z minimalną ilością grubszych ząbków o szerokim ich rozstawie. Ten typ sprawdzi się przy włosie twardym, grubym, szorstkim oraz wszędzie tam gdzie chcemy uzyskać efekt trymowania, bez użycia specjalnie do tego przeznaczonych narzędzi. Specjalną "odmianą" tego typu nożyczek będą nożyczki chunking scissors (nożyczki do stopniowania), które również posiadają dość małą liczbę ząbków o szerokim rozstawie i dodatkowo jeszcze są one w charakterystyczny sposób ułożone i zakończone, co sprawia że idealnie nadają się do formowania i wykańczania tych elementów fryzury, które wymagają, nie tylko wyrazistej tekstury, ale również zdecydowanego wycieniowania i zróżnicowania włosa pod kątem długości (stopniowania długości). Szczególnie polecane są do formowania tzw. "chryzantemy" u West Highland White Teriera.

Na koniec do omówienia zostały nam nożyczki typu blending scissor (nożyczki do "mieszania"), które w zasadzie są najchętniej wykorzystywane przez groomerów i dzięki nim można uzyskać wiele docelowych efektów o łagodnym wykończeniu, bowiem spore zagęszczenie wąskich i prostych ząbków sprawia, iż strefy pomiędzy włosem skracanym, a długim przechodzą bardzo delikatnie. Dlatego doskonale spełniają funkcje min.: korygowania nierówności po cięciu innymi nożyczkami, stopniowania długości włosów we fryzurach wymagających płynnych przejść z partii długich do krótkich. Niezastąpione będą przy nadawaniu ostatecznej formy na tzw. "głowę misia" przy takich rasach, jak Lhasa Apso lub Shih-tzu. Spełnią swoją rolę również przy "układaniu spódnicy" u Cocker Spanieli, oraz u wszystkich tych ras, u których wymaga się w efekcie końcowym otrzymania w miarę najbardziej naturalnego - aczkolwiek estetycznie uporządkowanego wyglądu np. u niektórych Retrieverów czy u Irish Soft Coated Wheaten Teriera. Degażówki są również niezastąpione przy kształtowaniu i wyprowadzaniu formy tzw. "kociej łapy", chociażby u takich ras, jak Nowofundland czy Samojed. Dodatkowo idealnie nadają się do ogólnego "poprawiania" wyglądu.

Decydując się na zakup nożyczek typu degażówki oprócz parametrów omówionych w poddziale "kryteria wyboru" warto jeszcze zwrócić uwagę na takie kwestie, jak:

  • typ degażówek (podwójne, pojedyncze);

  • docelowe przeznaczenie (mieszanie włosa, teksturowanie, przerzedzanie, stopniowanie itd.);

  • ilość ząbków;

  • rozstaw ząbków (wąski, szeroki, mieszany);

  • zakończenie ząbków;

  • szerokość ząbków (standardowe-wąskie, szerokie);

  • ustawienie ząbków (proste, profilowane, po łuku).

 

nożyczki degażówki jednostronne klasyczne, wąskie, proste ząbki, wąsko rozstawione, 40 ząbków

 

nożyczki degażówki jednostronne ząbkowane (szerszy rozstaw) z wyprofilowanymi ząbkami - ustawienie po łuku

 

nożyczki degażówki jednostronnie ząbkowane (szerszy rozstaw) z wyprofilowanymi ząbkami

 

nożyczki degażówki dwustronne, klasyczne, proste, 30 ząbków

 

 

Nożyczki do zadań specjalnych:

  • nożyczki do rozcinania gumek: są to specjalnie profilowane nożyczki, jak sama nazwa wskazuje do rozcinania gumek. Idealne dla psów, które na co dzień są np. papilotowanie lub noszą gumki podtrzymujące grzywkę. Nożyczki posiadają specjalne wycięcie, umożliwiające rozcięcie gumek, bez ryzyka przecięcia włosów. Dodatkowo posiadają bezpiecznie zaokrąglone czubki;

nożyczki do rozcinania gumek

  • nożyczki o giętych uchwytach (bent shank): są to nożyczki o specjalnie wyprofilowanych-wygiętych uchwytach z oczkami na place. Dzięki takiemu ustawieniu podczas cięcia część chwytna oraz dłoń nie styka się bezpośrednio z powierzchnią ciętego włosa. Mogą one być stosowane w różnych długościach zarówno w nożyczkach prostych, jaki i profilowanych;

nożyczki proste, uchwyty typu bent shank

 

nożyczki gięte/profilowane, uchwyty typu bent shank

  • nożyczki typu "2w1": jest to piętrowe połączenie w jedną całość nożyczek tradycyjnych z degażówkami. Koncepcja funkcjonalności takiego połączenia polega na tym, że w tym samym momencie następuje obcinanie włosa i jego degażowanie. Aczkolwiek warto zauważyć, iż to narzędzie może być wykorzystane tylko i wyłącznie do uzyskania tego jednego efektu. Czasami firmy oferujące tego typu zestawienia, tak dobierają systemy łączące te 2 pary nożyczek, by mogły być one używane zarówno razem, jak i osobno;

  • nożyczki typu "Cut and Comb Out": czyli "czesz i jednocześnie strzyż". Są one tak skonstruowane, że umożliwiają jednym - ząbkowanym ostrzem podbieranie włosa, a drugim - normalnym jego strzyżenie.

nożyczki typu "Cut and Comb Out"

 

Jak zmierzyć długość nożyczek?

Wymiary nożyczek podawane są w calach (1 cal = 2,54 cm.) i zazwyczaj dotyczą całej długości nożyczek. Radzimy jednak przed dokonaniem zakupu upewnić się, w jaki sposób producent lub sprzedawca mierzył nożyczki. W przypadku nożyczek klasycznych, bez haka podpalcowego sprawa jest dość prosta. Długość nożyczek powinna być zmierzona w linii prostej od czubka ostrzy do zewnętrznej strony pierścienia na palec (przy zamkniętych nożyczkach). W przypadku nożyczek, które są wyposażone w hak podpalcowy część osób podaje wymiary mierząc długość nożyczek od czubka ostrzy do końca haka podpalcowego - szczególnie w tych nożyczkach, gdzie hak podpalcowy jest umocowany na stałe!. Warto zatem upewnić się w jaki sposób nożyczki były zmierzone, bo w obydwu przypadkach różnice będą widoczne. Na poniższym schemacie pokazaliśmy, jak prawidłowo zmierzyć długość nożyczek. Każdego groomera powinna również interesować długość samych ostrzy (części tnącej) - niektórzy producenci i sprzedawcy podają te wymiary. Ta długość powinna być zmierzona od czubka ostrzy do punktu kontaktu znajdującego się za śrubą regulującą w linii prostej i przy zamkniętych nożyczkach.

 

 

Jak dopasować odpowiednią długość nożyczek?

Jedną z tajemnic sukcesu zadowolenia z użytkowania danych nożyczek jest z pewnością odpowiedni dobór długości narzędzia. Do tej pory uważano, że optymalny komfort pracy mogą zapewnić nożyczki dobrane do wielkości dłoni. Można to sprawdzić w dość prosty sposób. Wystarczy włożyć nożyczki pomiędzy palce: wskazujący i środkowy. Długość palca wskazującego i śruby powinna znajdować się mniej więcej na tym samym poziomie (patrz zdjęcie). Oznaczałoby to, że przy statystycznej damskiej ręce nożyczki o wymiarach od 6" do 7" cali będą najodpowiedniejsze. Jednak, jak pokazuje rzeczywistość pracy groomera ta uniwersalna zasada jest dość trudna do zastosowania, bowiem dobór długości ostrzy jest uzależniony przede wszystkim od techniki cięcia, dostępności do danego miejsca, efektu końcowego jaki chce się otrzymać, samej powierzchni cięcia plus naturalnie pod uwagę mogą być brane indywidualne upodobania groomera. Z doświadczenia wiemy, że największym zainteresowaniem cieszą się nożyczki o długościach od 5" do 8".

Oczywiście nie trudno wywnioskować, że nożyczki o mniejszych rozmiarach są częściej wykorzystywane przy rasach toy, miniaturowych oraz wszędzie tam, gdzie wymagana jest precyzja cięcia, a pole manewru jest ograniczone. Nożyczki o wymiarach wypośrodkowanych są chętnie stosowane przy rasach średnich oraz do wykańczania powierzchni u ras dużych i olbrzymich, zaś nożyczki z górnego zakresu są stosowane przede wszystkim do cięcia dużych powierzchni u ras dużych i olbrzymich oraz wszędzie tam, gdzie można oraz chce się otrzymać równe linie wychodzące z jednego cięcia. W przypadku, niektórych ras dużych i olbrzymich wymagających precyzyjnego strzyżenia niemal na całej powierzchni ciała stosuje się nożyczki bardzo długie od 9" do 12", jednak biorąc pod uwagę ich wielkość posługiwanie się nimi wymaga od groomera wprawy.

 

 

Profesjonalne czy amatorskie?

Przeglądając oferty z dostępnymi propozycjami nożyczek do cięcia psiej sierści z pewnością spotkaliście się z pojęciami: nożyczki profesjonalne lub do amatorskiego cięcia. Wiele osób zadaje sobie pytanie czy między nimi istnieją jakieś zasadnicze różnice?

Spieszymy wyjaśnić, że określenia te są bezwzględnie powiązane z sama klasą nożyczek, a co się z tym wiąże również komfortem ich użytkowania. Nie oszukujmy się. Na rynku można nabyć nożyczki za cenę poniżej 100 zł, jak i za wielokrotność tej kwoty, a często przy liniach dalece zaawansowanych ceny przekraczają i 1000 zł. Prawda jest taka, że trudno oczekiwać, by nożyczki z ceną oscylującą w granicach 20, 30, 50 zł często "bez markowe" były ideałem naszych marzeń. Najczęściej wykonane są one niedbale z najtańszych materiałów w procesie mało zaawansowanym technologicznie. Oznacza to, że ich żywotność jest bardzo krótka, a w praktyce cięcie, niektórych typów sierści jest w ogóle niewykonalne. Dlatego też, by zaoszczędzić sobie stresów i nie doprowadzić do sytuacji, gdzie po pierwszej próbie strzyżenia znienawidzicie to zajęcie proponujemy zawsze sięgać po nożyczki tzw. profesjonalne. Osoby poszukujące nożyczek do cięcia własnego zwierzęcia mogą zainteresować się propozycjami firm z klasy profesjonalnej-średniej, gdzie zakup nożyczek za kwotę 100-250 zł powinien spełnić wymagania posiadacza jednego psa.

Logicznie rzecz biorąc czym wyższa cena, tym więcej możemy oczekiwać i wymagać. Nożyczki z najwyższej półki tzw. premium są nie tylko firmowe, ale przede wszystkim charakteryzują się bardzo zaawansowaną linią technologiczną. Do ich wyrobu używa się najlepszej gatunkowo stali. W trosce o jakość i idealne parametry wiele wyrobów wykańczanych jest ręcznie. Dodatkowo oprócz niekwestionowanych walorów użytkowych nożyczki te mają również nienaganną estetykę wykończenia - wielokrotnie to już nie tylko narzędzia pracy groomera, ale i małe dzieła sztuki.

Niezaprzeczalny prym w produkcji nożyczek (pomijając wszechobecną chińszczyznę) wiodą firmy niemieckie, japońskie i amerykańskie, a zaraz za nimi dobre opinie zbierają produkty hiszpańskie czy angielskie. Wkraczając w świat nożyczek groomerskich wśród marek i firm z pewnością natraficie na następujące nazwy: Artero, Timor, Filarmonica, Jaguar, Hauptner, Mars, Weltmeister, KR Witte, Ama, Gotta, Raven, Diamond Edge, Wahl, Oster, Anvil, Klein Cutlery, Monk, Chris Christensen, Dubl Duck, Geib, Groom Master, Groom Pro, Master Grooming Tools, Gromatech, Fromm, Top Performance, Excalibur, Miller Forge, Ehaso, Eicker, Joewell, Roo, Groomers, Pure Paws, ShowTech, Terranea, Shark Fin, Kamisori, Kissaki, Kenchii czy Misaki.

 

Kryteria wyboru:
Jak widać wybór w markach ogromny, a i same firmy prześcigają się w pomysłach wypuszczając na rynek serie wykonane z różnych materiałów o różnorodnych kształtach, wielkości, przeznaczeniu, a ostatnio i w całej ferii barw. Dlatego też wybór nożyczek to często niełatwy dylemat, zwłaszcza, iż zwykle nie jest to mały wydatek i raz kupione powinny posłużyć przez lata. Jednak żywimy nadzieję, że po przeczytaniu wyżej zamieszczonych informacji potraficie już dokonać słusznej selekcji. Proponujemy zatem w pierwszej kolejności ustalić te cechy, które powinny posiadać nożyczki optymalne dla Waszych potrzeb, a najprościej to zrobić klasyfikując wybór w/g niżej podanych kryteriów:

- klasa nożyczek;

- przeznaczenie nożyczek;

- nożyczki dla osoby praworęcznej czy leworęcznej;

- długość (wielkość) całkowita nożyczek;

- długość samych ostrzy;

- szerokość i kształt łopatek ostrzy;

- rodzaj szlifu i styl, w jakim zostały ostrza wykonane;

- typ ostrza;

- zakończenie czubków ostrzy;

- kształt i długość ramion;

- ułożenie ramion;

- kształt i wielkość pierścieni na palce;

- typ nożyczek;

- rodzaj stali z jakiej nożyczki będą wykonane i jej parametry techniczne - w tym twardość;

- rodzaj zastosowanego systemu do regulacji docisku ostrzy;

- komfort użytkowania (proporcje długości ostrzy w stosunku do ramion i pierścieni na palce, ciężar nożyczek, wyważenie);

- elementy dodatkowe (trzeci pierścień na palec, hak podpalcowy, gumki ochronne na pierścieniach, stoper dystansujący styczność otworów na palce, dodatkowe powłoki podwyższające standard nożyczek itp.).

Zanim ostatecznie zdecydujecie się na zakup pamiętajcie, że nożyczki powinny bezwzględnie spełniać określone funkcje, a dodatkowe bajery w postaci różnych kolorów, wzorków i innych gadżetów nie są elementem niezbędnym, a już z pewnością nie powinny stanowić głównego kryterium wyboru nożyczek.

 

Ostatnie starcie: zakup czyli z nożyczkami, jak z butami:-)

Kiedy już Wiecie, jakie podstawowe parametry powinny spełniać Wasze idealne nożyczki pozostaje je tylko znaleźć i nabyć. Ale uwaga! do zakupu nożyczek należy podchodzić z takim samym "namaszczeniem", jak do zakupu butów. Stanowczo odradzamy zakup on-line, szczególnie osobom, które nigdy wcześniej z daną marką i modelem nie miały do czynienia. Nożyczki to kosztowny zakup, a nietrafiony może nie tylko stać się bezużyteczny i wylądować na półce, jak niewygodne buty, ale być również przyczyną wystąpienia różnych schorzeń i powikłań występujących w obrębie dłoni, ręki, barków, szyi i pleców (np. zapalenie ścięgien, Zespół Cieśni Nadgarstka, zapalenie torebek stawowych np. nadgarstka itp.). Dlatego też warto wybrać się osobiście do sklepu lub np.: przy okazji wystawy odwiedzić stoiska ze sprzętem groomerskim i tam na spokojnie obejrzeć dany model. Koniecznie trzeba wziąć nożyczki do ręki i niemal je przymierzyć, by zobaczyć jak leżą i jak się układają do ręki przy ruchach w różnych kierunkach. Szalenie istotne jest również to czy ich waga, ergonomiczność oraz długość będzie faktycznie dopasowana do Waszych potrzeb no i oczywiście samej ręki.

Zapewne po przeczytaniu tego artykułu potraficie już dostrzec różnice pomiędzy podstawowymi typami nożyczek i zdajecie sobie sprawę, że każda rasa, a nawet dany typ sierści u konkretnego osobnika będzie wymagał użycia sprzętu - w tym nożyczek - adekwatnych do potrzeb konkretnego włosa. I faktycznie jest to prawda. Dlatego też profesjonalni groomerzy, którzy na co dzień zajmują się strzyżeniem i pielęgnacją psów wszystkich ras FCI plus jeszcze wielorasowcami i kotami w swoim przyborniku posiadają dość spory zestaw nożyczek. Właściciele jednego psa, którzy chcą sami strzyc swojego pupila mogą naturalnie ograniczyć się do zakupu sprzętu niezbędnego tylko do pielęgnacji danego gatunku włosa. W każdym przypadku będzie to jednak dobór indywidualny i jeśli macie wątpliwości, jakie nożyczki wybrać warto poprosić o wskazówki doświadczonego groomera lub sprzedawcę.

 

Techniki użytkowania

Wielu początkujących groomerów nabywa bardzo drogi sprzęt, a potem w różnych dyskusjach żali się, że te tak zachwalane nożyczki wcale nie są takie dobre. Kiedy temat zostaje zgłębiony okazuje się, że to nie nożyczki są "winne", ale brak podstawowej wiedzy z zakresu użytkowania nożyczek i technik cięcia, sprawia, że osoby bez doświadczenia nie potrafią wykrzesać z nożyczek ich maksymalnych możliwości. Naturalnie w sposób korespondencyjny trudno nauczyć się poprawnego korzystania z nożyczek groomerskich. Taką wiedzę najlepiej zdobywać pod okiem osób doświadczonych, które od razu mogą korygować błędy. Chcielibyśmy jednak zwrócić uwagę na kilka podstawowych spraw, bez których nie ma dobrego strzyżenia - czyli prawidłowe rozmieszczenie palców na nożyczkach, prawidłowe operowanie nożyczkami, wykorzystanie całej powierzchni tnącej ostrzy, wykorzystanie kciuka do otwierania i zamykania nożyczek, zachowanie kontroli ręki tak, by nożyczki pozostawały w trakcie cięcia w odpowiedniej pozycji oraz panowanie nad elastycznością nadgarstka i odpowiednią ilością cięć na minutę.

  • prawidłowe rozmieszczenie palców na nożyczkach:

    zasadnicza sprawa od, której zależy zarówno komfort pracy, jak również możliwość optymalnego cięcia. Wiele początkujących osób popełnia podstawowy błąd wkładając niemal do oporu w oczko dolne kciuk i w oczko górne palec wskazujący. Niestety takie ułożenie palców jest bardzo złe oraz mało ergonomiczne. Prawidłowe ułożenie palców powinno być dostosowane przede wszystkim do samej konstrukcji nożyczek. Ponadto palce powinny być tak ułożone, by zapewniły pełną kontrolę nad nożyczkami oraz umożliwiły lekkie korzystanie z nich, bez nadmiernego nadwyrężania palców, nadgarstka, a w rezultacie całej ręki. Bez względu na rodzaj używanych nożyczek należy pamiętać, by pozbyć się maniery używania palca wskazującego!. Generalnie rzecz biorąc groomerzy korzystają z dwóch sposobów rozmieszczenia palców na oczkach nożyczek. Pierwszy: w oczko dolne należy włożyć kciuk, ale nie do samego końca, a umiejscowić oczko mniej więcej pomiędzy częścią, z której wyrasta paznokieć (paliczek dalszy kciuka), a stawem międzypaliczkowym bliższym (staw łączący paliczek bliższy z dalszym), zaś palec wskazujący i środkowy należy umieścić na ramieniu wyprowadzającym oczko górne, do którego należy włożyć palec serdeczny, a palec mały oprzeć na haku podpalcowym (o ile nożyczki są w niego wyposażone) - patrz zdjęcie. Drugi sposób jest zbliżony do opisanego powyżej z tą różnicą, że w górne oczko zamiast palca serdecznego włożyć można palec środkowy.

  • prawidłowe operowanie nożyczkami w trakcie cięcia:

    to kolejna sprawa umożliwiająca efektywne wykorzystanie nożyczek. Jedną z podstawowych pozycji prawidłowego trzymania nożyczek w dłoni jest pozycja utrzymania nożyczek ostrzami na godzinie 12 i równolegle do powierzchni strzyżonej. Praktycznie z tej pozycji wyprowadza się większość strzyżeń zarówno prowadzonych w pionie, jak i w poziomie. W operowaniu nożyczkami bardzo ważne jest wyprowadzanie ruchu ostrzy z kciuka oraz prawidłowe manewrowanie nadgarstkiem. Istotne znaczenie ma również wykorzystanie całej powierzchni tnącej ostrzy i zachowanie w miarę rytmicznej ilość cięć na danym obszarze. Część początkujących osób ma tendencję do zbyt wąskiego otwierania ostrzy, co sprawia, że w rezultacie wykorzystują zaledwie 1/3 powierzchni tnącej ostrzy. Często przy tym zbyt mocno dociskają nożyczki do sierści, bądź też prowadzą je pod złym kątem i w efekcie otrzymują  małe poszarpane poletka włosa odciętego. Dlatego przed przystąpieniem do strzyżenia warto "na sucho" poćwiczyć samo otwieranie i zamykanie nożyczek zmieniając przy tym pozycję dłoni. Niestety, by móc profesjonalnie strzyc konkretną rasę trzeba po prostu pobrać lekcje od profesjonalisty, który nauczy Was podstawowych technik strzyżenia danego włosa i wypracowywania pożądanej fryzury.

Jak sprawdzić i prawidłowo ustawić docisk nożyczek?
Nożyczki użytkowane regularnie w miarę upływu czasu zaczną tracić idealne napięcie ostrzy względem siebie. Należy pamiętać, aby to regularnie sprawdzać i w razie konieczności odpowiednio napięcie dostosowywać do optymalnych parametrów. W zaawansowanych technologicznie nożyczkach z klasy Premium, gdzie zastosowano najnowocześniejsze systemy regulacji napięcia będzie to bardzo prosta czynność. Jednak na naszym rynku wciąż królują nożyczki posiadające w swoim systemie regulacji zwykłą dokręcaną śrubę. Poniżej przedstawiamy prosty sposób, jak sprawdzić czy nożyczki z regulacją siły docisku za pomocą śruby wymagają korekt i jak je przeprowadzić.  Dlaczego jest to tak ważne? Ostrza wygięte są w niewielki łuk po to, aby mogły prawidłowo ciąć. W momencie zachwiania równowagi odpowiedniego napięcia możecie mieć do czynienia z następującymi sytuacjami: jeśli ostrza będą zbyt luźno dociśnięte to będą przepuszczały włos. Chcąc dobrze ciąć włos automatycznie będziecie musieli mocniej dociskać je kciukiem, co w efekcie doprowadzi, nie tylko do zmniejszenia komfortu pracy, ale również ma wpływ na szybsze zużycie i stępienie nożyczek. W takiej sytuacji powinniście dokręcić śrubę zgodnie z kierunkiem ruchów wskazówek zegara.

Jeśli dla odmiany ostrza będą zbyt ścisło ustawione to będą otwierały się i zamykały z pewnym oporem. Żeby nimi pracować będziecie musieli użyć więcej siły, a taka sytuacja doprowadzi do niepotrzebnego nadwyrężania ręki oraz również ma wpływ na przyspieszenie procesu tępienia nożyczek. W takiej sytuacji powinniście poluzować śrubę w kierunku przeciwnym do ruchów wskazówek zegara, aż do uzyskania prawidłowego napięcia ostrzy.

Przytrzymaj nożyczki kciukiem i palcem wskazującym lewej dłoni tak, aby czubek ostrza wskazywał godzinę dwunastą. Prawą ręką otwórz ostrze tak, aby czubek ostrza trzymanego lewą ręką i i ramię z oczkiem ostrza trzymanego prawą ręką wskazywało godzinę trzecią (kształt litery L). Teraz zabierz prawą rękę tak, aby nożyczki zamknęły się same.

Po zsunięciu się ostrza wolna przestrzeń pomiędzy czubkami powinna wynosić od 1/2 do 1/4 długości ostrza

 

Co to jest Zespół Cieśni Nadgarstka (syndroma isthmi canalis carpi)?

Zespół cieśni nadgarstka jest stosunkowo często występującym schorzeniem związanym z wykonywaniem pracy zawodowej. W szczególności w grupie ryzyka znajdują się osoby piszące na maszynie lub klawiaturze komputera (zwłaszcza bez podparcia rąk), fryzjerzy, groomerzy operujący nożyczkami, gdzie powtarzające się urazy i przeciążenie powodują ucisk nerwów przechodzących przez nadgarstek.

W skład nadgarstka wchodzą małe kości, które razem z otaczającymi tkankami formują rodzaj tunelu - kanał nadgarstka. Tkanką łączącą mięśnie i kości przenoszącą ruch mięśni (w tym wypadku na kciuk i pierwsze trzy palce) są ścięgna. Nerw, który przenosi bodźce pomiędzy dłonią i rdzeniem kręgowym również przechodzi przez kanał nadgarstka. Jeśli ścięgna obrzękną na skutek ich nadmiernego używania i przeciążenia, obrzęk może uciskać nerw powodując ból, drętwienie i kłucie. Zespól cieśni nadgarstka najczęściej występuje u kobiet.

Objawy:

  • drętwienie, ból i kłucie, kciuka, palca wskazującego, środowego ewentualnie palca serdecznego – odczuwalne podczas wykonywania pracy i często nasilające się w nocy;

  • osłabienie mięśni kciuka;

  • ból, który promieniuje z ręki poprzez przedramię i ramię do barku;

  • osłabione czucie w palcach.

Zapobieganie:

  • przed pracą należy rozgrzać rękę i palce;
  • w trakcie pracy należy robić przerwy na rozluźnienie i odpoczynek ręki;
  • należy unikać powtarzalnych ruchów nadgarstka;
  • należy zadbać o to, by nożyczki były odpowiednio (wielkościowo i wagowo) dopasowane do ręki;
  • należy prawidłowo trzymać nożyczki tak, by minimalizować ucisk na kciuk;
  • należy pamiętać o regularnej konserwacji nożyczek (ustawienie siły docisku, ostrzenie).

Choroba nie leczona może prowadzić do znacznego ograniczenia funkcji mechanicznych ręki i w konsekwencji do niezdolności do pracy.

Czy faktycznie istnieją nożyczki tzw. "samo-ostrzące", które nie wymagają ostrzenia?

To jeden z kolejnych krążących mitów, który chcielibyśmy obalić. Do tej pory mimo stosowania wielu zaawansowanych technik produkcyjnych nie udało się wyprodukować takich nożyczek, które nie ulegałyby stępieniu, a tym samym nie wymagałyby ostrzenia. Tak więc każde nożyczki: i te bardzo tanie i te kupione za krocie będą wymagały ostrzenia, jeśli przestają dobrze ciąć sierść, zaczną ją przepuszczać, będą cięły z oporem lub ciągnęły włos. To jak często będzie trzeba je ostrzyć zależeć będzie przede wszystkim od klasy samych nożyczek, częstotliwości ich użytkowania, technik cięcia i oczywiście konserwacji.

Jak poznać, że nadszedł czas ostrzenia nożyczek?
Nożyczki ostre prawidłowo tną sierść, a operowanie nimi nie wymaga użycia dodatkowej siły. W momencie kiedy nożyczki regularnie używane, konserwowane o prawidłowo ustawionej sile docisku zaczynają stawiać opór przy strzyżeniu, a Wy musicie użyć więcej siły, by zestrzyc daną partię włosa to moment, by pomyśleć o ich naostrzeniu, bo najprawdopodobniej uległy stępieniu.

Konserwacja, czyszczenie i przechowywanie

Pamiętajcie, że niezależnie od rodzaju wybranych nożyczek dobrze jest poznać oraz przestrzegać kilku prostych zasad użytkowania i konserwacji nożyczek. Dzięki temu znacznie poprawicie żywotność, tego jakże praktycznego narzędzia, a dodatkowo zoptymalizujecie komfort pracy i sprawicie, że ich użytkowanie stanie się bezpieczne zarówno dla Was, jak i strzyżonych zwierząt. O czym należy pamiętać?

  • przed użyciem należy sprawdzić ustawienie napięcia ostrzy, a w razie konieczności trzeba je wyregulować;

  • w trakcie długotrwałej pracy należy przecierać ostrza specjalną ściereczką;

przy oczyszczaniu nożyczek należy pamiętać o przetarciu osi ruchu nożyczek dokładnie należy również wypolerować wewnętrzną stronę łopatek ostrzy. Aby zapobiec skaleczeniu przecierana łopatka ostrza nożyczek powinna być zawsze skierowana w kierunku od ciała.
  • po skończonej pracy nożyczki trzeba oczyścić z resztek włosa i innych zanieczyszczeń;

  • oczyszczone nożyczki należy zdezynfekować (specjalnymi preparatami lub w odpowiednich sterylizatorach);

  • oczyszczone i zdezynfekowane nożyczki muszą być wytarte do sucha;

  • śrubę regulacyjną oraz miejsce ruchu ostrzy należy smarować specjalną oliwą (np. raz w tygodniu);

miejsce zakroplenia oliwy (oś obrotu nożyczek) oliwić należy śrubę: jeśli jest dokręcana ręcznie to należy wpuścić kroplę oliwy na jej tylną stronę. A jeśli śruba jest dokręcana przy pomocy śrubokrętu lub specjalnego klucza oliwić należy śrubę z przodu.
miejsce zakroplenia oliwy tuż w miejscu spotykania się ostrzy, zaraz za śrubą mocującą na koniec trzeba nożyczki przetrzeć specjalną szmatką (najlepiej wykonaną z irchy), by usunąć ewentualny  nadmiar oliwy
  • nożyczki należy przechowywać w suchym i odpowiednim miejscu (np. na specjalnie skonstruowanym stojaku wolnostojącym lub z możliwością zamontowania go na ścianie, opakowaniach firmowych dostarczonych wraz z nożyczkami, w specjalnych torbach z podziałkami zaprojektowanymi do przechowywania nożyczek lub kuferkach);

  • w razie potrzeby oddawać nożyczki do ostrzenia;

  • nawet nożyczki ostre, ale intensywnie użytkowane powinny być przynajmniej raz do roku oddane w ręce specjalisty w celu przeprowadzenia kompleksowej usługi konserwacyjnej.

Co zrobić gdy nożyczki uległy zabrudzeniu?

Przygotowując zwierzęta w salonie groomerskim mamy do czynienia z wieloma kosmetykami, których celem jest przede wszystkim wydobycie całej esencji z danego rodzaju włosa. Czy się to nam podoba, czy też nie wszystkie te kosmetyki złożone są z całej gamy związków, które na nożyczki w zdecydowanej większości mają szkodliwe działanie. Większość z tych produktów pozostawia na nożyczkach cienką warstwę, która nie usuwana stopniowo narasta i może prowadzić, nie tylko do pogorszenia jakości pracy nożyczek, ale także jest doskonałą pożywką dla różnych  drobnoustrojów. Może się tak zdarzyć, że dostępne środki do czyszczenia nożyczek nie usuną tych zabrudzeń, a z lektury tego artykułu już powinniście wiedzieć, że woda nożyczkom nie służy. W takiej sytuacji warto sięgnąć po jeszcze jeden sprawdzony sposób. W celu usunięcia brudu przylegającego do łopatek ostrzy wystarczy przygotować sobie kawałek papierowego ręcznika (najlepiej dobrej jakości), który trzeba nasączyć spirytusem.  Tak przygotowanym papierem należy ostrożnie, ale dokładnie  przetrzeć łopatki zabrudzonych ostrzy. Przy tym należy pamiętać, aby nie polewać, ani nie zanurzać nożyczek w spirytusie ! Nie wolno przy tej czynności również polać nim śruby. Po wyczyszczeniu alkohol powinien szybko sam odparować. Wystarczy na zakończenie starannie wytrzeć i wypolerować łopatki ostrzy specjalną ściereczką.

 

Złote zasady

  • nigdy nie pożyczaj swoich nożyczek osobom drugim. Każdy groomer stosuje inne techniki strzyżenia i trzymania nożyczek, co powoduje, że w swoisty sposób nożyczki niemal "układają się" pod dyktando danego groomera (ot, jak buty :-)). Cięcie przez inne osoby Twoimi nożyczkami może doprowadzić do ich "rozregulowania" i już nigdy nie ułożą się do Twojej dłoni, tak jak na samym początku użytkowania;

  • pilnuj, by nożyczki nigdy nie spadły ci na podłogę. Na wszelki wypadek w miejscu, gdzie strzyżesz podłóż pod stół groomerski miękkie linoleum. Upadek nożyczek na twardą podłogę to dla większości "wyrok śmierci". W bardziej optymistycznym wariancie podczas uderzenia powstają różne zniekształcenia i deformacje. Nożyczki będą wymagały pełnej reanimacji w postaci przeprowadzenia kompleksowego serwisu (ustawianie, naginanie, wyważanie,  ostrzenie, polerowanie, ew. wymiana uszkodzonych elementów wymiennych i kondycjonowanie), a w najgorszym scenariuszu mikro-uszczerbki czy nawet pęknięcia wykluczą wykonanie jakiejkolwiek naprawy i nożyczki trzeba będzie wymienić na nowe;

  • szanuj swój sprzęt i nigdy nie tnij nożyczkami sierści brudnej. Jest ona pełna kurzu, różnych mikro- zanieczyszczeń, ziarenek pasku itp., które przechodząc przez ostrza Twoich nożyczek doprowadzają do szybkiego zużywania się ostrzy i ich tępienia. W przypadku trafienia ostrzy na twardy element np. ziarenko piasku ostrza mogą ulec, zarysowaniom, mikropęknięciom oraz mogą powstać uszczerbienia. Jeśli już musisz wstępnie podstrzyc pewne partie brudnego włosa lepiej do tego celu miej przeznaczone jedne, zdecydowanie tańsze nożyczki;

  • pamiętaj, że nożyczki groomerskie są przeznaczone do cięcia sierści psiej. Nie eksperymentuj i nie tnij nimi ludzkich włosów, papieru, paznokci, tkanin itp. rzeczy, bowiem to prosta droga do uszkodzenia nożyczek, a już z pewnością przyspieszająca proces tępienia;

  • dbaj o prawidłową konserwację, regularne czyszczenie, oliwienie i dezynfekowanie nożyczek, co przełoży się na wydłużenie ich żywotności i pozwoli utrzymać je w dobrej kondycji zapewniającej optymalny komfort pracy;

  • przechowuj nożyczki w odpowiednich opakowaniach lub segregatorach i suchych miejscach. Woda i wilgoć nie służą im, a w przypadku nożyczek wykonanych ze stali, która podatna jest na korozję taki stan bardzo szybko doprowadzi do śniedzenia i rdzewienia ostrzy;

  • nożyczki stępione lub nie pracujące poprawnie zawsze oddawaj do naostrzenia i naprawy profesjonaliście. Pomysły na domowe pozbycie się problemu oraz ostrzenie we własnym zakresie np.: ogólnie dostępnymi szlifierkami lub kuchennymi osełkami z pewnością zakończą żywot nożyczek.

Materiał opracowany przez Redakcję Portalu Świat Czarnego Teriera

 

 

Copyright by Świat Czarnego Teriera. All Rights Reserved.

Kopiowanie ze strony zdjęć, grafiki, treści i innej zawartości Portalu Świata Czarnego Teriera, bez zgody właściciela jest zabronione.

Projekt i wykonanie Narodziny Gwiazdy

Stronę najlepiej oglądać w rozdzielczości 1024 x 768