O Rasie

Pochodzenie

Zdrowie

Żywienie

Psychika

 Szkolenie

Hodowla

Szczenięta

Pielęgnacja

Wystawy

Statystyka

Biblioteka

Ranking

Galeria

Kynologia

Prawo

Pobieralnia

S.O.S

Rozmaitości

Linkownia

 

Historia powstania rasy - czyli rzecz o tym, jak narodził się uniwersalny "czarny żołnierz"

 

Czarny terier rosyjski - majestatyczny olbrzym o dumnym spojrzeniu, obok którego nie sposób przejść obojętnie... Każdy kto chociaż raz się z nim zetknął pozostaje pod jego wielkim wrażeniem i wcześniej czy później zaczyna szukać informacji o rasie.... A historia rasy, choć wiekiem młoda i wydawałoby się dobrze udokumentowana, nadal skrywa swoje tajemnice...

 

A wszystko zaczęło się kilkadziesiąt lat temu, w czasach, gdy mapa Europy wyglądała nieco inaczej... Następujące w krótkim czasie po sobie dwie wojny światowe ostatecznie wyznaczyły koniec hegemonii europejskiej na świecie, która od tego momentu została zdominowana przez potęgę amerykańską i siłę sowiecką. Europa finalnie została podzielona na strefy wpływów (ujmując to w dużym uproszczeniu) wolny Zachód i komunistyczny Wschód z supermocarstwem na czele - Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich (ZSRR), który przez kolejne dekady, biorąc udział w tzw. "zimnej wojnie", starał się wyznaczać nowe, światowe trendy, niemal w każdej dziedzinie życia... militarnego, politycznego, ideologicznego czy też społecznego.

 

II wojna światowa zakończyła się przynosząc starganej zawieruchą wojenną Europie pokój, ale jednocześnie pozostawiła po sobie ogromne zniszczenia, nie tylko w wymiarze ludzkim, ale także materialnym. Praktycznie z gruzów trzeba było podnosić wszystko.... Straty nie pominęły też dość mocno zaawansowanej (jak na tamte czasy) rosyjskiej hodowli psa rasowego, której początku należy szukać jeszcze w czasach Imperium Rosyjskiego - bo historia hodowli psów w Rosji może poszczycić się długoletnią tradycją. Naturalnie w czasach względnego pokoju głównym zainteresowaniem pierwszych XVIII i XIX wiecznych hodowców - właścicieli ziemskich, książąt i pozostałej arystokracji - cieszyły się rasy myśliwskie. W owych czasach posiadanie sfory psów i polowania były niemal obowiązkiem każdego szlachetnie urodzonego. Nie dziwi więc, że przy dworach i pałacach prosperowały duże psiarnie - prekursorki pierwszych hodowli. W 1872 roku z inicjatywy i pod przewodnictwem hrabiego B.S. Sheremetyeva powstaje ogólnonarodowa organizacja o nazwie "Cesarskie Towarzystwo Rozmnażania Zwierzyny Łownej i Rybołówstwa i Prawidłowego Myślistwa", która pozostawała pod auspicjami carskiej rodziny Romanowów do końca 1917 roku. W 1878 zostaje utworzony moskiewski oddział tej organizacji, a osiem lat później (w 1886 roku) w Sankt Petersburgu zostaje założona elitarna organizacja o nazwie "Towarzystwo Miłośników Psów Rasowych". W zasadzie bez szlacheckiego pochodzenia, odpowiednich rekomendacji i statutu materialnego, wejść w szeregi tego stowarzyszenia było nie sposób. W przedrewolucyjnej Rosji życie kynologiczne kwitło. Organizowano pokazy psów rasowych, zbierano i porządkowano dokumentację hodowlaną, a także nawiązywano współpracę z zagranicznymi organizacjami o podobnym charakterze. 

   

Car Aleksander III  z rodziną i jego łajka "Kamczatka"

Car Mikołaj II, Aleksandra Fedorovna i jego owczarek collie "Voron"

   

O ile hodowla psów myśliwskich i do towarzystwa cieszyła się dużym zainteresowaniem, tak planowa hodowla psów stricte służbowych praktycznie nie istniała. Znaczący zwrot w tej kwestii nastąpił kilka lat później, a wszystko za sprawą młodego i ambitnego podpułkownika I.V Lebiedeva - szefa Wydziału Detektywistycznego Stołecznej Policji, który wielokrotnie udawał się w celach służbowych do Niemiec. Tam po raz pierwszy zetknął się z psami policyjnymi przygotowywanymi do tropienia przestępców i poszukiwania skradzionego mienia. Organizacja szkoleń oraz sama praca psów wywarły na nim tak duże wrażenie, że po powrocie do kraju podjął on szeroko zakrojoną kampanię informacyjną na rzecz wdrożenia psów do służby policyjnej w Rosji. Jego starania zaowocowały pojawieniem się pierwszych psów w szeregach policji, a ostatecznie w 1908 roku doprowadza on do utworzenia organizacji o nazwie "Rosyjskie Towarzystwo Promowania Wykorzystania Psów w Służbie Policyjnej i Patrolowej". Od tego momentu, w różnych częściach kraju, powstają ośrodki, w których szkolono nie tylko psy, ale przede wszystkim przygotowywano do pracy z psami odpowiednio wyspecjalizowaną kadrę instruktorów i przewodników. Zaledwie po kilku latach (w 1911 roku) już w 60 miastach istniały szkoły i hodowle posiadające zwierzęta przygotowane do pełnienia służby m.in. na posterunkach granicznych czy mogące pracować w policji, a liczba członków tej organizacji wynosiła 256 osób. Członkiem Honorowym oraz Honorowym Prezesem Zarządu Spółki został sam książę Aleksandr Petrovich Oldenburgskiy.

 

O ile wykorzystanie psów w służbie policyjnej zostało w miarę rozpromowane, tak w szeregi wojska nikt je jeszcze wtedy nie wcielał. Ale i to miało się wkrótce zmienić.... Dobre wieści szybko się rozchodzą. Tak też i informacje o korzyściach płynących z praktycznego wykorzystania psów serwisowych w policji dotarły do armii, w której zainteresowanie psami służbowymi z każdym rokiem rosło. Przełom nastąpił w 1904 roku, kiedy to Czerwony Krzyż podarował ówczesnej Armii Imperium Rosyjskiego cztery airedale teriery wyszkolone w specjalności "pies sanitarny". Dla dygnitarzy i kadry oficerskiej zorganizowano specjalny pokaz, podczas którego przewodnicy zaprezentowali wszechstronne możliwości swoich czworonożnych podopiecznych. Całość była tak spektakularna, że wprowadziła zebranych w stan oniemienia i niemal przypieczętowała wprowadzenie psów do czynnej służby w carskiej armii. I tak w 1912 roku przy Lejb-Gwardyjskim Izmaiłowskim Pułku została utworzona pierwsza szkoła-hodowla psów wojskowych, gdzie hodowano i szkolono wyłącznie przedstawicieli rasy airedale terier. W tym samym czasie do Lejb-Gwardyjskiego Pułku Huzarów Jego Wysokości trafiło 20 osobników tej samej rasy, które były szkolone do celów komunikacyjnych i poszukiwawczych. Dlaczego właśnie ta rasa? Otóż w owych czasach wierzono, iż jest ona najbardziej wytrzymała i odpowiednia do tego typu szkolenia. Rok później już we wszystkich Pułkach Gwardii istniały szkoły i hodowle, w których na potrzeby wojska układano psy, takich ras jak chociażby: owczarek niemiecki, owczarek kaukaski, owczarek belgijski, doberman, airedale terier, łajki i inne. Niestety mimo starań osób bezpośrednio zaangażowanych w projekt wprowadzenia psów do służby wojskowej, w pierwszym dwudziestoleciu wieku XX, hodowla psa służbowego na terenie Rosji w porównaniu z krajami Europy Zachodniej nadal była w powijakach. W rezultacie podczas I wojny światowej (1914-1918) Rosja skorzystała z pomocy zaledwie 300 wyszkolonych psów. Warto nadmienić, że niemieckie wojsko w tym samym okresie dysponowało potężną liczbą, aż 30 tys. dobrze przygotowanych zwierząt!. Zmienne dzieje I wojny światowej pokazały jednak, jak nieoceniona może być pomoc psów w trakcie działań wojennych. Toteż nie bez przyczyny po zakończeniu wojny, i nie zważając na zawarte w Wersalu porozumienie (1919 rok), niemiecka armia musiała przekazać zwycięskim państwom i ich sojusznikom niemal 1000 odpowiednio przygotowanych psów -  z czego i odpowiednia część trafiła do samej Rosji.

   

Armia Carska i psy służbowe. 1910 rok.

Wystawa psów w pawilonie wystawienniczym Mikhaylovskiy. Na zdjęciu psy z hodowli szkoły psów policyjno-wartowniczych. 1911 rok

   

W czasach sowieckich władze skrupulatnie korzystały z doświadczeń wyniesionych z czasów I wojny światowej i hodowli psów służbowych ze specjalnością: pies-obronny, pies-wartowniczy-ochrona granic czy pies-tropiący poświęcono o wiele więcej uwagi. Kolejne lata, w tym "wolnym kraju" chłopów i robotników, przyniosły szybki rozkwit ośrodków zajmujących się szkoleniem i układaniem psów do pełnienia odpowiedniej służby w szeregach dynamicznie rozrastającej się Robotniczo-Chłopskej Armii Czerwonej (RKKA).

 

Dnia 23 sierpnia 1924 roku na mocy specjalnego rozporządzenia RKKA Nr°1089 powołano do życia w osadzie Kuskovo (Okręg Moskiewski), przy Wyższej Szkole Wojsk Piechoty Strzelców "Strzał", Centralną Szkołę oraz hodowlę wojenno-sportowych psów, która miała zająć się przygotowaniem wykwalifikowanej kadry, instruktorów i przewodników współpracujących z psami, a także układaniem psów m.in. w następujących specjalnościach: pies-patrolowy, pies-łącznościowy, pies-wartowniczy, pies-obronny, pies-ratowniczy, pies-sanitarny, pies-tropiący, pies-zaprzęgowy. Ostatecznie w ramach tego ośrodka została zorganizowana Centralna Szkoła Młodszych Oficerów Wojskowych, laboratorium naukowe i hodowla, która otrzymała wymowną nazwę "Czerwona Gwiazda", a na jej czele stanął pułkownik Yevtushenko Nikita Zakharovich, którego można uznać za jednego z prekursorów rozwoju powojennej (sowieckiej) hodowli psa służbowego. Był on również pierwszym redaktorem wydawanego w tym ośrodku szkoleniowo-hodowlanym magazynu kynologicznego "Szkolenie i Hodowla Psów". Zaplecze hodowlane szkoły stanowiły wówczas 44 psy następujących ras: owczarek niemiecki, doberman, owczarek kaukaski, łajki, airedale terrier oraz psy ras myśliwskich: gończe i legawce. Kadra składała się z 35 osób przygotowanych do pracy z psami. Początki były skromne, ale kolejne lata przyniosły dynamiczny rozwój hodowli psa służbowego. W 1926 roku do prac naukowo-badawczych została zatrudniona duża liczba rosyjskich ekspertów, którzy to m.in. pracowali nad teoretycznymi podstawami rozrodu, hodowli i szkolenia psów, a także kontynuowali i rozszerzali wiedzę z zakresu aktywności nerwowej psów (badanie odruchów warunkowych zapoczątkowane i udokumentowe w 1904 roku przez profesora Pavlova, Ivana Petrovicha). Byli to m.in. specjaliści z dziedziny rozrodu i hodowli: profesor N.A. Ilyin, profesor Yu.P. Frolov, N.F. Kalinin. Lekarze weterynarii: V.I. Kryuchkov, Z.A. Rayevskaya, V.A. Nazarov. Specjaliści z dziedziny żywienia psów:  Y. Maslennikov oraz Kryuchkov. Specjaliści ds. teoretycznych podstaw i metod szkolenia psów w różnych specjalnościach: Polts, Sinelnikov, Nemtsov, Orlov i Krushinsky oraz instruktorzy ds. szkolenia psów w różnych specjalnościach: A.V. i V.V. Durovy oraz A.P. Orlov i inni.

 

W 1928 roku na czele Centralnej Szkoły staje Aleksandr Pavlovich Nemtsov, a pod jego kierownictwem sama szkoła została przekształcona w Instytut Badań Psów. Za czasów Nemtsova mury szkoły opuściła duża liczba wykwalifikowanych instruktorów wojskowych. Wśród nich tacy specjaliści treserzy, jak: Pavlovskiy, Babushkin, Rumyantsev, Loginov, Lebedev, Akishin, Voylochnikov, Golikov, Golubev, Muldevits, Medvedev i inni. W 1930 roku z licznych, ale bardzo rozproszonych i małych szkółek zostaje powołany do życia Instytut Kynologiczny i 12 powiatowych szkół szkolenia psów. W tym samym roku w Centralnej Szkole zostaje opracowana nowa metoda umożliwiająca niszczenie czołgów w trakcie działań wojennych (plecak przeciwczołgowy zawierający materiały wybuchowe, którego detonacja musiała nastąpić w pobliżu czołgu). W głowach instruktorów zrodził się szatański zamysł wykorzystania psów w celu niszczenia czołgów (zadaniem odpowiednio wyszkolonego psa, któremu mocowano na grzbiecie taki plecak, było dostanie się w pobliże czołgu (konkretnie wczołganie się pod pojazd). Po zajęciu odpowiedniego miejsca pies musiał pociągnąć za przymocowaną do plecaka specjalną rączkę, która inicjowała detonację - pies szedł oczywiście na pewną śmierć). W 1935 roku psy wyszkolone, jako "niszczyciel czołgów" zostały wprowadzone do czynnej służby, a na czele Centralnej Szkoły stanął generał-major Medvedev Grigoriy Panteleymonovich, który piastował urząd, aż do 1970 roku, i który odegrał ważną rolę w przeprowadzeniu szkoły, nie tylko przez II wojnę światową, ale również wpłynął na proces kształtowania kynologicznego życia powojennego... ale o tym za chwilę.

 

Hodowla Kaukaskiej Dywizji Strzelców Armii Czerwonej. 1930 rok. Doberman-pinczer na służbie kurierskiej

 

Całkowity zwrot akcji w organizacji hodowli psa służbowego przynosi II wojna światowa. Wraz z jej nadejściem zapotrzebowanie na odpowiednio wyszkolone zwierzęta wzrosło wielokrotnie. Wszystkie ośrodki, na czele ze Szkołą Centralną, priorytetowo zajmowały się hodowlą i szkoleniem psów praktycznie tylko na potrzeby ogromnej Armii Czerwonej. Nagle układano psy w całkiem nowych specjalnościach (pies-wykrywający miny i pociski, pies-posłaniec, pies-zwiadowca, pies-wypatrujący fińskich snajperów tzw. "kukułka", pies-pilnujący konwojów dostaw, pies-sanitariusz-wojenny, pies-dywersant) - niejednokrotnie wykorzystując z braku psów czystej krwi różnorakie mieszańce. Ilości szkolonych psów były ogromne. To już nie dziesiątki czy setki, ale tysiące zwierząt służących w armii i ku chwale ojczyzny. Wielu obywateli celowo odchowywało psy, a następnie odpowiadając na apel Centralnej Szkoły oddawało te zwierzęta do dalszego szkolenia i służby w wojsku. W zamian, władze zobowiązały się, że po zakończeniu wojny przekażą wszystkim tym osobom darmowe szczenię wyhodowane w jednej z hodowli współpracujących z Centralną Szkołą. Zasługi psów wykorzystanych podczas działań wojennych są niezliczone. Krążą legendy i opowiadania o bohaterskich czynach czworonogów, które z pełnym oddaniem i poświęceniem służyły człowiekowi, niejednokrotnie oddając za sprawę swoje życie. Spora część psów szkolonych przez Centralną Szkołę, wraz ze swoimi przewodnikami, brała udział w bitwach pod: Moskwą, Leningradem, Staliningradem, Dońskiem i w wielu innych regionach - praktycznie od wschodu do zachodu - tym samym psom przyszło służyć w różnych warunkach klimatycznych - od ciepłych południowych stron do zimnych regionów Syberii. Dzięki odpowiednio wyszkolonym czworonogom udało się rozminować 303 duże miasta m.in. Smoleńsk, Lwów, Mińsk, Kijów, Odessę, Warszawę, Wiedeń, Budapeszt, Pragę i inne. Również wiele osób zawdzięcza swoje życie właśnie psom służącym w armii. Po zakończeniu działań wojennych doceniono zasługi, nie tylko powracających z frontu żołnierzy, ale również i ich dzielnych psich towarzyszy. Najbardziej zasłużone zwierzęta zostały nagrodzone orderami i medalami, zaś sama hodowla i Centralna Szkoła miały zaszczyt wziąć udział w Paradzie Zwycięzców.

Wojna skończyła się przynosząc pokój i zostawiając niewyobrażalne zniszczenia....

   

Dostawa amunicji przy udziale psów pociągowych. Front Karelski 1944 rok

Radziecki saper i pies wyszkolony w wykrywaniu min.

Parada Zwycięzców. Plac Czerwony 24.06.1945 rok.

 

A jaki był stan pogłowia psów użytkowych w powojennym ZSRR? Niestety opłakany.... zawierucha wojenna zdziesiątkowała populację psów hodowanych w tym okresie. Co prawda zebrano ocalałe sztuki, a także przywieziono z pokonanych Niemiec i innych regionów sporą grupę zwierząt - w tym bardzo rzadkie w ZSRR lub całkiem nowe dla tego kraju rasy, jak: rottweiler, nowofundland, bernardyn czy sznaucer olbrzym, jednak nadal liczebność psów służbowych była dramatycznie niska. Na dokładkę w dokumentacji hodowlanej panował ogromny bałagan. Uległa ona rozproszeniu, przepadła lub została zniszczona. Taki stan rzeczy skutecznie uniemożliwił potwierdzenie pochodzenia oraz przynależności do konkretnej rasy dla sporej grupy posiadanych zwierząt. Jakby tego było mało część osób zaangażowanych w przedwojenną hodowlę psów, specjalistów, naukowców, szkoleniowców i właścicieli zginęło, wyemigrowało lub straciło zainteresowanie hodowlą w nowej rzeczywistości. To wszystko sprawiło, że organizacja hodowli psa rasowego i służbowego na terenach ZSRR musiała rozpocząć się niemal od nowa, i to w zastraszająco szybkim tempie. Dlaczego? No cóż, realia powojennego państwa ZSRR nie były malowane kolorowymi kredkami... to duża liczba pojmanych, oskarżonych i osądzonych, a następnie skazanych na wieloletnie wyroki więźniów, którym przyszło spędzić czas w osławionych  GUŁagach, obozach pracy czy organizowanych naprędce więzieniach. To także wedle nowo pojmowanej polityki dziesiątki strategicznych obiektów i miejsc ściśle tajnych, które wymagały odpowiedniego zabezpieczenia oraz ochrony. Naturalnie wszystko to miało szczególny priorytet i "mało politycznie" było się z tym publicznie obnosić. Nic więc dziwnego, że ośrodki więzienne i obiekty militarne były budowane z dala od ludzkich osad, na terenach topograficznie i klimatycznie nieprzyjaznych. Ówczesny aparat władzy potrzebował wyspecjalizowanej kadry milicyjno-wojskowej, która mogłaby sprawnie zarządzać, chronić i pilnować ww. ośrodki karne czy też obiekty wojskowe. Jednak ilość i tempo powstawania nowych placówek sprawiała, że sam człowiek z pewnością nie podołałby zadaniu. Ale i na to była gotowa recepta. Ludzie władzy wiedzieli już, że tam gdzie trudności będzie miał człowiek, wparcie da mu odpowiednio wyszkolony pies. Dlatego też niezwłocznie po zakończeniu działań wojennych, w nowo kształtującym się państwie utworzono w Ministerstwie Rolnictwa, dział zajmujący się sprawami kynologicznymi (m.in. rozwój życia kynologicznego, zatwierdzanie standardów ras, organizacja wystaw, szkoleń czy pokazów). Jednogłośnie uznano, iż zapoczątkowana w okresie wojennym hodowla psów służbowych powinna zachować najwyższy priorytet. Nadrzędną rolę w organizacji tej hodowli sprawować miała Centralna Szkoła wraz z działającą przy niej hodowlą "Czerwona Gwiazda". Mniej więcej w tym samym czasie w większości dużych miast i powiatów powstawały kluby i stowarzyszenia zrzeszające miłośników wszystkich psów rasowych. Również przy dużych zakładach produkcyjnych prosperowały hodowle. Po licznych debatach stwierdzono, że pieczę nad tymi klubami, a w szczególności nad dalszym rozwojem hodowli psa służbowego, powinna sprawować jedna organizacja. Tak też powołana do życia w roku 1951 jednorodna struktura o nazwie: "Dobrowolne Towarzystwo Społecznej Współpracy z Armią, Lotnictwem i Flotą" (DOSAAF) przejęła kontrolę nad tymi klubami i hodowlami. Monopol DOSAAF zaczął nieco słabnąć w latach 70-tych XX wieku, kiedy to w wielu regionach zaczęły powstawać stowarzyszenia alternatywne do tej organizacji. Nie zmieniało to jednak faktu, że jakakolwiek działalność hodowlana była możliwa jedynie w tych klubach, gdzie ostateczna decyzyjność należała do osób odpowiedzialnych za politykę hodowlaną danego klubu. W efekcie kluby te zrzeszały wielu właścicieli psów i w ten sposób budowały własną bazę hodowlaną. Przekornie można rzec, że to były takie "psie kołchozy", gdzie formalnie dane zwierzęta miały swoich właścicieli, jednak w praktyce o ich dalszych losach hodowlanych decydowało kierownictwo klubu, a jednostka miała najmniej do powiedzenia. Warto również wspomnieć, że zgodnie z dyrektywami DOSAAF, wszystkie psy ras uznanych w ZSRR za użytkowe, musiały zaliczyć odpowiednie szkolenia i testy. Bez nich wprowadzenie nawet najlepszego eksterierowo zwierzęcia do hodowli nie było możliwe.

 

A jakie rasy służbowe hodowano? We wczesnych latach powojennych nadal trwano w przekonaniu, że najbardziej wszechstronne są airedale teriery i owczarki niemieckie oraz wyhodowane w ZSRR na ich bazie owczarki wschodnioeuropejskie. Ponadto ceniono sobie rodzime łajki. Miejsce w hodowli znalazły również owczarki szkockie collie, dobermany, niektóre rasy myśliwskie, pozostałe rasy krajowe oraz w dużo mniejszym stopniu rasy świeżo przywiezione. Niestety mimo bezgranicznego oddania w służbie człowiekowi, tak popularne owczarki niemieckie i airedale teriery często przegrywały ze srogim klimatem ZSRR. Jak donoszą źródła przy -20°C wytrzymywały na służbie maksimum 6 godzin i musiały być zmieniane przez inne psy. W wyniku umyślnie prowadzonego doboru hodowlanego, owczarek szkocki collie radzieckiej hodowli, był nieco wyższy, niż jego zachodni pobratymcy. Jego inteligencja i chęć do pracy, a także dająca dość sporą odporność na niskie temperatury szata, dawała nadzieję na szersze wykorzystanie tej rasy w ZSRR. Niestety efekty pracy hodowlanej w przypadku collie nie do końca były zadowalające. Owczarek szkocki był w całokształcie psem dość lekkiej konstrukcji, a wąska i długa kufa uniemożliwiała mu mocny chwyt pełną szczęką. Ponadto wyśrubowane wymagania względem wzrostu sprawiały, że mało który osobnik je osiągał. Również podejmowane próby selekcji pod kątem zmiany charakteru tej rasy na bardziej charakterystyczny dla ras służbowych też nie dały większych efektów. W rezultacie niedociągnięcia te częściowo dyskwalifikowały rasę, jako w pełni służbową (wojskową). Z kolei krajowe rasy np. owczarek kaukaski czy owczarek południoworosyjski, duże i rosłe oraz świetnie znoszące zróżnicowany miejscowy klimat, dla odmiany wyróżniały się wysoce niezależnym charakterem, buńczucznością, a często również nadmierną agresywnością, co z oczywistych względów wykluczało je z grona ras służbowych, które w tym celu mogłyby być standardowo wykorzystane. Być może w Europie znalazłyby się rasy, które mogłyby zaspokoić oczekiwania ludzi władzy i wystarczyłoby je tylko masowo sprowadzić, a potem rozmnożyć, jednak ze względów propagandowo-politycznych takie rozwiązanie w ogóle nie było brane pod uwagę. Tak oto niemal samoistnie zrodziło się zapotrzebowanie na krajowego psa służbowego wszechstronnie użytkowego. Pod koniec grudnia 1949 roku Centralna Szkoła, a wraz z nią hodowla "Czerwona Gwiazda", znajdująca się w owym czasie pod kierownictwem podpułkownika N.F. Kalinina otrzymały rozporządzenie, a w nim rozkaz rozpoczęcia prac, które miały zaowocować uzyskaniem uniwersalnej, pracującej, rodzimej rasy. W zasadzie takie posunięcie nikogo nie dziwiło. Centralna Szkoła od dawna pełniła kluczową funkcję w hodowli psa służbowego i szkoleniu odpowiedniej kadry pracującej bezpośrednio z psami. Przy szkole działała, nie tylko hodowla, ale także potężne laboratorium naukowe, które mogło korzystać z najnowszych zdobyczy techniki i dysponowało najlepszym sprzętem. Jednak największym skarbem Centralnej Szkoły była skupiona wokół niej wybitna kadra naukowa, w skład której wchodzili: biolodzy, genetycy, dietetycy, zootechnicy, lekarze weterynarii, kynolodzy i szkoleniowcy.

     

G. P. Medviedev

Naczelnik Centralnej Szkoły

w latach 1935-1970

A. P. Mazover

kynolog

W. P. Sheinin

zootechnik

     

Jeszcze w latach 30 i 40-tych XX wieku. w Centralnej Szkole, pod bacznym okiem profesora N.A. Ilina, naczelnika laboratorium - majora A.P. Orlova i doktora biologii L.V. Krushinskogo przeprowadzano pierwsze, eksperymentalne, międzyrasowe krzyżówki. Podstawowa idea była prosta: radzieckie psy pracujące powinny być duże, silne, wytrzymałe, cięte... i w tym wszystkim użytkowe najbardziej, jak się tylko da... Tak też celowo została ukształtowana z krzyżówki airedale teriera i rosyjskiego gończego "brudastaja gontchaja" i "łajkoida" - krzyżówka owczarka niemieckiego z łajką Gyliak (łajka sachalińska). W tym okresie prowadzono również selekcję i hodowlę pod kątem odpowiednich cech psychicznych i fizycznych owczarka niemieckiego, co w ostatecznym efekcie doprowadziło do wydzielenia nowego typu owczarka, który wkrótce przerodził się w rasę zwaną owczarkiem wschodnioeuropejskim (VEO). Jak pokazało życie wykorzystanie ww. zwierząt w armii przyniosło wymierne korzyści.

 

Ludzie pracujący w Centralnej Szkole i hodowli "Czerwona Gwiazda" mieli więc najlepsze przygotowanie i doświadczenie, by móc podołać nowemu wyzwaniu, którego protektorem był nie kto inny, jak sam Iosif Wissarionowicz Dżugaszwili, znany bardziej pod nazwiskiem Stalin. A wyzwanie było nader ambitne... Powstać miała rasa niemal idealna, która stanie się cudem osiągnięć radzieckiej kynologii.... W ZSRR potrzebny był pies użytkowo-wartowniczy z pasją pracy, inteligentny, zdeterminowany, wytrzymały i przede wszystkim zdolny pełnić służbę w skrajnie różnych warunkach klimatycznych tego kraju. Taki trochę współczesny "uniwersalny żołnierz" - tylko na czterech łapach:-). Powinien być to zatem pies słusznych rozmiarów, muskularny, o mocnych i szerokich szczękach, grubej konstrukcji, silny, odważny, odporny, zdrowy, stabilny psychicznie i łatwo poddający się szkoleniu. Przy tym nie tracący na zwinności i dynamice w ruchu. Dopełnieniem całości powinna być funkcjonalna szata chroniąca w zimie przed zimnem, a latem przed gorącem i nie sprawiająca kłopotów pielęgnacyjnych. Poprzeczka została zawieszona na prawdę wysoko, a że w owym czasie z władzą się nie dyskutowało, nie wspomnę już o tym, że się jej po prostu nie odmawiało, to do prac nad nowym projektem zaangażowano całą ówczesną kadrę naukową, której udostępniono wszelkie dotychczasowe zdobycze naukowo-techniczne będące w posiadaniu Centralnej Szkoły i hodowli "Czerwona Gwiazda".

 

Prace ruszyły z wielkim rozmachem. We wczesnych latach 50-tych i 60-tych ubiegłego stulecia w drodze prowadzonych eksperymentów krzyżowano ze sobą wiele różnych ras. Próbowano wykorzystywać i łączyć zalety ras rodzimych (głównie: owczarków kaukaskich, południoworosyjskich i wschodnioeuropejskich, łajek oraz różnych gończych) z hodowanymi od lat rasami wywodzącymi się z innych krajów (m.in. owczarkami niemieckimi, collie, dobermanami i airedale terierami), jak również włączano do prac świeżo pozyskane zagraniczne nabytki (nowofundlandy, bernardyny, boksery, sznaucery olbrzymy czy dogi niemieckie). Tak też powstało wiele krzyżówek i grup rasowych. Niektóre doświadczenia kończyły się fiaskiem i prace były szybko porzucane, ale otrzymywano też obiecujące krzyżówki, którym postanowiono poświęcić nieco więcej czasu. Działania te przełożyły się ostatecznie na wyłonienie następujących grup rasowych:

  • moskiewskiego doga (dog niemiecki x owczarek wschodnioeuropejski)

    moskiewski dog

    O tej grupie rasowej zachowało się stosunkowo mało informacji. Dog niemiecki w tym czasie był w ZSRR rarytasem, ale o zaletach jego charakteru i imponującym wyglądzie wiele się mówiło. Niestety szata kompletnie dyskwalifikowała, go jako psa, którego można by szerzej wykorzystać użytkowo w warunkach rosyjskich. Postanowiono zatem połączyć walory doga z owczarkiem wschodnioeuropejskim (VEO). Celem utworzenia tego typu rasy była chęć otrzymania psa bardzo dużego i silnego w typie mastiffa, ale z nieco lepszą okrywą włosową, tak aby mógł pełnić służbę wartowniczą w różnych strefach klimatycznych Kraju Rad. Na pierwszym etapie prowadzono równoległe prace krzyżując samce dogi niemieckie (kolor płowy z maską) z sukami VEO i krzyżując samce VEO z sukami doga niemieckiego (kolor płowy z maską). Otrzymane potomstwo w przeważającej mierze było w typie doga w kolorze płowy z maską o kształcie głowy przypominającej VEO. Druga generacja otrzymana była znowu w dwóch wariantach: część mieszańców I generacji była ponownie kryta VEO, zaś druga część dogami niemieckimi (kolor błękitny). Z krzyżówki mieszańce x dog niemiecki otrzymano zwierzęta w typie doga - tym razem czarno umaszczone. Dalej otrzymane mieszańce I i II generacji kryto między sobą stosując wybrane metody hodowlane. Dla tej grupy rasowej został nawet napisany i opublikowany w 1964 roku standard. Niestety mimo prowadzonych prac hodowlanych otrzymane pogłowie było bardzo zróżnicowane i nie osiągało założeń wzorca. W przeważającej większości były to zwierzęta wielkości i pokroju owczarka wschodnioeuropejskiego, ale o nieco bardziej kwadratowym indeksie. Ich okrywa włosowa, choć lepsza, niż u doga niemieckiego, nadal była krótka i w stopniu miernym chroniła przed zimnem. Osobnikom tej grupy rasowej kopiowano uszy na wzór uszu widywanych u boksera. Ostatecznie nie udało się zainteresować szerszego grona hodowców tą grupą rasową i prace zostały porzucone. Więcej o dogu moskiewskim w oddzielnym artykule: Tutaj.

     

  • moskiewskiego wodołaza (owczarek kaukaski x nowofundland x owczarek wschodnioeuropejski)

    Hanka - moskiewski wodołaz ur. 26.02.1952

    (o: Lord - nowofundland, m: Tiza - nowofundland x owczarek kaukaski)

    Grum - moskiewski wodołaz ur. 02.04.1954 

    (o: Fakt - nowofundland x nowofundland i owczarek kaukaski, m: Ufa - nowofundland x owczarek wschodnioeuropejski)

    O moskiewskim wodołazie wiemy nieco więcej. W latach 50-tych nowofundland był w ZSRR jedyną znaną rasą mogącą pracować, jako pies ratowniczy w wodzie. W zasadzie jego wygląd (duży i mocny) oraz pożądana szata i wytrzymałość kwalifikowałby go do szerszej służby, gdyby nie dwie istotne przeszkody: mała liczebność rasy i charakter: życzliwy, delikatny, łagodny.... to z pewnością nie kandydat na wartownika, jakiego oczekiwały władze.... Wykoncypowano więc, że przy połączeniu z ostrym, ciętym, buńczucznym owczarkiem kaukaskim i przy delikatnej domieszce owczarka wschodnioeuropejskiego, powinny wyjść zwierzęta spełniające narzucone przez władze wymagania. To była wersja oficjalna. Natomiast źródła nieoficjalne donoszą, iż krzyżówka ww. ras została wykonana trochę z innych pobudek. O co zatem chodziło? Rasowych nowofundlandów w powojennym ZSRR było bardzo mało (kilka samców), a chęć szybkiego odtworzenia krajowej populacji bardzo duża. Tylko jak to zrobić nie posiadając suk? Wymyślono więc odtwarzanie pogłowia nowofundlanda na bazie krzyżówki z owczarkiem kaukaskim. Otrzymane zwierzęta krzyżowano dalej między sobą oraz dolewano krwi kolejnych samców nowofundlandów. Tak też powstała pierwsza baza hodowlana "krajowej populacji". Zatem moskiewski wodołaz (bo tak nazwano nową grupę rasową) w zasadzie nie był docelowym planem, ale kładką na drodze do zrekonstruowania populacji nowofundlanda w ZSRR, lub jak kto woli wyhodowanie własnej jego odmiany.

    Pierwsze krzyżówki nie przyniosły żadnych niespodzianek. Otrzymano duże, mocne, głównie czarno umaszczone, kudłate zwierzęta, które w I i II generacji były mniej lub bardziej podobne do ras, z których je poczęto. Dalszy dobór par postanowiono prowadzić w ścisłym pokrewieństwie, z naciskiem na kolejne nowofundlandy, wprowadzane do tej grupy rasowej. W zasadzie przeglądając dostępną dokumentację można napisać, że rodowody wszystkich urodzonych w hodowli "Czerwona Gwiazda" moskiewskich wodołazów schodzą się do zaledwie trzech miotów. Czym dalej brnięto w tym kierunku, tym bardziej moskiewskie wodołazy zaczęły przypominać nowofundlandy i z wyglądu, i z charakteru też, co przecież kłóciło się z pierwotną koncepcją. Z czasem hodowla tej grupy rasowej rozdzieliła się pomiędzy różne organizacje. W hodowli "Czerwona Gwiazda" i MGKSS kontynuowano pracę z grupą, która zwana była po prostu wodołazem, zaś w MGOLS wodołazy były wprowadzane do hodowli nowofundlanda i ich potomstwo otrzymywało rodowody, jako nowofundlandy. Ostatecznie jednak władze straciły zainteresowanie moskiewskimi wodołazami, których było po prostu bardzo mało i które w efekcie prowadzonych prac z czasem przestały się odróżniać od sprowadzanych i hodowanych czystej krwi nowofundlandów. Nie doszło też do uznania moskiewskich wodołazów. Kontynuacja procesu tworzenia rasy, przy braku wsparcia i akceptacji była zatem bezsensowna.

     

  • moskiewskiego stróżującego (bernardyn x owczarek kaukaski x rosyjski gończy łaciaty x owczarek wschodnioeuropejski)

    Ogra - moskiewski stróżujący ur. 25.11.1961

    (o: Armin von Zornenburg - bernardyn m: Rakieta (mieszaniec) -  bernardyn i rosyjski gończy łaciaty x owczarek kaukaski)

    Chernomor - moskiewski stróżujący ur. 17.08.1953

    (o: Smielyi - bernardyn, m: Furka - rosyjski gończy łaciaty)

    Moskiewski stróżujący to grupa rasowa, która miała nieco więcej szczęścia, niż dwie wyżej opisane. Muszę jednak napisać, że cel powołania jej do życia z krzyżówki bernardyna z owczarkiem kaukaskim, rosyjskim gończym łaciatym z wlewką VEO i innych ras trudno jest dziś racjonalnie wytłumaczyć. Naturalnie podstawowa idea była taka, jak w przypadku pozostałych grup rasowych - otrzymać psa służbowego. Jednak jak to osiągnąć wybierając do formowania nowej rasy ciężkiego, trudnego w odchowie, powolnego i dobrodusznego bernardyna, który się w ten zamysł nie wpisuje? No cóż, znowu postawiono na krzyżówkę z opisanym już owczarkiem kaukaskim, a dolewka innych ras miała zniwelować niedoskonałości tych dwóch ras przewodnich. Co otrzymano? W dużym uproszczeniu dużego i masywnego psa o łbie kaukaza i ciele bernardyna, choć sam wygląd miał tu mniejsze znaczenie. A charakter? Hm... niby udało się utemperować krewkiego kaukaza, ale wiele osobników tej grupy rasowej nadal było upartych i odnosiło się powściągliwie do przewodnika. Szkolenie, choć przechodziły, to wcale na nim nie błyszczały. W kolejnych latach eksperymentowano też z samym wizerunkiem moskiewskiego stróżującego, by nadać mu nieco więcej indywidualnego charakteru. Raz przycinano uszy, raz ogony lub dla odmiany kopiowano to i to. Ostatecznie porzucono te wizje i pozostawiono uszy i ogony w stanie naturalnym. Mimo iż rasa nie weszła do masowej służby, to zainteresowanie moskiewskimi stróżującymi nie malało, a hodowlę kontynuowano w hodowli "Czerwona Gwiazda", a potem w innych organizacjach DOSAAF. Populacja rozrosła się na tyle, że w 1985 roku uznano w ZSRR moskiewskiego stróżującego za odrębną rasę (rasa nie jest uznana przez FCI).

Jak widać z powyższych opisów prace szły pełną parą, a nowe grupy rasowe wyrastały niczym grzyby po deszczu. Nadal jednak żadna w 100% nie spełniała oczekiwań twórców i pozostawał pewien niedosyt. Bo jak udało się otrzymać pogłowie o zadowalającym wyglądzie i odpowiedniej okrywie włosowej, to znowu cechy charakterologiczne nie do końca odpowiadały pierwotnym założeniom, zaś  przy uzyskaniu pożądanej psychiki, to reszta nie doganiała założeń. Postanowiono nieco zmienić strategię działania i poświęcono więcej uwagi doskonale znanemu airedale terierowi oraz zainteresowano się świeżymi i rzadkim w ZSRR rasami, tj. sznaucerem olbrzymem i rottweilerem. Dlaczego właśnie te rasy?

 

Airedale terier - rasa, która ówczesnym radzieckim kynologom była doskonale znana, a na przestrzeni wielu lat nie raz już udowodniła, iż w służbie człowiekowi wiedzie prym. Żywotna, płodna i plenna, a do tego wyróżniająca się pożądanymi cechami charakteru tj.: energiczna, pojętna, inteligentna z pasją pracy. Wszystko świetnie pasowało do głównych założeń projektu, choć niedostateczny wzrost, lekkość budowy i słaba okrywa włosowa mogły niepokoić. No dobrze, o ile wybór tej rasy wydaje się uzasadniony, to skąd pomysł na dwie pozostałe?

 

Pierwsze rottweilery trafiły do Rosji w 1914 roku, zaraz po tym, jak wieść o ich użytkowych zaletach rozeszła się po świecie. W swojej ojczyźnie - Niemczech - już w 1910 roku  zostały oficjalnie uznane za jedną z ras psów policyjnych. Ale osobniki, które przybyły do Rosji wcale nie trafiły do policyjnej służby, a były wykorzystywane głównie do ochraniania, przed drapieżnikami, udomowionych stad łosi. Wbrew pozorom ci krótkowłosi, psi emigranci, dość dobrze przystosowali się do surowych rosyjskich warunków klimatycznych, mimo iż urodzeni byli w kraju, gdzie panuje o wiele łagodniejszy klimat. Niestety nie udało się otrzymać potomstwa od tych egzemplarzy i krajowa populacja w owym czasie nie istniała. Drugi import niewielkiej ilości rottweilerów nastąpił po II wojnie światowej. Jak donoszą źródła, bezpośrednią przyczyną sprowadzenia rottweilerów, była chęć użycia ich w programie wyprowadzenia własnej rasy. Jednak w zapiskach źródłowych pojawiają się pewne nieścisłości, bowiem pojedyncze egzemplarze (prawdopodobnie zdobycze wojenne) trafiły do ZSRR nieco wcześniej i zrządzeniem losu znajdowały się właśnie w hodowli "Czerwona Gwiazda", w której były rozmnażane i to ta hodowla, jako jedyna wówczas dysponowała materiałem hodowlanym, który faktycznie mogła włączyć w proces tworzenia nowej rasy. Same rottweilery, mimo krótkiego stażu rasy w ZSRR, zdążyły zaimponować radzieckim kynologom przymiotami swojego charakteru i eksterieru. Generalnie były to osobniki harmonijnie zbudowane, grubokościste, wytrzymałe, zwinne, o dobrze rozwiniętych instynktach, odważne, cięte i waleczne. Można rzec, że z pominięciem okrywy włosowej i wzrostu praktycznie wpisywały się w ramy projektu. Ok, airedale terier i rottweiler sprawa w miarę jasna, ale jak wytłumaczyć chęć użycia sznaucera?

 

Rasa ta praktycznie była w ZSRR nieznana. Pojedyncze egzemplarze, co prawda trafiły na rosyjską ziemię w latach 30-tych XX wieku, ale planowa hodowla sznaucera zaczęła się wiele, wiele, lat później. Skąd więc idea wykorzystania sznaucera? W zasadzie pozostają spekulacje, ale ja mam na to swoją teorię. W swojej ojczyźnie (Niemczech) sznaucery były znane, jako doskonałe psy służbowe i obok owczarków niemieckich, dobermanów, rottweilerów i bokserów służyły w niemieckim wojsku oraz policji. Nie raz dały dowód na to, że ich inteligencja, pomysłowość, zwinność, odporność i siła, ale także ciętość i odwaga nie mają sobie równych. W zasadzie wszystkie książki tych lat poświęcone hodowli psów służbowych (wydawane również w Rosji, a potem ZSRR) ujmują sznaucera, jako jedną z ras szczególnie polecanych do pracy patrolowej, która szybko i łatwo poddaje się szkoleniu oraz niezawodnie współpracuje z przewodnikiem. II wojna światowa była dla tej rasy swoistym testem. Praktycznie o tym się nie mówi, bo i to żaden powód do chluby, ale z przekazów ustnych światków zdarzeń tamtych lat wiem, że oprócz owczarków niemieckich, również sznaucery pełniły służbę u boku niemieckich żołnierzy pilnujących więźniów w obozach koncentracyjnych czy gettach. Osoby, które się z nimi zetknęły bardzo często określały je jako duże "czarne diabły", co myślę, jest tak wymowne, iż nie wymaga dodatkowego komentarza. No, ale powróćmy do tematu. Żołnierze radzieccy walczyli na wielu frontach i z pewnością mieli styczność z tą rasą lub przynajmniej znali ją z opowiadań. Te informacje (w co nie wątpię) docierały też i do wyższych rangą radzieckich wojskowych. W efekcie po zaprzestaniu działań wojennych z pól bitewnych wracali żołnierze, ale też i zdobyczne mienie - w tym psy, a że spora część Niemiec w latach 1945-1949 znalazła się (na mocy międzypaństwowych porozumień) pod strefą okupacyjną ZSRR (późniejsze państwo - Niemiecka Republika Demokratyczna - NRD - lata 1949-1990), jak również na mapie Europy powstały i kształtowały się nowe państwa np. w latach 1945-1948 Trzecia Republika Czechosłowacka, a docelowo w erze komunizmu tj. lata 1960-1990 przemianowana na Czechosłowacką Republikę Socjalistyczną - CSSR, czy Polska Rzeczypospolita Ludowa - PRL (1952-1989), które mimo wywalczonej wolności pozostawały pod dużym wpływem ZSRR, to rzecz oczywista, iż wywóz m.in. psów z NRD, CSSR, czy PRL do ZSRR nie nastręczał większych problemów.

 

Tak czy inaczej pojedyncze sztuki, wraz z towarzyszącą im legendą, znalazły się na terytorium ZSRR i podobnie, jak w przypadku rottweilera, nie dziwi fakt, że hodowla "Czerwona Gwiazda" była w posiadaniu egzemplarzy tej rasy. Niestety nie udało mi się dotrzeć do materiałów źródłowych, które wyjaśniłby ile ich dokładnie było i jaka wiązała się z nimi historia. Źródła podają jedynie, że dwójka sznaucerów olbrzymów mająca wpływ na kształtowanie naszej rasy tj. Zorab i Ledi pochodziły z CSSR. Reasumując: może sznaucer i nie miał czasu wykazać się w służbie radzieckiej, ale cieszył się dobrą opinią, sprawdził się na polu walki i w czasach pokoju, jako pies patrolowo-wartowniczy. Uzupełnieniem zalet charakteru tej rasy był niewątpliwe również eksterier: duży, mocny i budzący respekt. Teoretycznie poza lekkim niedosytem w kwestii okrywy włosowej, wybór tej rasy da się bardzo logicznie wytłumaczyć.

Ale to jeszcze nie wszystko. Jako ciekawostkę przytoczę pewną opowieść, która krąży wśród hodowców. Otóż w kuluarach mów się o tym, że pomysł wyprowadzenia nowej rasy ze skojarzenia rottweilera ze sznaucerem olbrzymem wcale nie był autorstwa radzieckich kynologów, a został "zapożyczony" od Niemców. Podobno jeszcze w okresie wojennym mieli oni takie plany stworzenia super rasy na bazie właśnie tych dwóch... ale ile jest w tym prawdy historycznej, a ile dopowiedzianej legendy?.... Tego pewnie nie do się już dzisiaj ustalić. Zatem potraktujcie to z dużym przymrużeniem oka...

 

Powróćmy jednak do tematu. Jak widać z powyższych przemyśleń plan miał szansę powodzenia, gdyby jeszcze nie dwa istotne szczegóły. Mimo, iż każda z tych ras mogła wnieść do nowej swoje unikalne cechy charakteru i pokroju, tak żadna nie mogła dać jej odpowiedniej okrywy włosowej i pożądanego wzrostu. A to przecież były jedne z podstawowych warunków. Zapewne po chwili konsternacji ktoś musiał krzyknąć "Eureka!". W hodowli przebywały przecież osobniki wywodzonych równolegle wyżej opisanych grup rasowych. Teoretycznie od wszystkich trzech można było "dorzucić" wzrost, ale tylko już od dwóch (moskiewski wodołaz i moskiewski stróżujący) lepszą okrywę włosową. Moskiewski stróżujący nijak nie pasował fenotypowo do wybranych ras, za to moskiewski wodołaz (duży, rosły, kudłaty i praktycznie jednorodnie - czarno - umaszczony) wpisywał się w plan idealnie. Tak oto dołączył on do grona ras mających stworzyć nową...

 

Decyzja została podjęta i przystąpiono do prac. Na pierwszym etapie utworzono trzy grupy wywodzące się od suk: airedale terierek i rottweilerek oraz suk i samców moskiewskiego wodołaza.

 

Grupa wywodząca się od suk airedale teriera:

Założycielką grupy została suka airedale terierka Teffi, która urodziła się w hodowli białoruskiego wojskowego okręgu. Została ona pokryta samcem airedale terierem - Bilem von Askanja (o: Bil von Sharlotenburg, m: Ledi Askaniya), który został wywieziony z Niemiec do ZSRR, jako mienie zdobyczne. Z tego skojarzenia dnia 22 lutego 1949 roku na świat przychodzi miot airedale terierów, a w nim m.in. siostry: Salma, Sotta, Sima i Sembi, które będą stanowiły podstawę tej grupy.

     

 

 

 

Sotta - airedale terierka ur. w 1949

(o: Bil v. Askanja, m: Teffi)

 

Grupa wywodząca się od suk rottweilerek:

Jak już wspomniałam wyżej w hodowli "Czerwona Gwiazda" w tym okresie przebywało kilka egzemplarzy rasy rottweiler. Dwie suk rottweilerki: Birma (brak informacji o jej pochodzeniu) i Tina (brak informacji o jej pochodzeniu) dały początek tej grupie. Birma dwukrotnie skojarzona z samcem rottweilerem - Astorem lub Kastorem - źródła nie są zgodne co do jego imienia (brak informacji o jego pochodzeniu) - dała dwa mioty rottweilerów. Pierwszy urodzony dnia 9 maja 1950 roku, a w nim m.in. cztery suki: Urmę, Udę, Uzę i Unę oraz drugi urodzony w 1951 roku, a w nim m.in. sukę Firmę. Zaś Tina skojarzona również z Astorem (Kastorem) dała dnia 2 kwietnia 1951 roku miot, a w nim m.in. sukę Femkę. Z wyjątkiem Uzy pozostałe ww. suki będą stanowiły trzon tej grupy.

     

 Uda - rottweilerka ur. w 1950

  (o: Astor, m: Birma)

 Una - rottweilerka ur. w 1950

  (o: Astor, m: Birma)

 Urma - rottweilerka ur. w 1950

  (o: Astor, m: Birma)

     

Grupa wywodząca się od suk i samców moskiewskiego wodołaza:

Rozważając pochodzenie moskiewskiego wodołaza (nowofundland, owczarek kaukaski i owczarek wschodnioeuropejski) i analizując pochodzenie wybranych suk i samców z tej grupy rasowej widać, że liderkami ras przewodnich zostały: suka Karabaszka (jej pochodzenie nie jest nam znane, maść: wilczasta) rasy owczarek kaukaski oraz suka Rina (jej pochodzenie nie jest nam znane) rasy owczarek wschodnioeuropejski. Ostatecznie fundament grupy wywodzącej się od moskiewskich wodołazów miały stanowić m.in. następujące suki: urodzone dnia 10 sierpnia 1949 roku siostry: Tina - maść czarna z białymi znaczeniami, Tessi i Tiza - maść czarna z białą łatą na przedpiersiu (o: Negus v. Mangeim-nowofundland, m: Karabaszka-owczarek kaukaski) wraz z córką Tizy - Hanką: maść czarna - urodzoną dnia 26 lutego 1952 roku, po samcu rasy nowofundland - Lordzie (o: Halori Astor, m: Kuna v. Geiberg). A także urodzona dnia 20 kwietnia 1950 roku Ufa: maść czarna (o: Negus v. Mangeim - nowofundland, m: Rina - owczarek wschodnioeuropejski) i jej córki z dwóch miotów, po samcu moskiewskiego wodołaza Fomce: urodzona dnia 21 lutego 1953 roku Chacha i urodzona 7 marca 1953 roku Arma.

Samce moskiewskiego wodołaza wchodzące w skład tej grupy to m.in. starsi bracia Hanki urodzeni 22 marca 1951 roku: Fakt: maść czarno-biała (łaciaty) i Fomka (o: Lord - nowofundland), po tym samym ojcu: urodzony dnia 17 stycznia 1953 roku Chizhik (m: Tina - moskiewski wodołaz) i urodzony 12 sierpnia 1951 roku Chelkash: maść czarna (m: Tonna - moskiewski wodołaz) oraz dwaj synowie Ufy - pochodzący z dwóch miotów tj. urodzony dnia 21 lutego 1953 roku Chardash (o: Fomka - moskiewski wodołaz) i urodzony w 1954 roku Grum: maść czarna (o: Fakt - moskiewski wodołaz).

     

Hanka - moskiewski wodołaz ur. w 1952

(o: Lord - nowofundland, m: Tiza - moskiewski wodołaz)

Grum - moskiewski wodołaz ur. w 1952

(o: Fakt-moskiewski wodołaz, m: Ufa - moskiewski wodołaz

Chelkash - moskiewski wodołaz ur. w 1951 

(o: Lord - nowofundland, m: Tonna - moskiewski wodołaz)

     

Wszystkie te suki z ww. grup (z wyjątkiem Uzy, która została pokryta Uteshayem - rosyjski gończy i Sembi, która została pokryta sznaucerem olbrzymem Shajtanem) zostały skojarzone z urodzonym w 1947 roku samcem, sznaucerem olbrzymem, o imieniu Roy (o: Zorab, m: Ledi). Zaś samce z grupy moskiewskiego wodołaza kryły suki moskiewskiego wodołaza oraz otrzymane mieszańce I i II generacji z różnych kombinacji.

     
 

 
 

Roy - sznaucer olbrzym ur. w 1947

 (o: Zorba, m: Ledi)

protoplasta rasy

 
     

Ku wielkiemu zadowoleniu radzieckich kynologów okazało się, że Roy w skojarzeniach z różnymi sukami dał liczne i dość spójne potomstwo (osobniki duże, muskularne, w przewadze czarno umaszczone i z ciekawym obrostem na łapach oraz głowie). Prace postanowiono kontynuować stosując złożone i przemyślane metody krycia w pokrewieństwie na sznaucera Roya. Dlaczego właśnie na Roya? Otóż w tym czasie hodowla "Czerwona Gwiazda" dysponowała zaledwie kilkoma sztukami sznaucerów olbrzymów i podobnie, jak w przypadku rottweilera, kojarzono je między sobą w celu otrzymania kolejnych pokoleń. Tak też z różnych miotów na świat przyszedł ww. Roy - samiec po tych samych rodzicach Boy - i potomstwo Boya - Kalian oraz Kalma (m: Mira) i to od nich próbowano wyprowadzić grupę wywodzącą się od sznaucerów olbrzymów. Niestety mimo podejmowanych prób kojarzenia ich z egzemplarzami z ww. grup, to tylko od Roya udało się otrzymać na tyle liczne potomstwo, by można było na nim oprzeć i rozwinąć dalszą pracę hodowlaną. Jak podają źródła ogółem od Roya i różnych suk otrzymano 146 potomków z czego wiek dorosły osiągnęły 104 sztuki. Siłą rzeczy to właśnie Roy stał się protoplastą nowej rasy, a wlewka pozostałych sznaucerów zmalała do nieznacznych rozmiarów. Wg opisów Roy był typowym przedstawicielem rasy sznaucer olbrzym, ale warto zaznaczyć, że z nieprawidłowym zgryzem (cęgi). Typ konstrukcji: suchy-silny. Proporcjonalnie zbudowany z dobrym umięśnieniem i odpowiedniej grubości kośćcem. W ruchu przednie kończyny lekko wyrzucał na zewnątrz, zaś tylne były lekko zbieżne. Wymiary: wysokość w kłębie - 62 cm, długość tułowia - 62 cm, długość głowy - 24 cm, obwód klatki piersiowej - 65cm, śródręcze - 10 cm.

 

W celu poszerzenia puli genetycznej na pierwszym etapie prac utworzono jeszcze jedną grupę - najbardziej różnorodną - której podstawowy pion stanowiły wybrane samce rottweilery tj. urodzony w 1943 roku Sułtan I (o: Sarro, m: Birma), urodzony dnia 21 maja 1949 roku Beniamino I (o: Sarro, m: Birma), urodzony w 1951 roku Farno (o: Astor, m: Birma) i sprowadzony nieco później z NRD, a urodzony dnia 9 czerwca 1955 roku "Geyni" Heini vom Schleidenplatz (o: Armin vom Guse-Turm, m: Cora vom Schleidenplatz). Rottweilery te kryły różne suki m.in. córki i wnuczki Roya, a także suki wywodzące się z ras podstawowych i innych grup rasowych np.: urodzoną dnia 5 sierpnia 1949 roku sukę moskiewskiego doga - Toddi: maść płowa (o: Ralf - dog niemiecki, maść błękitna, m: Pretti -owczarek wschodnioeuropejski), sukę mieszańca - Chutę (o: Uteshay - rosyjski gończy, m: Uza - rottweilerka), airedale terierkę - Meri (jej pochodzenia nie znamy), a także suki rottweilerki m.in. Nelli (jej pochodzenie nie jest nam znane) i Urmę (o: Astor, m: Birma).

     

 Beniamino I - rottweiler ur. w 1949 

 (o: Sarro, m: Birma)

Sułtan II ur. w 1953

(o: Sułtan, m: Nelli)

"Geyni" Heini vom Schleidenplatz ur. w 1955

(o: Armin vom Guse-Turm, m: Cora vom Schleidenplatz)

     

W latach 1952-1958 w hodowli "Czerwona Gwiazda" urodziła się I i II generacja mieszańców, które mimo wielu cech wspólnych nadal były przecież dość różnorodne, a najprościej będzie mi je scharakteryzować znowu robiąc podział na grupy główne. I tak:

 

1. Mieszańce otrzymane od sznaucera olbrzyma i suk airedale terierek charakteryzowały się niezbyt dużym wzrostem (mniejsze od sznaucera), w miarę kompaktową i lżejszą budową (w typie teriera), a także dość długimi i wąskimi głowami (w typie teriera). Włos twardy, szata półdługa (na pograniczu airedale teriera i sznaucera). Osobniki te były przeważnie czarno umaszczone, ale rodziły się również szczenięta czaprakowe i czarne-podpalane. Z charakteru były bardziej wytrwałe i cięte, niż airedale teriery.

     

 

 

 

Haytar ur. 06.07.1952

(o: Roy - sznaucer olbrzym, m: Sotta - airedale terierka)

 
     

2. Mieszańce otrzymane od sznaucera olbrzyma i suk rottweilerek wyróżniały się dostatecznie dużym wzrostem, doskonałym grubym kośćcem, odpowiednio rozwiniętym umięśnieniem oraz dość szeroką głową w części mózgowej czaszki i krótszą, za to szerszą kufą. W miotach rodziły się szczenięta o włosie grubym-półdługim (w typie sznaucera) z ciekawym obrostem łap i głowy; gładkowłose z charakterystycznym obrostem zachowanym na głowie i kończynach oraz zdecydowanie rzadziej krótkowłose (w typie rottweilera). Przedstawiciele tej grupy byli przeważnie czarno umaszczeni, ale rodziły się również egzemplarze czarne-podpalane. Z charakteru były wytrwałe, cięte i bardzo wytrzymałe.

     

Charva ur. 28.03.1953

(o: Roy - sznaucer olbrzym, m: Una - rottweiler)

Chelkash ur. 28.03.1953

(o: Roy - sznaucer olbrzym, m: Una - rottweiler)

Chudnyy ur. 10.03.1953

(o: Roy - sznaucer olbrzym, m: Uda - rottweiler)

Agitka ur. 08.05.1954

(o: Roy - sznaucer olbrzym, m: Una - rottweiler)

Akhta ur. 08.05.1954

(o: Roy - sznaucer olbrzym, m: Una - rottweiler)

Azart ur. 08.05.1954

(o: Roy - sznaucer olbrzym, m: Una - rottweiler)

Ata ur. 22.07.1954

(o: Roy - sznaucer olbrzym, m: Ufa - rottweiler)

Aray ur. 03.06.1954

(o: Roy - sznaucer olbrzym, m: Urma - rottweiler)

Vah ur. 05.02.1956

(o: Roy - sznaucer olbrzym, m: Una - rottweiler)

 

 

 

3. Mieszańce otrzymane od sznaucera olbrzyma i suk moskiewskich wodołazów cechowały się dużym wzrostem, grubą konstrukcją i doskonałym umięśnieniem. Zdecydowana większość z nich odziedziczyła po moskiewskich wodołazach długą i grubą sierść z bardzo dobrze rozwiniętym podszerstkiem. Zwierzęta tej grupy były przeważnie czarno umaszczone lub czarno umaszczone z charakterystycznymi znaczeniami - głównie biała łata na piersi lub końcówkach łap (po moskiewskich wodołazach). Z charakteru były dość spokojnego usposobienia.

     

Chiba ur. 26.08.1953

(o: Roy - sznaucer olbrzym, m: Ufa - moskiewski wodołaz)

Cholka ur. 13.08.1953

(o: Roy - sznaucer olbrzym, m: Tina - moskiewski wodołaz)

Chubarik ur. 26.08.1953

(o: Roy - sznaucer olbrzym, m: Ufa - moskiewski wodołaz)

     

4. Mieszańce otrzymane od samców moskiewskich wodołazów i różnych suk cechowały się dużym wzrostem, mocną konstrukcją i dobrze rozwiniętym umięśnieniem. Zdecydowana większość z nich odziedziczyła po moskiewskich wodołazach długą i grubą sierść z bardzo dobrze rozwiniętym podszerstkiem. Czasami rodziły się osobniki, którym na głowach i kończynach brakowało charakterystycznego obrostu (w typie nowofundlanda) Zwierzęta tej grupy były przeważnie czarno umaszczone lub czarno umaszczone z charakterystycznymi znaczeniami - głównie biała łata na piersi lub końcówkach łap (po moskiewskich wodołazach). Z charakteru zróżnicowane - od spokojnych do nadpobudliwych.

     

5. Mieszańce otrzymane od samców rottweilerów i różnych suk były najbardziej zróżnicowane pod względem wyglądu, budowy i charakteru, a wynikało to ze specyfiki tej grupy i ras przewodnich, które ją ukształtowały. Rodziły się osobniki średniego i dużego wzrostu o różnej grubości kośćca, z dobrze rozwiniętą muskulaturą oraz dość szeroką głową w części mózgowej czaszki i krótszą, za to szerszą kufą. W miotach przychodziły na świat szczenięta z grubym-półdługim włosem (w typie sznaucera); gładkowłose z charakterystycznym obrostem zachowanym na głowie i kończynach oraz krótkowłose (w typie rottweilera). Umaszczenie: czarne, czarne-podpalane, czaprakowe, czarne ze znaczeniami białymi. Pod względem charakteru również różnorodne.

     

Arras ur. 19.02.1954

(o: Beniamino I - rottweiler, m: Hizha (Hinga) - mieszaniec)

Fomka

(o: Astor (Kastor) - rottweiler, m: Tina - moskiewski wodołaz)

Dila ur. 30.07.1958

(o: Farno - rottweiler, m: Chuta (mieszaniec)

Ila ur. 07.08.1960

(o: Geyni - rottweiler, m: Dila - mieszaniec)

Tyapa ur. 21.06.1959

(o: Geyni - rottweiler, m: Versha - mieszaniec)

   

Od momentu przyjścia na świat III generacji mieszańców rozpoczęła się mozolna praca nad ujednolicaniem typu i wyprowadzaniem głównych linii i rodzin hodowlanych. Jednocześnie bardzo zwolniono tempo prac nad wcześniejszymi projektami, a całą uwagę, wiedzę i energię skupiono na rozwinięciu tej nowo powstałej grupy rasowej, która szybko otrzymała nazwę czarny terier i jak nie trudno się domyślić podstawowe umaszczenie tej grupy rasowej to kolor czarny. Pomijając gusta, kolor czarny u ras obronno-stróżująco-wartowniczych jest bardzo praktyczny (za dnia zwierzęta są dobrze widoczne, zaś nocą ich umaszczenie stanowi idealny kamuflaż), być może był to też czynnik warunkujący decyzję, iż postanowiono uznać go za przewodni i prowadzić dalsze prace hodowlane z naciskiem na jego utrwalenie.

 

Schemat opracowywania nowej rasy oparty był na bardzo przemyślanym planie. Z każdej grupy wybierano tylko osobniki o dużym potencjale hodowlanym. Wyselekcjonowane sztuki przechodziły odpowiednie szkolenia i testy, a następnie na II etapie prac były włączane do dalszej hodowli, która opierała się na umiejętnym krzyżowaniu ich z wykorzystaniem inbredu na wybrane zwierzęta. Dzięki temu otrzymywano kolejne generacje o coraz bardziej pożądanych cechach. Warto również podkreślić, że cechy psychiczne na wczesnych etapach tworzenia nowej rasy przedkładano ponad cechy eksterieru. Nie jest więc żadną tajemnicą fakt, że wielokrotnie w dalszej hodowli brały udział zwierzęta, które eksterierowo posiadały pewne braki np. wady zgryzu, braki w uzębieniu, wnętry, spore odchylenia w budowie, krótkowłose itp., ale za to ich psychika i użytkowość nie budziły żadnych zastrzeżeń.

 

Mieszańce I generacji, które były szeroko wykorzystane w dalszej hodowli:
- ur. 06.07.1952 r. (o: Roy, m: Sotta) - Haytar, Hizha (Hinga), Hroma i Hiza;
- ur. 21.07.1952 r. (o: Roy, m: Sima) - Hadzhi (Hodzha) i Harza;
- ur. 02.03.1953 r. (o: Roy, m: Salma) - Chonga;

- ur. 10.03.1953 r. (o: Roy, m: Uda) - Chudnyy, Chalita i Chibris;
- ur. 28.03.1953 r. (o: Roy, m: Una) - Chelkash, Charva i Chadra;

- ur. 13.08.1953 r. (o: Roy, m: Tina) - Cholka;

- ur. 21.08.1953 r. (o: Roy, m: Fomka) - Chomga;
- ur. 26.08.1953 r. (o: Roy, m: Ufa) - Chubarik;
- ur. 08.05.1954 r. (o: Roy, m: Una) - Azart, Akhta i Agitka;
- ur. 03.06.1954 r. (o: Roy, m: Urma) - Aray;

- ur. 15.07.1954 r. (o: Roy, m: Firma) - Azot;

- ur. 19.07.1954 r. (o: Roy, m: Tiza) - Atava;

- ur. 22.07.1954 r. (o: Roy, m: Ufa) - Arenda i Ata;

- ur. 13.08.1954 r. (o: Roy, m: Tina) - Arbita;

- ur. 03.04.1955 r. (o: Roy, m: Urma) - Brig, Basta i Borka;
- ur. 05.02.1956 r. (o: Roy, m: Una) - Vah i Dzhena;

- ur. 19.02.1954 r. (Beniamino I, m: Hizha (Hinga)) - Arras, Ashug, Appa, Alva;

- ur. 26.02.1954 r. (Beniamino I, m: Hadzhi (Hodzha)) - Arsa i Avda;

- ur. 30.07.1958 r. (o: Farno, m: Chuta od Uzy i Uteshaya) - Dila.

 

Warto również wyjaśnić dlaczego przy kształtowaniu tej grupy rasowej nie wykorzystano żadnego samca airedale teriera (mimo licznej i dobrej jakościowo populacji będącej w posiadaniu hodowli "Czerwona Gwiazda"), za to owocnie i szeroko wprowadzano kolejne samce rottweilery. Aby to zrozumieć musimy cofnąć się do pierwotnych założeń przyświecających tworzeniu nowej rasy. Duży, mocny, muskularny, silny..... do tego inteligentny, odważny, cięty, śmiały, waleczny.... już tylko z tego skrótu widać, że cechy charakteru ale też ogólnego pokroju są bardzo istotne, a odpowiedź nasuwa się sama. Airedale terier, choć najwyższy i najpotężniejszy z terierów (grupa III FCI),  to jednak najniższy z ww. ras, a do tego w porównaniu ze sznaucerem, a już na pewno z rottweilerem charakteryzujący się dość lekką i suchą konstrukcją typową dla terierów. Wprowadzanie kolejnych airedale terierów wiązało się zatem z ryzykiem utracenia pewnych cech tj. wzrostu, masy, grubego kośćca, które otrzymano w pierwszych generacjach mieszańców. Za to stosując umiejętne krzyżówki rottweilerów i ich mieszańców z innymi grupami głównymi i ich mieszańcami istniała realna szansa na zakotwiczenie pożądanych cech budowy i charakteru.

 

Presja i chęć odniesienia sukcesu była tak duża, iż już 16 maja 1953 roku pogłowie I generacji zostało zaprezentowane na XVII Moskiewskiej Narodowej Wystawie Psów Służbowych DOSAAF, gdzie zostały bardzo pozytywnie przyjęte i wysoko ocenione.

 

Pierwszy standard dla nowej grupy rasowej został zatwierdzony w 1956 roku. Zaraz po tym hodowla "Czerwona Gwiazda" zaczęła współpracować z największymi klubami hodowlanymi DOSAAF rozsianymi po całym kraju. Rozpoczął się III etap formowania nowej grupy rasowej. Współpraca polegała na przekazywaniu wybranym klubom wytypowanych egzemplarzy nowej grupy rasowej, które miały stać się zaczątkiem wyprowadzenia kolejnych linii i rodzin. Po pewnym czasie wyhodowane i wyselekcjonowane egzemplarze  w tych klubach powracały do macierzystej hodowli, by wzbogacić i poszerzyć jej stado hodowlane. Hodowle te rozbudowywały swoją bazę hodowlaną w bardzo przemyślany sposób i najczęściej lokowały wartościowe szczenięta tylko w rękach doświadczonych osób związanych z klubami.

 

W latach 1956-60 pierwsze egzemplarze grupy rasowej czarny terier pojawiają się w klubach: Moskwy, Leningradu, Swierdłowska, Czelabińska, Nowosybirska, Nizhnego Tagiłu, Magnitogorska, Murmańska, Jarosławia i w republikach nadbałtyckich. Przy czym najbardziej prężnie hodowla czarnego teriera rozwijała się w Moskwie i Leningradzie.

 

Pionierskie egzemplarze nowej grupy rasowej w moskiewskim klubie DOSAAF to m.in. urodzona dnia 5 lutego 1956 roku Dzhena (o: Roy-sznaucer olbrzym, m: Una-rottweiler) wł. Gusakova; urodzona 8 maja 1957 roku Vanda (o: Haytar, m: Alva) wł. Molotok; urodzony dnia 29 kwietnia 1958 roku Shaytan (o: Dik, m: Ahta) wł. Lnokhina (pies później wrócił do hodowli "Czerwona Gwiazda" ze względu na swój trudny charakter); urodzony dnia 28 lipca 1958 roku Dik (o: Haytar, m: Vishnia) wł. Krapuhin; urodzona dnia 17 września 1959 roku Ledi (o: Grum-moskiewski wodołaz, m: Ginta) wł. Ivanova; urodzona dnia 7 grudnia 1959 roku Lada-Tag (o: Dzhoy, m: Dzhena) wł. Orekhov; urodzony dnia 22 lutego 1960 roku Viy (o: Vah, m: Bara) wł. Nechayeva.

 

Pierwsi przedstawiciele grupy rasowej - czarny terier - trafili na tereny Leningradu pod koniec lat 50-tych XX wieku, ale planowa hodowla czarnego teriera w Leningradzkim Klubie DOSAAF rozpoczęła się nieco później, od dwóch suk przywiezionych z Moskwy tj. urodzonej dnia 9 kwietnia 1962 roku Nastyi (o: Foka, m: Lada Dan) wł. Yezhov i urodzonej  dnia 9 kwietnia 1963 roku Degi (o: Dieter von Dranhenschlucht - sznaucer olbrzym, m: Mirta) wł. Vladimirov. Obydwie suki miały nie tylko różne rodowody, ale także prezentowały dwa odmienne typy. O leningradzkiej hodowli czernysza więcej w oddzielnym artykule: tutaj.

 

 CZARNE TERIERY MOSKIEWSKIEGO KLUBU

     

Dzhena ur. w 1956

(o: Roy - sznaucer olbrzym, m: Una - rottweiler)

Dik K-2 ur. w 1958

(o: Haytar, m: Vishnia)

 Viy K-4 ur. w 1960

(o: Vah, m: Bara)

     

Na XXI Moskiewskiej Narodowej Wystawie Psów Służbowych DOSAAF, która odbyła się dnia 8 czerwca 1957 roku, hodowla "Czerwona Gwiazda" pokazała 78 sztuk psów stanowiących jej własność, z czego aż 43 sztuki nowej grupy rasowej: czarnego teriera. Ponownie wychowankowie tej hodowli zostali wysoko ocenieni, a sama hodowla otrzymała Dyplom I-go stopnia WDNH.

     

Pogłowie czarnego teriera

zaprezentowane na

I Wszechrosyjskiej wystawie w 1958 roku.

Parada czarnych terierów na I Wszechrosyjskiej wystawie.  Hodowla "Czerwona Gwiazda" za ukształtowanie nowej rasy otrzymuje Dyplom I -go stopnia WDNH.

Nagradzanie zwycięzców na jednej z wystaw przez samego generała G. P. Medviedeva

     

Dnia 5 sierpnia 1958 roku została zorganizowana I Wszechrosyjska Wystawa Psów Służbowych i Myśliwskich DOSAAF. Udział w tej wystawie miała również zaszczyt wziąć hodowla "Czerwona Gwiazda", która szerokiemu gronu zainteresowanych zaprezentowała swoje osiągnięcia w dziedzinie hodowli różnych ras, w tym głównie nowych grup rasowych. Na potrzeby hodowli władze WDNH przekazały do jej dyspozycji cały pawilon wystawienniczy "Hodowla psów". W zasadzie od tego czasu do roku 1985, rokrocznie hodowla "Czerwona Gwiazda" prezentowała tam owoce swojej pracy. Na tej wystawie pokazano łącznie 137 psów należących do hodowli, w tym 53 czarne teriery. Zwierzęta poddano nie tylko ocenie eksterieru, ale przede wszystkim zaprezentowano ich uniwersalne walory użytkowe. Odbyły się pokazy wszechstronnego szkolenia, w których czernysze nie miały sobie równych. Zwiedzający oraz organizatorzy wystawy byli zachwyceni. Z okazji tej wystawy został również opublikowany pierwszy opis nowej grupy rasowej. Centralna Szkoła i hodowla "Czerwona Gwiazda" zastała uznana na tej wystawie za najlepszą hodowlę psów służbowych w ZSRR. W dowód uznania Centralna Szkoła i hodowla "Czerwona Gwiazda" zostały uhonorowane Dyplomem I-go stopnia WDNH i jako premię przyznano hodowli także nagrodę w postaci samochodu (lekka ciężarówka). Ponadto wielu pracowników Centralnej Szkoły i hodowli za zasługi w dziedzinie hodowli i szkolenia psów zostało odznaczonych: złotymi, srebrnymi i brązowymi medalami.

 

Rok 1958 był ważny dla nowej grupy rasowej jeszcze z jednego powodu. Otóż Rada Komitetu Centralnego DOSAAF i Komendant Główny Armii marszałek A.A. Grechko przyjęli standard dla grupy rasowej czarny terier, który został opublikowany w "Instrukcji ds. szkolenia i wykorzystania psów wojskowych" - edycja 1958 rok.

 

WYBRANE CZARNE TERIERY URODZONE DO 1975 ROKU

     

Demon K-1 ur. w 1957

(o: Arras, m: Chomga)

Foka K-3 ur. w 1960

(o: Vah, m: Bara)

Nastya C-4 ur. w 1962

(o: Foka, m: Lada Dan)

Karat K-5 ur. w 1964

(o: Foka, m: Najda)

Inga C-6 ur. w 1965

(o: Daks, m: Nora)

Dzhim ur. w 1966

(o: Karat, m: Teya)

Chanita ur. w 1966

(o: Karat, m: Teya)

Bechel ur. w 1966

(o: Karat, m: Ila)

Karay K-6 ur. w 1967

(o: Nayt, m: Ditta)

Dzhoya ur. w 1967

(o: Tom, m: Dega)

Ayaks K-7 ur. w 1967

(o: Karat, m: Stesha)

Chada ur. w 1968

(o: Karat, m: Sekki)

Atos ur. w 1969

(o: Lord, m: Aidina)

Dan Darsi ur. w 1969

(o: Viy, m: Dzhoya)

Dan Zhan ur. w 1970

(o: Dzhim, m: Dzhoya)

Artosha ur. w 1971

(o: Rams I, m: Alba)

Set ur. w 1971

(o: Karay, m: Arni)

La Rom ur. w 1973

(o: Dan Zhan, m: Rayma)

Om ur. w 1973

(o: Set, m: Zhulya)

Monstr-Dzhimmi-Set ur. w 1974

(o: Set, m: Masha)

 Ped-Shvarc ur. w 1974

(o: Dhan-Zhan, m: Dezi)

     

Jak już wspomniałam wyżej selekcja była przeprowadzana bardzo rygorystycznie. Do dalszej hodowli wchodziły tylko osobniki wyróżniające się pożądanymi cechami psychicznymi. Jednak te zwierzęta, które oprócz idealnej psychiki plasowały się ponad przeciętną również pod względem cech fizycznych klasyfikowane były, jako tzw. "Elita" i otrzymywały następujące po sobie numery hodowlane. Psy oznaczane były sygnaturą "K" suki, zaś sygnaturą "C" np. Demon K-1, Mirta C-1 itd.

   

Beta - C -7  z leningradzkiego pogłowia czarnego teriera

Karay - K- 6 z leningradzkiego pogłowia czarnego teriera

   

Lata 60-te i 70-te to żmudna praca nad ujednoliceniem cech eksterieru i charakteru czarnych terierów. Mimo iż uzyskiwano w miarę jednorodne osobniki pod względem walorów cech psychicznych, to pracy nad ostatecznym ukształtowaniem cech eksterieru oraz wyeliminowaniem braków było bardzo dużo. Niestety, ale dopuszczanie do rozrodu w przeszłości zwierząt z ewidentnymi brakami sprawiło, że główną bolączką pogłowia był duża ilość braków pod względem uzębienia, w tym nieprawidłowe zgryzy (zgryz cęgowy, przodozgryz i tyłozgryz), braki w przedtrzonowcach i/lub trzonowcach. Do tego nadal rodziło się sporo szczeniąt w niepożądanym kolorze tj. podpalanych lub z resztkami znaczeń podpalania, z białymi znaczeniami lub z szarawym odcieniem sierści. Osobnej uwagi wymagało ujednolicenie długości i jakości okrywy włosowej oraz wyprowadzenie pożądanego typu pod względem budowy anatomicznej.

 

Poprzez odpowiedni dobór par - oparty głównie na różnego rodzaju kojarzeniach krewniaczych i selekcji - eliminowano wady, jednocześnie zakleszczając pożądane cechy. Zdecydowanie taki postęp nie byłby możliwy, bez ścisłej współpracy doświadczonych kynologów, biologów i genetyków. Kontynuując prace postanowiono jeszcze nieco rozszerzyć pulę genetyczną i dolano krwi dwóch sznaucerów olbrzymów importowanych z NRD do ZSRR tj. urodzonych dnia 6 lutego 1960 roku braci: Dasso i Dittera von Dranhenschlucht (o: Ajax vom Kliatal, m: Azra vom Notr-Dam). Warto nadmienić, że Dasso był maści czarnej, zaś Ditter był maści "pieprz z solą" i na dokładkę był jednostronnym wnętrem. Przyznać, jednak trzeba, że wlewka ich krwi nie przyniosła spektakularnych rezultatów, jakich oczekiwano, a maść Dietera wprowadziła niepotrzebne "zamieszanie" w utrzymaniu pożądanego koloru u czernysza.

 

Hodowla "Czerwona Gwiazda" cały czas trzymała "rękę na pulsie" i kiedy tylko było to konieczne uaktualniała i publikowała kolejne warianty wzorca.

     

Ditta C-5 ur. w 1964

(o: Dasso v. Dranhenschlucht - sznaucer x Vanda)

Dzhaga ur. w 1965

(o: Dasso v. Dranhenschlucht - sznaucer x Berta)

Reks ur. w 1965

(o: Dasso v. Dranhenschlucht - sznaucer x Gloriya)

   

W tym czasie spora liczba czarnych terierów była już w prywatnych rękach członków klubów DOSAAF, mimo to nadal pieczę nad krajową - planową - hodowlą sprawowała hodowla "Czerwona Gwiazda". Chciałabym jednak podkreślić, iż  momencie przekazania pierwszych egzemplarzy do klubów, które następnie lokowały je u hodowców-kynologów, ale przede wszystkim miłośników psów, dalsza hodowla biegła dwutorowo. Tzn. w hodowli "Czerwona Gwiazda" nadrzędnie traktowano cechy charakteru i eliminowano ewidentne wady niezgodne z założeniami wzorca grupy rasowej, ale hodowla była prowadzona głównie z naciskiem na pożądany charakter. Jako że z założenia czernysz miał być psem pracującym, to jego okrywa włosowa winna wymagać minimum nakładów pielęgnacyjnych. Dlatego też w hodowli "Czerwona Gwiazda" większość zwierząt była w miarę wyrównana eksterierowo i cechowała się dobrą gatunkowo, ale jednak stosunkowo krótką sierścią. Dla odmiany w hodowli prowadzonej jednocześnie w klubach DOSAAF, naturalnie cechy psychiczne były równie ważne, ale położono też nacisk na ostateczne wyrównanie pogłowia, tzn. eliminowano wszelkie wady niezgodne z założeniami wzorca grupy rasowej, ale też wybierano do hodowli zwierzęta odznaczające się atrakcyjnym wyglądem tj. dobrze obrośnięte z prawidłową w jakości i o odpowiedniej strukturze okrywą włosową. Z czasem program doboru par i selekcja sprawiły, że otrzymywano zwierzęta o coraz dłuższym włosie, który był szczególnie bogato rozwinięty na kończynach, dolnej linii klatki piersiowej i głowie, na której tworzył charakterystyczny obrost (broda, wąsy i grzywka). Niestety włos taki wymagał również odpowiedniej pielęgnacji - w tym regularnego czesania, trymowania i strzyżenia, co już w warunkach wojskowych jest trudne do przeprowadzania i kłóciło się z wizją uniwersalnego żołnierza. Nie mniej jednak czym więcej czernyszy dostawało się w ręce prywatnych miłośników psów, tym bardziej w dalszej pracy hodowlanej skupiano się na wykorzystywaniu zwierząt prawidłowo zbudowanych z dobrym obrostem.

 

W latach 70-tych i 80-tych w celu dalszego poszerzenia puli genetycznej do prac włączono kolejne sznaucery olbrzymy (maści czarnej) importowane z NRD - urodzone dnia 1 stycznia 1970 roku rodzeństwo: Anni i Akbar vom Raaksee's (o: Exo vom Roseggerhaus, m: Britta vom Haus Bröcker) oraz samce: Gaynera vom Virker Park (o: Artus vom Sachsenring, m: Hella von der Wallwitzburg) i urodzonego dnia 1 maja 1982 Yaguara (o: Kris vom Rortraykh m: Ugra Zhulyen).

 

Pogłowie systematycznie rozrasta się, a na wystawach prezentowane są coraz bardziej ujednolicone osobniki.

 

WYBRANE CZARNE TERIERY URODZONE POMIĘDZY 1975, A 1985 ROKIEM

     

Ahill K-9 ur. w 1976

(o: Nayt, m: Ditta)

Taro Arto ur. w 1975

(o: Chingiz Ran, m: Tara)

Irbis ur. w 1976

(o: Karay, m: Irisha)

Shvarts II ur. w 1977

(o: Charli I, m: Kerri)

Filip II ur. w 1978

(o: Dhan-Zhan, m: Feya)

Soloha C-12 ur. w 1979

(o: Dan Gey, m: Gil Assol)

     

Sid ur. w 1979

(o: Nemfred, m: Charita)

Atos ur. w 1980

(o: La Rom, m: Sabina Diana)

 Argos ur. w 1982

(o: Shaytan Sunik, m: Den Erchi Az)

O Bim ur. w 1982

(o: Atos, m: Panta)

Krimson Glo K-10 ur. w 1982

(o: Le Kuchum, m: Ket Glorya)

Lar-Lin ur. w 1983

(o: Filip II, m: Ledi Alan)

 Ars ur. w 1983

(o:  Sherif, m: Dolli)

Lin Shaman ur. w 1984

(o: Shvarts II, m: Linda Bek)

Les Lavr ur. w 1984

(o: Gay Dzhi, m: Lessi)

Dzhe Tarhan Zhan ur. w 1985

(o: Atos, m: Dzherri)

Tarhan ur. w 1985

(o: Chester, m: Arina Bel)

Gagat Frezi ur. w 1985

(o: Oktar Asher, m: Sol Frezi)

     

W roku 1976 czarny terier, jako rasa, został zatwierdzony przez Radę Ekspertów Ministerstwa Rolnictwa. A w roku 1979 specjaliści z hodowli "Czerwona Gwiazda" uznali, że prace nad tworzeniem rasy zostają zakończone. Tym samym opublikowali obowiązujący standard. Do tego czasu zostało zarejestrowanych ok. 800 miotów, które dały ponad 4000 szczeniąt - w większości spełniających kryteria standardu. Od roku 1980 czarne teriery, które na dobre zagościły w domach Rosjan, zaczynają regularnie pojawiać się na różnych wystawach, tym samym grono ich zwolenników powiększa się w błyskawicznym tempie.

 

W roku 1981 hodowla "Czerwona Gwiazda" publikuje ostateczny wzorzec rasy, zatwierdzając, długowłosego czarnego teriera i uznając go tym samym za oddzielną rasę. Dnia 13 maja 1981 roku Ministerstwo Rolnictwa ZSRR w Zarządzeniu nr 19 określa i zapisuje oficjalny wzorzec rasy.

 

WYBRANE CZARNE TERIERY ROSYJSKIE URODZONE POMIĘDZY 1986, A 1996 ROKIEM

     

Maikl ur. w 1986

(o: Grey Lar, m: Kora)

 Le Vim Lekar K-17 ur. w 1986

(o: Argos, m: Ledi)

Ges Gero ur. w 1986

(o: Oktar Asher, m: Gera Fil)

Mishel Biel K-13 ur. w 1986

(o: Babay, m: Eliuta Ev)

Ayna ur. w 1986

(o: Lafler, m: Birza)

Oktay Czuk ur. w 1986

(o: Oktar Asher, m: Glora Fil)

Hariton K-18 ur. w 1987

(o: Krimson Glo, m: Berbi)

Layf Lu K-12 ur. w 1987

(o: Marsel, m: Sol Lu)

Gay Gans ur. w 1987

(o: Fili Arfi, m: Ganna-Fil)

Vayka Veys - C-24 ur. w 1987

(o: Erhan, m: Eveysy Ev)

Dzhe-Sharon ur. w 1987

(o: Lirn Shaman, m: Dzherri)

Lidzha-Layk ur. w 1987

(o: Sol Flipper, m: Les Lotta)

Char Sandi ur. w 1988

(o: Oktar Ashier, m: Zheniet)

Topaz Alex ur. w 1988

(o: Mars, m: Teri)

Aliru Ski Fil ur. w 1988

(o: Ergash Biel, m: Patti Fill Heili)

Evropa-Zhan ur. w 1988

(o: Oktar Asher, m: Zhenett)

Inda ur. w 1988

(o: Ergash Bel, m: Biya)

Soldi Bikichi ur. w 1988

(o: Leyden Bens, m: Bikichi)

Angri Shan ur. w 1989

(o: Krimson Glo, m: Bek Shashi)

Lucifer Or ur. w 1989

(o: Urtay, m: Orli)

Emir-Raer ur. w 1989

(o: Erhan, m: Reya Bel)

Sherli Sid ur. w 1989

(o: Neron, m: Santa)

Eremeya-Veys ur. w 1989

(o: Mishel Bel, m: Eveysi Ev)

Ma Diviya Kastor ur. w 1989

(o: Babay m: Diva)

 Al'Porsh Lavr ur. w 1990

(o: Les Lavr, m: Alfa Ars)

Stalker Les ur. w 1990

(o: Maikl, m: Lessi)

Airen Raid ur. w 1990

(o: Urtay, m: Raida Gre)

Dan Zoltan Vielki ur. w 1990

(o: Zlat, m: Dana Lugre)

Char-Lar ur. w 1990

(o: Markiz Bel, m: Zhuana Dzhers)

Avdies Barbi ur. w 1990

(o: Blek, m: Vayka Veys)

Bristolda Shavit ur. w 1990

(o: Dzhe-Sharon, m: Vita)

Ole Kasandra Laik ur. w 1990

(o: Ges Gero, m: Les Lota)

Abigayl IV ur. w 1990

(o: Bagir Gay, m: Shanta-Shan)

Ivning-Bol ur. w 1991

(o: Krimson Glo, m: Diana Al)

Irbis Raid ur. w 1991

(o: Otar Rebi, m: Raida Gre)

Rusłan Remak ur. w 1991

(o: Teddi Daer, m: Rema Raid)

Bent Anat Barbi ur. w 1991

(o: Ergash Biel, m: Vayka Veys)

Babetta Chel ur. w 1991

(o:Tarhan, m: Terri Dors)

Rozal Rad ur. w 1991

(o: Les Lavr, m: Rada bi)

Ishak Lidzh ur. w 1992

(o: Ges Gero, m: Lidzha-Layk)

Remgard Demon Yar ur. w 1992

(o: Aliru Ski Fil, m: Azbi)

Leon ur. w 1992

(o: Neron Ingol, m: Del Arona )

Yarda Nor ur. w 1992

(o: Mart-Bel, m: Yanita-Nord)

Zhessika De Vim ur. w 1992

(o: Vass Barbi, m: Er-Dessi-Vim)

Karolina Kristina Kangas Nord ur. w 1992

(o: Lar Lin, m: Peggi)

Smoki Al Star ur. w 1993

(o: Al Porsh Lavr, m: Ingris Blek Star)

 Irbis Bert Lazurit ur. w 1993

(o: Berton-Zhak-Bleki, m: Label Viktoriya Barbi Vega)

Bart Barby s Bronnich ur. w 1993

(o: Les Lavr, m: Bent Anat Barbi)

Stefani Han ur. w 1993

(o: Dzherald Sher, m: Delta Nika)

Labriella-Afalina ur. w 1993

(o: Berton-Zhak-Bleki, m: Anfisa Alkin)

Tagira Gret Nov s Obi ur. w 1993

(o: Baron-Shavit, m: Il-Greta-Luc s Obi)

Bendzhi Yagr ur. w 1994

(o: Zherar Rendi, m: Bessindzher Greys)

Evsey Olex iz Chernoi Stai ur. w 1994

(o: Airen Raid, m: Ole Kasandra Laik)

Erofey Vak Nord ur. w 1994

(o: Beverli Boy iz Rayvola Nord, m: Vaksa-Kent-Nord)

Lyalya Chernaya Oleks iz Chernoy Stai ur. w 1994

(o: Rusłan Remak, m: Ole Kasandra Laik)

 Germiona-Bars ur. w 1994

(o: Norsi Kuzya, m: Vereneya Blek Terer)

Lika Lavr Talleri ur. w 1994

(o: Les Lavr, m: Elsi-Lora)

Arktur Shulgar  iz Chernoi Stai ur. w 1995

(o: Irbis Raid, m: Adarona Dar)

Kris ur. w 1995

(o: Ivning-Bol, m: Bri-Kristina-Lami)

Foma Dyuk Unity ur. w 1995

(o: Eger-Ares, m: Pusetta)

Banzi ur. w 1996

(o: Pel Lars Iv, m: Babetta Chel)

Jashka Malahovskiy iz Russkoi Dinastii ur. w 1996

(o: Evsey Olex iz Chernoi Stai, m: Laila Chernaja Olex iz Chernoi Stai)

Labrash Ratibor ur. w 1996

(o: Evsey Olex iz Chernoi Stai, m: Razlyuli Malina Labrash)

Jasno Solnyshko iz Russkoi Dinastii ur. w 1996

(o: Evsey Olex iz Chernoi Stai,

m: Laila Chernaja Olex iz Chernoi Stai)

Glafira ot Zenitsa Oka ur. w 1996

(o: Oliver, m: Germiona-Bars)

Ladoga iz Russkoi Dinastii ur. w 1996

(o: Bart Barbi s Bronnich,

m: Lavanda Oleks iz Chernoy Stai)

     

Niedługo później, bo w maju 1984 roku, na międzynarodowym zgromadzeniu odbywającym się w Meksyku, rasa została oficjalnie zatwierdzona przez FCI otrzymując 327 numer standardu, nazwę CZARNY TERIER ROSYJSKI i kwalifikację do III Grupy FCI (Teriery)

 

Osiągnięto sukces. Rasa została utworzona i zaaprobowana, nie tylko na terytorium kraju, ale również zdobyła uznanie na arenie międzynarodowej, a jej wpis do ksiąg FCI ostatecznie przypieczętował radziecki triumf. Po roku 1985 władze hodowli "Czerwona Gwiazda" zdecydowały się ostatecznie przekazać pałeczkę hodowlaną kynologom zrzeszonym w klubach działających na terenie całego kraju. Tym samym hodowcy dostali zielone światło i to od tego momentu, na klubach i współpracujących z nimi hodowcami, będzie ciążyć odpowiedzialność za dalsze losy rasy. Pod koniec lat 80-tych XX wieku pogłowie hodowlane rasy składało się z 9 głównych grup wywodzących się od przodujących reproduktorów oraz 14 głównych rodzin wywodzących się od suk założycielek. W samym moskiewskim klubie było już zarejestrowanych 200 osobników tej rasy.

 

Na chwilkę chciałabym się jeszcze zatrzymać przy nazwie rasy. Otóż zatwierdzanie nowej rasy przez FCI przypadło na okres, kiedy to ZSRR, nie przynależało do tej organizacji i swój udział w procesie uznania nowej rasy miały kraje trzecie. Prawdopodobnie z powodu zaistniałego nieporozumienia oraz z braku dostatecznego przepływu informacji, rasa czarny terier, otrzymała od FCI oficjalną nazwę czarny terier rosyjski. W rezultacie w ojczyźnie rasy figurowała rasa czarny terier, a we wszystkich krajach FCI czarny terier rosyjski. Nie było wyjścia i ktoś musiał wprowadzić stosowne poprawki. A że łatwiej było to zrobić w kraju pochodzenia rasy, to w 1992 roku zarząd DOSAAF zmienił w swojej dokumentacji nazwę rasy na tą zgodną z nomenklaturą FCI. Przy okazji Rosjanie uaktualnili jeszcze swój standard podnosząc parametry wzrostowe dla przedstawicieli naszej rasy. Zmiany te nie zostały jednak uwzględnione w oficjalnym wzorcu obowiązującym dla krajów członkowskich FCI.

 

Dość mało trafnym posunięciem było również zakwalifikowanie czarnego teriera rosyjskiego do grupy III FCI (Teriery). Z dużą dozą prawdopodobieństwa mogę stwierdzić, że Komisja ds. Standardów nadinterpretowała pochodzenie rasy sugerując się tylko i wyłącznie jej nazwą. Zatem skoro "czarny terier rosyjski" - z naciskiem na słowo - "terier", to rasę należy umieścić w terierach. Tak i też się stało. Niestety spowodowało to dość niepokojące zjawisko.... W kraju pochodzenia rasy dbano o to, by otrzymywane pogłowie było rosłe, atletycznej budowy i krzepkiej konstrukcji. Odznaczało się masywnym kośćcem i silnym umięśnieniem, dużą głową, zwartym tułowiem, pojemną, głęboką klatką piersiową i harmonijną budową. Całość miał uzupełniać dynamiczny ruch i odpowiednie przygotowanie szaty, co w efekcie końcowym dawało obraz doskonale zbudowanego, psiego atlety. Niestety dokładnie odwrotnie postępowali hodowcy spoza ZSRR - mogę nawet napisać, że im dalej od kraju pochodzenia rasy, tym CTR coraz mniej przypominał CTR-a. Trudno w to uwierzyć? A jednak.... Wielu hodowców, a także sędziów kynologicznych (szczególnie z Europy Zachodniej), interpretowało standard, także sugerując się nazwą rasy i jej klasyfikacją. W rezultacie w większości krajów można było spotkać pogłowie właśnie w typie teriera: zwierzęta wysokonożne, lekkiej konstrukcji, z głębokimi, ale płasko-ożebrowanymi klatkami piersiowymi, z długimi i wąskimi głowami oraz niedostatecznie rozwiniętą muskulaturą.... i pewnie nikomu, bo to nie przeszkadzało, a my doczekalibyśmy się z czasem dwóch typów CTR-a, gdyby nie istotne zmiany zachodzące w kraju pochodzenia rasy i pojawienie się Rosjan ze swoimi CTR-ami na ważnych, międzynarodowych imprezach kynologicznych.  Zachód westchnął i się zachwycił. Nie jeden z zainteresowanych w duchu wykrzyczał: my też takie chcemy hodować!

 

Rozpoczęła sie debata nad słusznością decyzji umieszczenia rasy w III Grupie FCI. Zważywszy na jej pochodzenie, gdzie kluczową rolę odegrały takie rasy, jak: sznaucer olbrzym, rotwailer, airedale terier i moskiewski wodołaz (ta rasa z kolei powstała na bazie krzyżówek nowofundlanda z owczarkiem kaukaskim i owczarkiem wschodnioeuropejskim) z położeniem nacisku na rasę przewodnią sznaucera olbrzyma, to zdecydowanie widać, że tak na prawdę czarny terier rosyjski jest terierem tylko z nazwy, zaś z krwi i kości bliżej mu do ras w typie molosa i sznaucera, znajdujących się w II Grupie FCI, niż do ras z Grupy III FCI, z którą łączy go zaledwie airedale terier. Ku zadowoleniu wielu i przy obopólnej aprobacie, ostatecznie w roku 1994, czarny terier rosyjski został przeniesiony do II Grupy FCI (Pinczery i Sznaucery - Molosy - Szwajcarskie Psy Górskie i do bydła oraz inne rasy. Sekcja 1.4 Pinczery i Sznaucery). W międzyczasie wprowadzono jeszcze drobną kosmetykę do standardu, gdzie najistotniejszą zmianą była - zmiana nazwy rasy na czarny terier. Ale akurat tej decyzji nie potrafię racjonalnie wytłumaczyć - wszak przymiotnik "rosyjski", do którego zdążyliśmy się już przyzwyczaić, doskonale opisywał korzenie rasy. Wciąż jednak między Rosją, a resztą Świata istniała wyraźna granica w postaci braku ujednolicenia wzorca, tak by wszyscy mogli hodować wg tych samych wytycznych. Teoretycznie wzorzec zatwierdzony przez FCI obowiązywał wszystkich, ale w praktyce Rosjanie posiadali do dyspozycji wzorzec FCI oraz zatwierdzony przez RKF projekt nowego standardu, który ze względu na postęp hodowlany na przestrzeni lat był kilkakrotnie zmieniany. Można nawet napisać, iż Rosjanie wyprzedzali resztę Świata zawsze o "jeden krok" - aczkolwiek nie można w tym upatrywać ich złej woli, bowiem nowe propozycje były zgłaszane do FCI celem nowelizacji i.... mijały lata, a nic się nie zmieniało.

 

Kolejna ważna data dla naszej rasy, to rok 2008, kiedy to Rosjanie po raz kolejny nowelizują standard - tym razem zgodnie z zwiedzą współczesną i adekwatnie do stanu hodowli - wprowadzają bardzo istotne zmiany, raz na zawsze odgraniczające rasę od typowych terierów. Ten projekt również trafił do FCI. Pozostało wszystkim zainteresowanym cierpliwe czekać. I oto dnia 10 stycznia 2011 roku, po długim wyczekiwaniu, FCI oficjalnie ogłosiło nowy standard dla naszej rasy, w którym przede wszystkim określono proporcje sylwetki, zmieniono widełki wzrostowe, dodano parametry dotyczące wagi i na koniec przywrócono nazwę do jej pierwowzoru. Tym samym stworzono warunki, by wszyscy mogli hodować wedle tych samych wytycznych, ale również by ich zwierzęta, bez względu na kraj, były oceniane na tych samych zasadach.

 

WYBRANE CZARNE TERIERY ROSYJSKIE URODZONE POMIĘDZY 1997, A 2007 ROKIEM

     

Kapitan Cherniy Richard ur. w 1997

(o: Umkar Maks Ter Porsh, m: Keysi Rad Blek Star)

Chester Fil ur. w 1997

(o: Zigfrid Sid Nord, m: Karolina Kristina Kangas Nord)

Kait Krait ur. w 1997

(o: Umkar Maks Ter Porsh, m: Karmen iz Russkoy Zvezdy)

Barbara Baskaya ur. w 1997

(o: Veder Laf, m: Cherri Linda)

Arma ur. w 1997

(o: Irvant-Blek s Dubkov, m: Viven-Blek)

Gospozha Udacha ur. w 1997

(o: Bart Barbi s Bronnich, m: Gledmar Lag Barbi)

Almanzor v Stile Lav ur. w 1998

(o: Arktur Shulgar iz Chernoy Stai, m: Lavanda Oleks iz Chernoy Stai)

Arhiduka Monomah ur. w 1998

(o: Lihodey iz Russkoy Dynastii, m: Stepanida iz Verb)

Sadko iz Rus Moskovii ur. w 1998

(o: Akbar iz Peredelkino, m: Lyubava)

Moskvorechie Vasilisa Krasa ur. w 1998

(o: Anton Dar Ros, m: Vit Eyrena Ar)

Astil'da v Stile Lav ur. w 1998

(o: Arktur Shulgar iz Chernoy Stai, m: Lavanda Oleks iz Chernoy Stai)

Zlato Boyar Lada ur. w 1998

(o: Vartan, m: Betti Tayfi)

Razboynik Yashkin Sin ur. w 1999

(o: Jashka Malahovskiy iz Russkoy Dynastii, m: Archi-Rechel-Alan )

Ledogor iz Russkoy Dynastii ur. w 1999

(o: Jaroslav Mudriy iz Russkoy Dynastii, m: Lastochka iz Russkoy Dynastii )

Efrem ot Zenitsa Oka ur. w 1999

(o: Ustin-Char iz Peredelkino, m: Germiona-Bars)

Nord Praid Primadonna Malahovskaya ur. w 1999

(o: Jashka Malahovskiy iz Russkoy Dynastii, m: Royal Rechel iz Rayvola Nord)

Russkaya Krayla Lyalya iz Russkoi Dinastii ur. w 1999

(o: Lihodey iz Russkoy Dynastii, m:  Lyalya Chernaya Oleks iz Chernoy Stai)

Franko Elegant Deidra Vatan  ur. w 1999

(o: Bart Barbi s Bronnich,

m: Argo Grethen Pallada Hard)

Vsevolod s Zolotogo Grada ur. w 2000

(o: Kris, m: Anfisa)

Vilson Mudriy ur. w 2000

(o: Gosha ot Zenitsa Oka, m: Dafina iz Malogo Grada)

Aleksandr Piervy iz Russkoi Dinastii ur. w 2000

(o: Kris, m: Laila Chernaja Olex iz Chernoi Stai)

 

Anka Atamanka iz Russkoi Dinastii ur. w 2000

(o: Kris, m: Laila Chernaja Olex iz Chernoi Stai)

Snuppi ur. w 2000

(o: Moya Gordost Leyar Zhastin, m: Nubiya Iv Loren)

 Berenika s Bosfora Vostochnogo  ur. w 2000

(o: Lihodey iz Russkoy Dynastii, m: Idel)

Admiral-Tolstopuz iz Skaza o Rusichah ur. w 2001

(o: Akim, m: Ketrin)

Lukomor Char iz Russkoy Dynastii  ur. w 2001

(o: Bart Barbi s Bronnich, m: Jasno Solnishko iz Russkoy Dynastii)

Sibirski Medved Razgulyay Stavr Godinovich ur. w 2001

(o: Evsey Oleks iz Chernoy Stai, m: Astil'da v Stile Lav)

Elena Prekrasnaya iz Serdtsa Moego ur. w 2001

(o: Zherar Rendi, m: Lasher Zhaklin )

Malahovskaya Plutovka Razboynichya Doch ur. w 2001

(o: Razboynik Yashkin Sin, m: Nord Praid Primadonna Malahovskaya)

I Mila i Horosha s Plesheeva Ozera ur. w 2001

(o: Franko Elegant Devlin Svarog, m: Infanta Darsita Dolchi)

Nikola Gorynich s Zolotogo Grada ur. w 2002

(o: Ledogor iz Russkoy Dynastii, m: Barbi s Bronich Valensiya Vandeya)

Karabash Barabash iz Chigasovo  ur. w 2002

(o: Kait Krait, m: Enessa Milashka)

Blek Rossi Vandeyk ur. w 2002

(o: Ezhik, m: Arma)

Nefertiti s Zolotogo Grada ur. w 2002

(o: Ledogor iz Russkoy Dynastii, m: Barbi s Bronich Valensiya Vandeya)

Rozal Ratha ot Zenitsa Oka ur. w 2002

(o: Kait Krait, m: Germiona-Bars)

Labrash Maritsa Tsytsa ur. w 2002

(o: Razboynik Yashkin Sin, m: Labrash Atlanta Bogatyrskaya Doch)

Malahovskaya Russkaya Ruletka ur. w 2003

(o: Evsey Oleks iz Chernoy Stai, m: Russkaya Kralya Lyalya iz Russkoy Dynastii)

Zaznobushka iz Chigasovo ur. w 2003

(o: Kait Krait, m: Yanita) 

Deneb-Keitos Aleksandra Velikaya Knyazhna ur. w 2003

(o: Sibirski Medved Razgulay Stavr Godinovich,

m: Deneb-Keitos Imperatritsa Karina)

Zlato Boyar Gavrila Ladin Syn ur. w 2003

(o: Vsevolod s Zolotogo Grada, m: Zlato Boyar Lada)

Malahovskiy Razgulyay ur. w 2003

(o: Romantik iz Russkoy Dynastii, m: Nord Praid Primadonna Malahovskaya)

Yupiter s Zolotogo Grada ur. w 2003

(o: Aleksandr Perviy iz Russkoy Dynastii, m: Barbi s Bronich Roskosh )

Dagger s Zolotogo Grada ur. w 2004

(o: Ledogor iz Russkoi Dinastii m: Barbi s Bronich Roshkosh)

Fann Nord Lotsman iz Zvezdnoy Gavanii ur. w 2004

(o: Kapitan Cherniy Richard, m: Ivushka Neplakuchaya iz Grada Petrova)

Bagration s Zolotogo Grada ur. w 2004

(o: Veselchak s Zolotogo Grada, m: Franko Elegant Deidra Vatan)

Vivat Labrash s Zolotogo Grada ur. w 2004

(o: Labrash Mister Iks, m: Imperatritsa s Zolotogo Grada)

Jenifer Bel Ovatsiya ur. w 2004

(o: Aleksandr Perviy iz Russkoy Dynastii, m: Sibirskiy Medved Rostislavna Evseevna)

Rostislava Dlya Temnoy Nochi ur. w 2004

(o: Blek Rossi Vandeyk, m: Blek Gera s Planety Irvel)

     

Sibirskiy Medved Volga Svyatoslavich ur. w 2005
(o: Nikola Gorynich s Zolotogo Grada,
m: Astil'da v Stile Lav) 

Bereginya Danko ur. w 2005

(o: Yupiter s Zolotogo Grada, m: Igrushka iz Russkoy Dynastii)

 Knyaz Eniseyskiy iz Angarskoy Jemchujini ur. w 2005

(o: Kalinka's Pakhom Sibirskoe Pokolenie, m: Stepana iz Eniseiskoi Gubernii)

Mechta v. Dubrava iz Angarskoy Jemchujini ur. w 2005

(o: Kalinka`s Pakhom Sibirskoe Pokolenie, m: Darsiya Velikaya iz Angarskoy Jemchujiny)

Zena iz Russkoy Dynastii ur. w 2005

(Ledogor iz Russkoy Dynastii, m: Anka-Atamanka iz Russkoy Dynastii)

Zheleznaya Ledi iz Chigasovo ur. w 2005

(o: Berendey Lesnoy Charodey, m: Agafya ot Maksa i Trefov)

 Tagilskaya Skazka Yahont Boyarin Severin ur. w 2006

(o: Vsevolod s Zolotogo Grada, m: Angel Stefanida iz Angarskoy Zhemchuzhiny)

Centurion s Zolotogo Grada ur. w 2006

(o: Zlato Boyar Gavrila Ladin Syn, m: Nefertiti s Zolotogo Grada)

Sotsvetie Sheih ur. w 2006

(o: Kris, m: Sotsvetie Bravada)  

Fan Nord's Fler Iv ur. w 2006

(o: Abrikotin v Stile Lav, m: Ivushka Neplakuchaya iz Grada Petrova)

Petmari Zilber Zhritsa Ognya w 2006

(o: Kris, m: Petmari Zillber Vorozheya)

Sibirskiy Medved Dikovinka Deneb Keitos ur. w 2006

(o: Razboynik Yashkin Sin, m: Sibirskiy Medved Svet Sudarushka)

Zhar Ptitsa s Zolotogo Grada ur. w 2007

(o: Zlato Boyar Gavrila Ladin Syn, m: Niagara s Zolotogo Grada)

Derzhavnaja Vladimira iz Russkoy Dynastii ur. w 2007

(o: Kassandr iz Russkoy Dynastii, m: Soloha Tref)

Samross Osobennaya Stat ur. w 2007

(o: Blek Rossi Vandeyk, m: Rozal Ratha ot Zenitsa Oka)

Sibirski Medved Zaday Zharu ur. w 2007

(o: Ledogor iz Russkoi Dinastii, m: Irinka s Kartinki)

Barbi s Bronich Inter ur. w 2007

(o: Aramis, m: Barbi s Bronich Knyaginya Olga)

Zefir v Shokolade iz Tsarstva Reglash ur. w 2007

(o: Nikola Gorynich s Zolotogo Grada, m: Donskoe Chudo iz Tsarstva Reglash)

     

Wydawałoby się, że w czasach stosunkowo mało odległych, wszystko winno być jasne i klarowne, a wszelkie dokumenty nie powinny pozostawiać cienia wątpliwości. Jednak ten kto tak myśli jest w wielkim błędzie. Historia powstawania rasy czarny terier rosyjski wcale nie jest pozbawiona tajemnic i tzw. "białych kart". Przyjmuje się, że w procesie kształtowania i ujednolicania pogłowia swój udział miało około 17 ras - w tym rasami przewodnimi były: sznaucer olbrzym, airedale terier, rottweiler i nowofundland - to zaledwie 4 "pewniaki" plus jesteśmy jeszcze w stanie dorzucić np. owczarka wschodnioeuropejskiego (niemieckiego), doga niemieckiego, owczarka kaukaskiego, gończego rosyjskiego. Istnieją również rodowody, które potwierdzają, że wykorzystano owczarka środkowoeuropejskiego i południoworosyjskiego. Możemy też uznać, że dog moskiewski i moskiewski wodołaz zostały policzone jako odrębne rasy. To daje nam 12 ras, a gdzie pozostałe? No cóż, musimy pamiętać, że rasa była tworzona w warunkach wojskowych, gdzie niemal wszystko objęte było klauzulą "ściśle tajne" - stąd też nie do wszystkich materiałów mamy dostęp i po upływie tylu lat w kraju, w którym doszło do wielu politycznych zmian, pewnie niewiele ponad to co napisałam da się jeszcze ustalić.

 

W czasach obecnych trudno jest potwierdzić, jakie tak na prawdę docelowo zostały użyte rasy i w jakim stopniu miały wpływ na ostateczny wizerunek czernysza oraz czy krążące "drogą pantoflową" opowieści o wlewkach np. pudla królewskiego zawierają chociaż cień prawdy. Sporo problemów nastręcza również fakt wykorzystywania w procesie kształtowania nowej rasy, zwierząt bez udokumentowanego pochodzenia, co naturalnie uniemożliwia odtworzenie ich drzew rodowodowych.

 

Wiele osób zastanawia się również, dlaczego to ruskie cudo, przez długie lata, poza granicami swojej ojczyzny, było znane jedynie z opowieści. Prawdą jest, że zanim czarny terier rosyjski postawił swoje czarne łapy na salonach Zachodniej Europy, to zdążyła go wyprzedzić jego popularność. A legenda była nie byle jaka..... Po Świecie krążyły niesamowite historie o wyhodowanym w ZSRR: "psie Stalina", "psie Berii" czy "czarnej śmierci". Niestety wielka przepaść dzieląca Zachód od Wschodu, brak przepływu informacji, zakaz wywozu szczeniąt poza granice ZSRR, dodatkowo jeszcze potęgowały mity, które najczęściej powstawały w głowach osób nie mających nigdy styczności z rasą i nie znających idei przewodniej powołania jej do życia. Uznano, że to co zakazane i nieznane, na dokładkę pochodzące rodem z ZSRR, jest z pewnością złowrogo nastawione i pieruńsko niebezpieczne. Naturalnie dziś z całą stanowczością trzeba te wszelkie podania obalić i uznać za śmieszne. Po pierwsze: czarny terier rosyjski nie mógł być, ani "psem Stalina", ani "psem Berii", bo obydwaj takowego nie posiadali, ba nawet gdyby chcieli, to nie mogliby, bo zmarli w 1953 roku, czyli w czasie, kiedy w hodowli "Czerwona Gwiazda" na świat przychodziły zaledwie pierwsze mieszańce mające dać zaczątek nowej rasie... Jedyne co możemy przypisać Stalinowi, to zaaprobowanie pomysłu w kwestii rozpoczęcia prac hodowlanych.... W zasadzie mogę z przekąsem napisać, że to jedna z niewielu dobrych rzeczy, która mu wyszła.

 

Poza tym skoro były takie złe i niedobre, to rasa w momencie opuszczenia progów macierzystej hodowli powinna wymrzeć. Któż bowiem o zdrowych zmysłach chciałby we własnym domu trzymać broń z odbezpieczonym zapłonem?. Paradoks polega właśnie na tym, że to w okresie, gdy czarne teriery trafiły do domów zwykłych kynologów, dynamika rozwoju hodowli nabrała wielkiego rozmachu, a niemal z każdym dniem przybywało rasie nowych zwolenników i miłośników. Doceniono bowiem wszelkie zalety tej rasy, które udało się otrzymać m.in. odwagę, oddanie, szybkość reakcji, bystrość, inteligencję, dumę, łatwość uczenia się, opanowanie i bezgraniczne oddanie. No dobrze. Ale skoro ta rasa była tak doskonała, to dlaczego w Europie zaczęła pojawiać się dopiero w drugiej połowie lat 80-tych?

 

Złożyło się na to kilka istotnych faktów, ale najbardziej kluczowa była sytuacja geopolityczna panująca w pierwszych 4 dekadach drugiej połowy ubiegłego stulecia. Koniec wojny był jednocześnie początkiem nowego podziału globu ziemskiego na strefy wpływów. Najważniejsze decyzje podejmowali przywódcy trzech ówczesnych mocarstw: USA, Wielkiej Brytanii i ZSRR, i to oni ukształtowali oblicze powojennej Europy, dzieląc ją na dwie strefy wpływów - radzieckich i anglosaskich. W konsekwencji sformowały się w Europie dwa przeciwstawne sobie bloki polityczne, pomiędzy którymi bardzo szybko doszło do rywalizacji na wielu płaszczyznach. Podziały i różnice sprawiły, że Wschód (szczególnie mam tu na myśli ZSRR) niemal "odizolował" się od Zachodu, co w znacznej mierze utrudniało jakiekolwiek kontakty. Po drugie czarny terier rosyjski - rasa tworzona przez wojsko do pełnienia określonych zadań - przez długi okres czasu była traktowana, jako dobro narodowe ZSRR i po prostu tak, jak się zabezpiecza przed "wrogiem" plany budowy tajnych maszyn, tak i w przypadku tej rasy postanowiono ją "chronić" i wprowadzono zakaz sprzedaży czernyszy poza granice kraju.

 

Wspomniałam już również, że organizacja życia kynologicznego w ZSRR była zgoła odmienna od znanych nam standardów obowiązujących w tamtym okresie w wielu krajach Europy. Mimo iż popularność czernysza w kraju pochodzenia rasy w latach 80-tych była już bardzo duża, a wiele egzemplarzy mieszkało w domach, nie tylko wojskowych, ale również u zwykłych obywateli, to nadal jakakolwiek działalność kynologiczna była możliwa jedynie poprzez przynależność do jednego z klubów DOSAAF. Hodowla psów w naszym rozumieniu definicji tych słów z przydomkiem hodowlanym i konkretnym jego właścicielem, który sam podejmuje decyzje i sam za wszystko odpowiada w tamtych czasach w ZSRR nie była znana. Podobnie rzecz się miała ze wszystkimi dokumentami, które musiały przez dany klub przejść, a wszelkie decyzje (szczególnie te dotyczące sprzedaży poza granice kraju) musiały być zaaprobowane przez władze klubu. Taka sytuacja trwała do momentu, aż hodowla "Czerwona Gwiazda" scedowała odpowiedzialność za dalszy rozwój rasy na barki tychże klubów, co nastąpiło po tym, jak pozycja Centralnej Szkoły nieco osłabła. W końcu zaczęły się także nieznacznie zmieniać realia życia w ZSRR ze słynną "Pierestrojką" na czele, która stała się swoistym katalizatorem ocieplającym stosunki pomiędzy ZSRR, a Europą i ostatecznie doprowadziła do rozpadu ZSRR i powstania w 1991 roku nowego państwa - Rosji. To był również moment, kiedy jako takie przeszkody natury politycznej przestały istnieć. Nadal jednak, oprócz zmian zachodzących na arenie życia politycznego, Rosji była również potrzebna całkowita reorganizacja życia kynologicznego i dostosowania go do standardów europejskich. Po tym jak ukształtowało się nowe państwo, a organizacja DOSAAF przestała sprawować pieczę nad dotychczasowymi klubami, to w Rosji w oszałamiającym tempie zaczęły tworzyć się coraz to nowsze stowarzyszenia i organizacje (działające wg własnych wytycznych) skupiające wokół siebie miłośników psów rasowych. Tym samym bazy hodowlane z klubów DOSAAF rozproszyły się i przeszły w ręce prywatne. Spowodowało to trochę zamieszania - szczególnie w kwestiach wydawanej dokumentacji hodowlano-rodowodowej, bez której jakakolwiek sprzedaż zwierząt do innych krajów nie miała sensu. Sami Rosjanie zauważyli, że takie zróżnicowanie nie służy hodowli i istnieje potrzeba powołania jednej organizacji o zasięgu ogólnokrajowym, która mogłaby sprawować kontrolę nad rozwojem kynologii w Rosji. Priorytetem było ujednolicenie przepisów hodowlano-wystawowych, unormowanie dokumentacji hodowlanej i rodowodowej oraz piecza nad organizującymi się prywatnymi hodowlami poprzez powołanie do życia jednej (nadrzędnej) organizacji kynologicznej. Dodatkowym bodźcem do działania zmierzającego w tym kierunku była również ambicja Rosjan w dążeniu do połączenia się z FCI. Jednak warunkiem decydującym o rozpoczęciu jakichkolwiek rozmów akcesyjnych z FCI było (i jest nadal) wytypowanie właśnie jednej krajowej organizacji kynologicznej z kraju kandydującego, która będzie reprezentować to państwo w barwach FCI. Nowocześni Rosjanie doskonale zdawali sobie sprawę z faktu, że izolacja nie prowadzi do niczego dobrego. Co z tego, że posiadali wiedzę i osiągnięcia kynologiczno-hodowlane, jak osobiście nie mogli się tym pochwalić na szerokiej arenie międzynarodowej.... Na dokładkę samo FCI wprowadzając w 1991 roku dla swoich krajów członkowskich zakaz nostryfikacji rodowodów zwierząt pochodzących z krajów nie zrzeszonych w FCI (czyli również Rosji) dało wyraźny znak krajom niezrzeszonym, które chcą współpracować z FCI, że muszą w krótkim czasie określić swoje priorytety. W efekcie zabieg ten przełożył się jedynie na możliwość rejestracji takich egzemplarzy zaledwie w Księdze Wstępnej (KW). Przypomnę, że w owych czasach wpis do KW upoważniał do brania udziału w wystawach psów rasowych, ale bez możliwości zdobycia tytułu championa czy interchampiona. Zwierzęta po przejściu przeglądu kwalifikującego i zdobycia ocen hodowlanych mogły wejść do hodowli, ale ich potomstwo znowu mogło, co najwyżej być wpisane do KW. Prawo do pełnego rodowodu otrzymywało dopiero III pokolenie tj. ich prawnuki. Takie posunięcie sprawiło, że i tak niełatwy import czernyszy z kraju pochodzenia rasy jeszcze bardziej uległ zahamowaniu.

 

W zasadzie wszelkie przeszkody i bariery zniknęły dopiero w monecie unormowania sytuacji politycznej i kynologicznej w Rosji, co ostatecznie zostało przypieczętowane w roku 1995, kiedy to RKF (Rosyjska Kynologiczna Federacja) przystąpiła kontraktowo do FCI, a następnie w roku 2003 uzyskała pełne członkowstwo.

 

WYBRANE CZARNE TERIERY ROSYJSKIE URODZONE POMIĘDZY 2008, A 2013 ROKIEM

     

Malahovskaja Ekaterina ur. w 2008

(o: Razboynik Yashkin Sin, m: Malahovskaya Krasota Po Russki)

Barbi s Bronich Ladushka Dla Zvezdnoy Gavanii

ur. w 2008

(o: Fann Nord Lotsman iz Zvezdnoy Gavani, m: Barbi s Bronich Jantarushka)

Tsaritsa Ekaterina iz Russkoi Dinastii ur. w 2008

(o: Lukomor Char iz Russkoy Dynastii, m: Malahovskaja Yana Krasa Klana)

Franko Valada`s Nasledniy Prints ur. w 2008

(o: Zodiak s Plescheeva Ozera, m: Vanessa Valada Franko)

Voevoda Ermak iz Сhernoi Druzhiny ur. w 2008

(o: Blek Rossi Oligarh, m: Sibirskiy Medved Vseyaslavna)

Deneb-Keitos Snezhnyi Bars ur. w 2008

(o: Zodiak s Plescheeva Ozera, m: Vanessa Valada Franko)

Hvalena Buyanovna s Bosfora Vostochnogo ur. w 2009

(o: Deneb-Keitos Balu Cherniy Medved,

m: Kasyana Buyana s Bosfora Vostochnogo)

Vinovnitsa Torzhestva s Zolotogo Grada ur. w 2009

(o: Fann Nord Lotsman iz Zvezdnoy Gavani,

m: Bagira Doch Yupitera s Zolotogo Grada)

Charodeyka iz Russkoi Dinastii ur. w 2009

(o: Centurion s Zolotogo Grada,

m: Anka-Atamanka iz Russkoy Dynastii)

Malahovskiy Nuchar ur. w 2009

(o: Aleksandr Perviy iz Russkoy Dynastii,

m: Malahovskaja Yadrena Matrena)

Yuliy Cezar iz Chigasovo ur. w 2009

(o: Karabash Barabash iz Chigasovo,

  m: Zheleznaya Ledi iz Chigasovo)

Teleohranitel Stepan s Samarskih Zhiguley ur. w 2009

(o: Bagration s Zolotogo Grada, m: Naomi Chernaya Zhemchuzhina s Samarskih Zhiguley)

     

Ahtamar iz Radolja ur. w 2010

(o: Fann Nord Lukaviy Lel, m: Testamurriers Nagrada)

Franko Valada's Piervomay ur. w 2010

(o: Franko Valada's Nasledniy Prince,

m: Italia s Plescheeva Ozera)

Fun Nord's Hobbit Nevskiy ur. w 2010
(o: Zlato Boyar Gavrila Ladin Syn,
m: Fun Nord's Fleur Iv) 

Sibirskiy Medved Hohloma ur. w 2010

(Sibirski Medved Kudeyar, m: Oktavia dlya Sibirskogo Medvedya)

Nevskaya Tsaritsa s Vasilevskogo Ostrova ur. w 2010

(o: Brenda's Kompany Gigant, m: Batterflay)

Bentley iz Chigasovo ur. w 2010

(o: Centurion s Zolotogo Grada, m: Zaznobushka iz Chigasovo)

Yushno Svet Elessar s Zolotogo Grada ur. w 2011

(o: Dorofey iz Russkoy Dinastii, m: Charodeyka s Zolotogo Grada)

Stopudovyj Uspekh iz Orlinogo Gniezda ur. w 2011
(o: Samross Radomir Svetleyshiy, m: Grafinja iz Orlinogo Gnezda)  

 Arharovec s Zolotogo Grada ur. w 2011

(o: Cherniy Rytsar iz Russkoi Dinastii, m: Odri Milashka s Zolotogo Grada)

Deneb-Keitos Kudesnitsa Olesiya ur. w 2011

(o: Deneb-Keitos Geroy Zvezdnoy Vselennoy,

m: Sibirski Medved O-Lya-Lya)

Dikaya Divisiya iz Russkoy Dynastii s ur. w 2011

(o: Cherniy Rytsar iz Russkoi Dinastii, m: Derzhavnaja Vladimira iz Russkoy Dynastii)

Barbi s Bronich Chervonnaya Dama w 2011

(o: Rusich, m: Atrida)

Nezhnyj Angel iz Angarskoi Jemchujiny ur. w 2012

(o: Dar Scandinavii Iz Doliny Vetrov,

m: Efimia iz Angarskoi Jemchujiny)

Esaul iz Chernoi Rati ur. w 2012

(o: Malahovskiy Lord Sotsvetie, m:

Afrodita iz Chernoy Rati)

Nadzhi Narodnyj Lubimets ur. w 2012

(o: Bato Krasavchik iz Serdca Moego,

m: Malahovkaya Yarmarka)

Brainy Beauty ot Zenitsa Oka ur. w 2012

(o: Optimist ot Zenitsa Oka, m: Erminiya ot Zenitsa Oka)

Medvezhya Staya Beautiful ur. w 2012

(o: Fann Nord Lotsman iz Zvezdnoy Gavani,

m: Znoynaya Bryunetka iz Russkoy Dynastii)

Elizabet Victoria s Zolotogo Grada ur. w 2012

(o: Cherniy Rytsar iz Russkoi Dinastii, m: Karamelka s Zolotogo Grada)

Frey Forest s Zolotogo Grada ur. w 2013

(o: Arharovec s Zolotogo Grada, m:

Narskaya Devchonka iz Russkoi Dinastii)

Franko Valada's Ugen Stonehenge ur. w 2013

(o: Bugatyy Boy ot Zenitsa Oksa, m: Franko Valada's Slavjana)

Barbi s Bronich Zakonny Naslednik Gremmi ur. w 2013

(o: Nord Praid Gremmi Garold,

m: Barbi s Bronich Akella Char)

Deneb-Keitos Agata Yarkaya Zvezda ur. w 2013

(o: Deneb-Keitos Shnezhny Bars, m: Glamurnaya Zirka dla Deneb Keitos)

Zlato Boyar Zoja Doch Zlatogora ur. w 2013

(o: Zlatogor s Zolotogo Grada,

m: Sotsvietie Barbariska)

Korennaya Moskvichka iz Russkoi Dinastii ur. w 2013

(o: Dar Solntsa iz Russkoi Dinastii, m: Malahovskaja Kometa Vnuchka Osoby)

     

Jak widać droga czarnego teriera rosyjskiego z kraju pochodzenia do Europy, a potem dalej w Świat, wcale nie była prosta, ani łatwa. W zasadzie ze zrozumiałych względów, w latach 70-tych XX wieku, tylko pojedyncze egzemplarze, wówczas jeszcze grupy rasowej, "opuściły terytorium ZSRR" i trafiły najpierw do nadbałtyckich republik np. Karelo-Fińskiej, Estońskiej, Łotewskiej czy Litewskiej, a potem do Finlandii. Tak - Finlandia - to był pierwszy europejski kraj, do którego zawitały czernysze tak wcześnie. To "wyróżnienie" nie trudno wytłumaczyć, bowiem z racji geograficznego położenia, historia obydwu krajów, od wieków, wspólnie się przeplatała. W roku 1948 współpraca pomiędzy Finlandią, a ZSRR jeszcze bardziej się zacieśniła, ponieważ obydwa państwa podpisały "Traktat o Przyjaźni z ZSRR", przewidujący szeroką współpracę, co z pewnością ułatwiło swobodniejszą migrację, nie tylko ludzi, ale również i zwierząt. To Finowie, mając sposobność "odkryć" wszelkie zalety tej rasy nadali jej piękne oraz bardzo adekwatne określenie: "czarna perła rosyjskiej kynologii".

 

O niewątpliwym sukcesie rasy i prawdziwym ruskim cudzie może świadczyć fakt, że po roku 1985, zaledwie w ciągu kilkunastu lat, rasa dotarła na wszystkie kontynenty. Współcześnie na obszarze Eurazji czarne teriery rosyjskie można spotkać niemal wszędzie... począwszy od chłodnej Syberii, a na słonecznych plażach Portugalii kończąc. Czernysze zamieszkały w domach m.in. Izraelczyków, Egipcjan, Chińczyków, Koreańczyków, Turków i Hindusów. Zdobyły również uznanie konserwatywnych Anglików. Podbiły także obie Ameryki. Osiadły w Australii, a także zadomowiły się w ciepłej Afryce i dotarły nawet na tereny tak odległych wysp, jak: Dominikana, Trynidad i Tobago, Nowa Zelandia czy Japonia....

 

Bardzo szybko walory rasy zostały docenione również na najważniejszych wystawach rangi "Wystawa Światowa" i "Wystawa Europejska", gdzie czernysze zaczęły regularnie sięgać po najwyższe trofea i wyróżnienia. Warto wspomnieć chociażby o:

  • BIS Junior 1995 - Wystawa Światowa Belgia - Mł.Zw.Św.'95 LAILA CHERNAJA OLEX iz Chernoi Stai (o: Rusłan-Remak, m: Ole-Kasandra-Laik);

  • Best of Group 1996 - Wystawa Światowa Węgry - Zw.Św.'96 i BOB BENT-ANAT-BARBY (o: Ergasz-Biel, m: Vaika-Veis) oraz hodowla "Dar-Ros" - G. Yatsenko zdobywa tytuł: Najlepszej Hodowli;

  • na Światowej Wystawie we Włoszech w 2000 roku JASHKA MALAHOVSKIY iz Russkoi Dinastii (o: Evsej Olex iz Chernoi Stai, m: Laila Chernaja Olex iz Chernoi Stai) wraz z LAILĄ CHERNAJĄ OLEX iz Chernoi Stai zostali uznani za Najlepszą Parę Hodowlaną;

  • na Światowej wystawie We Włoszech w 2000 roku i Europejskiej wystawie w Poznaniu - pies: KRIS Zw.Św. i Zw.Eur. i BOB (o: Ivning-Bol, m: Bri-Kristina-Lami) zajmuje II lokatę w Grupie II, by rok później na Europejskiej wystawie w Izraelu ją wygrać;

  • BIS Weteran I miejsce 2002 - Wystawa Światowa Holandia - LAILA CHERNAJA OLEX iz Chernoi Stai Zw.Św. i Mł.Zw.Św. (o: Rusłan - Remak, m: Ole Kasandra Laik);

  • BIS Junior 2005 - Wystawa Europejska Austria - ANGELO s Zolotogo Grada Mł.Zw.Eu.'05 (o: Nikola Gorynich s Zolotogo Grada, m: Aki Nochka Chernaja);

  • Najlepsza Hodowla - Wystawa Europejska Słowacja 2003 - hodowla "Malahovskiy" - L. Mersijanovej i M. Ljeontjevej;

  • BIS Weteran I miejsce 2006 - Wystawa Światowa Polska - BARBARA BASKAYA (o: Veder Alf, m: Cherri Linda), a RAZBOYNIK YASHKIN SYN (o: Jashka Malahovskiy iz Russkoi Dinastii, m: Archi Rechel Alan) zostaje wybrany Najlepszym Reproduktorem Dnia;

  • Najlepsza Hodowla - Wystawa Europejska Finlandia 2006 - hodowla "Malahovskiy" - L. Mersijanovej i M. Ljeontjevej;

  • II Najlepsza Hodowla - Wystawa Europejska Chorwacja 2007 - hodowla "Malahovskiy" - L. Mersijanovej i M. Ljeontjevej;

  • na Światowej Wystawie w Szwecji w 2008 roku pies ARBAT Bahrai (o: Bart Barby s Bronnich, m: Smejan Bojarynia Morozova) zdobywa IV lokatę w Grupie II, a pies VITJAZ MOGUCHIY DANILA (o: Evsej Olex iz Chernoi Stai, m: Valpurgia) wygrywa Best in Show Weteranów Dnia;

  • II Najlepsza Hodowla - Wystawa Europejska Węgry 2008 - hodowla "Malahovskiy" - L. Mersijanovej i M. Ljeontjevej;

  • Wystawa Światowa Słowacja 2009 obfitowała w tytuły: YULY CEZAR iz Chigasovo (o: Karabash Barabash iz Chigasovo, m: Zheleznaya Ledi iz Chigasovo) - zdobywa BIS Szczeniąt Dnia II lokatę; Malahovskaja PLUTOVKA RAZBOINICHYA DOCH (o: Razboynik Yashkin Syn, m: Nord Praid Primadonna Malahovskaya) zostaje wybrana BIS Weteranem Dnia z I lokatą; Labrash NIKON SYN DANILY & Labrash NIEZABUDKA otrzymują tytuł Najlepszej Pary Dnia, zaś hodowla "Malahovskiy" - L. Mersijanovej i M. Ljeontjevej zostaje wybraną II Najlepszą Hodowlą Dnia;

  • BIS Szczeniąt Dnia IV lokata - Wystawa Światowa Dania 2010 - AUDI iz Chigasovo (o: S`Lukomorya Krasota Alladin-Gospodin, m: Agafya ot Maksa i Trefov);

  • na Wystawie Europejskiej na Słowenii w 2010 roku pies ARBAT Bahrai (o: Bart Barby s Bronnich, m: Smejan Bojarynia Morozova) zdobywa tytuł Najlepszego Weterana Dnia Wystawy, a następnie zdobywa III miejsce w wyborze BIS Weteranów całej wystawy, zaś para hodowlana: AMAZONKA i EVEREST Yabluneviy Tsvit stanowiąca własność I. Yablonki zdobywa tytuł Najlepszej Pary Hodowlanej Dnia Wystawy;

  • na Wystawie Światowej we Francji w 2011 roku pies ARBAT Bahrai (o: Bart Barby s Bronnich, m: Smejan Bojarynia Morozova)  zdobywa III miejsce w wyborze BOG Weteranów Grupy II;

  • na Wystawie Europejskiej w Holandii w 2011 roku suka Franko Valada's RADMILA RULIS (o: Rusich, m: Franko Valada's Milaslava) wygrała Best in Show Dnia i została wybrana Najlepszym Szczenięciem; pies ARBAT Bahrai (o: Bart Barby s Bronnich, m: Smejan Bojarynia Morozova) uplasował się na III lokacie podczas wyboru Best in Show Dnia Weterana; hodowla "Yablunevyi Tsvit" - I. Yablonki z Ukrainy również zajęła III lokatę na wyborze Best in Show Dnia na Najlepszą Hodowlę, zaś w konkursie Best in Show Dnia na Najlepszą Parę Hodowlaną I lokatę zajęli Kremlevskiy ZHELEZNYI FENIX i Kremlevskaya ZHEMHUZHINA;

  • na Wystawie Światowej w Austrii w 2012 roku pies OSKAR Yabluneviy Tsvit (o: Atas, PRrosto Atas! Vivat!Poltava!, m: Amazonka Yabluneviy Tsvit) zdobył II lokatę na wyborach BOG Junior Grupy II, a Menalluna HISTORY IN BLACK (o: Hollywood Haelleas Bohemica x m: Brazhnik Integra) została wybrana Najlepszym Szczenięciem Dnia Wystawy;

  • na Wystawie Europejskiej w Rumunii w 2012 roku pies OSKAR Yabluneviy Tsvit (o: Atas, Prosto Atas! Vivat!Poltava!,m: Amazonka Yabluneviy Tsvit) zdobył I lokatę na wyborach BOG II Grupy, a DERZHAVY SLAVA iz Russkoi Dinastii (o: Cherniy Rytsar iz Russkoi Dinastii, m: Derzhavnaya Vladimira iz Russkoi Dinastii) została wybrana III Juniorem Dnia Wystawy. Ponadto ATAS, PROSTO ATAS! Vivat!Poltava! (o: Lyubomir Krasavchik Noch na Kupalu, m: Zlata Knyazhna Noch na Kupalu) zdobył II lokatę w wyborach na Najlepszego Reproduktora Dnia Wystawy, zaś hodowla "iz Russkoi Dinastii" - O. Vorobiovej została wybrana II Najlepszą Hodowlą Dnia Wystawy;

  • na Wystawie Światowej na Węgrzech w 2013 roku pies Moskvorechie YASON (o: Ustin Char iz Peredelkino, m: Moskvorechie Rogneda) zdobył IV lokatę na wyborach Najpiękniejszego Weterana Wystawy;

  • na Wystawie Europejskiej w Szwajcarii w 2013 roku pies Moskvorechie YASON (o: Ustin Char iz Peredelkino, m: Moskvorechie Rogneda) zdobył II lokatę na wyborach Najpiękniejszego Weterana Dnia Wystawy;

  • na Wystawie Europejskiej w Czechach w 2014 roku pies ATLANTIC Europica Varietas (o: Etalon iz Russkoi dinastii, m: Best in Show iz Chigasovo) zdobył II lokatę na wyborach Najpiękniejszego Juniora Wystawy, pies CHERNY RYTSAR z Russkoi Dinastii (o: Centurion s Zolotogo Grada, m: Anka Atamanka iz Russkoi Dinastii) zdobył IV lokatę na wyborach BOG, a pies Moskvorechie YASON (o: Ustin Char iz Peredelkino, m: Moskvorechie Rogneda) zdobył I lokatę na wyborach Najpiękniejszego Weterana Dnia Wystawy;

  • na Światowej wystawie we Włoszech w 2015 roku pies Medvezhya Staya ZHELANNY DAR (o. Cherny Rytsar iz Russkoi Dinastii, m: Medvezhya Staya Atamanka Anka) zdobył III lokatę na wyborach Najpiękniejszego Juniora Dnia Wystawy, a suka Lisander GARMONIKA (o: Franko Valada's Challenger at Lisander, m: Lisander Total Extasi) uzyskała IV lokatę na wyborach Najpiękniejszego Młodszego Szczenięcia Dnia Wystawy, zaś para hodowlana FREE PHOENIX HAELLEAS BOHEMICA de Koslova i Menaluna HISTORY IN BLACK uzyskała IV lokatę na wyborach Najpiękniejszej Pary Dnia Wystawy;

  • na Światowej wystawie w Rosji w 2016 roku suka FINE LADY s Zolotogo Grada wygrała Best of Group oraz Best in Show; pies Moskvorehie BRATISLAV zdobył tytuł Najlepszego Weterana Dnia Wystawy; suka Medvezhya Staya KOROLEVA MARGO została wybrana IV Najlepszym Szczenięciem Dnia wystawy; hodowla "s Zolotogo Grada" została wybrana III Najlepszą Hodowlą Dnia wystawy, a Neron II s Zolotogo Grada został wybrany IV Najlepszym Reproduktorem Dnia wystawy.

Aktualnie na terenie Rosji działa wiele prężnych hodowli o ugruntowanej pozycji, a wśród nich na wymienienie i uwagę zasługują te najbardziej znane tj.

- s Zolotogo Grada - S. Zolotova (Ramienskoje - Okręg moskiewski);

- iz Russkoi Dinastii - O. Vorobiova (Moskwa);

- Barbi s Bronnich - O. Korotkova (Bronnicy - Okręg moskiewski);

- Moskvorechie (dawniej Dar-Ros) - G. Yatsenko (Moskwa);

- Sotsvetie - S. Cvetkova (Pravdinskiy - Okręg Moskiewski);

- Chigasovo - Y.& I. Morozov (Moskwa);

- ot Zenitsa Oka - L. Savkina (Moskwa);

- Spark Gala's - G. Drugovceva (Lytkarino - Okręg moskiewski)

- Medvezhya Staya - M. Simonova (Moskwa);

- Nord Praid - T. Isaeeva (Sankt Petersburg);

- s Ozera Razliv - E. Lebedeva (Sankt Petersburg);

- Blek Rossi - N. Kirilova (Novosibirsk);

- Sibirskiy Medved - I. Zajceva (Novosibirsk);

- Deneb-Keitos - N. Stolbova (Kemerowo);

- iz Angarskoi Zhemciuzhiny - V. Lifshits (Angarsk);

- s Bosfora Vostohnogo - I. Niedelko (Vladivostok);

- iz Serdtsa Moego - E. Gertcman (Samara);

- Tchorny Medved - A. Zonthaym (Kaliningrad).


I tak oto ten "czarny żołnierz" z wojskowych koszarów przeniósł się na salonowe pokoje, jednak nawet tak duża metamorfoza, jaka towarzyszyła rasie przez te wszystkie lata, nie wpłynęła na zmianę jej walorów użytkowych. Nadal czernysze chętnie i łatwo się uczą, doskonale współpracują z człowiekiem, z powodzeniem biorą udział w szkoleniach i zawodach, a ostatnio także uczestniczą w dogoterapi, agility i innych sportach potwierdzając tym samym, iż zamysł stworzenia psa o znakomitych cechach użytkowych połączonych z niezaprzeczalną elegancją i łatwo adoptującego się w różnych warunkach klimatycznych powiódł się w 100% !!!.

 

Katarzyna Sokólska


Bibliografia:

Historia rasy została opracowana na podstawie:

- zebrane materiały własne oraz:

- artykuły opublikowane w kwartalniku "Tchiorny Terier" (lata 1996-2010) wydawanego przez klub rasy w Rosji;

- "Russkiy Chernyi Terier"- M. Gierasimowa. Wydanie trzecie. Rosja 2010.

Zdjęcia pochodzą z:

- materiałów archiwalnych publikowanych na łamach kwartalnika "Tchiorny Terier";

- elektronicznej bazy rodowodowej Y. Semienova BRTInfo. http://www.brtinfo.ru.

 

 

Copyright by Świat Czarnego Teriera. All Rights Reserved.

Kopiowanie ze strony zdjęć, grafiki, treści i innej zawartości Portalu Świata Czarnego Teriera, bez zgody właściciela jest zabronione.

Projekt i wykonanie Narodziny Gwiazdy

Stronę najlepiej oglądać w rozdzielczości 1024 x 768