O Rasie

Pochodzenie

Zdrowie

Żywienie

Psychika

 Szkolenie

Hodowla

Szczenięta

Pielęgnacja

Wystawy

Statystyka

Biblioteka

Ranking

Galeria

Kynologia

Prawo

Pobieralnia

S.O.S

Rozmaitości

Linkownia

 

Rodem z Piotrogrodu ..... o początkach hodowli czernysza z tego rejonu


Piotrogród - Leningrad - Sankt-Petersburg - miasto trojga imion ...... położone w delcie Newy nad Zatoką Fińską o niezwykle bogatej historii.....  Wyłoniło się z bagien i.... wyobraźni Piotra I. Przez ponad 300 lat rozrastało się i piękniało, zadziwiając Europę przepychem i przy okazji wielkich politycznych rewolucji zmieniało nazwy. Dziś jest najbardziej europejskim z rosyjskich miast. Jego wizytówka to ponad 40 wysp i 600 mostów, szerokie ulice, urocze kompleksy parkowe, bajkowe pałace, mistyczne cerkwie ...... i  hodowla czarnego teriera rosyjskiego, która nieprzerwanie od prawie 60 lat dynamicznie się tam rozwija.

 


Pierwsi przedstawiciele - jeszcze grupy rasowej - czarny terier - trafili na tereny Leningradu pod koniec lat 50-tych XX wieku, ale planowa hodowla czarnego teriera rozpoczęła się w tym rejonie nieco później, bo w roku 1965, kiedy to na świat przychodzą pierwsze mioty po dwóch słynnych sukach przywiezionych do Leningradu z Moskwy tj. ur. w 1962 Nastyi (wł. Yezhov) i ur. w 1963 Degi (wł. Vladimirov). Obydwie suki miały nie tylko różne rodowody, ale także prezentowały dwa odmienne typy.

 

Nastya wpisana do Elity z numerem C-4 była córką znamienitego reproduktora Zwycięzcy VDNH wpisanego do Elity z numerem K-3 Foki i suki Lady Dan (wł. Orehov) i została otrzymana w Moskiewskim Kubie DOSAAF w inbreedzie: Azart (mieszaniec I generacji): 4:3; Una (rottweiler): 3:4,3; Roy (sznaucer olbrzym): 3:4,3; Beniamino I (rottweiler): 4:4; Nastya zastała zwyciężczynią jednej z wystaw organizowanych w Moskwie oraz Championem wystawy zorganizowanej w Leningradzie w 1969 roku. Suka ta reprezentowała typ swojego ojca (wrażenie ogólne, gatunek i rodzaj sierści) oraz wyróżniała się zrównoważonym charakterem. Swojemu potomstwu, oprócz pożądanych cech, przekazała też niestety i niedostatki w postaci m.in. rozciągniętego formatu, nieprawidłowego zgryzu (była zinbredowana na Azarta, który miał przodozgryz, jego syn występujący w rodowodzie Nastyi - Brayt - również, a sam Roy miał zgryz cęgowy), charakteryzującego się szczególnie wystawaniem dolnych siekaczy poza linię zgryzu i przypadłości takie jak: zapalenie uszu, oczu, egzema - umiejscowiona między palcami łap, a wynikająca z obfitego owłosienia występującego w tym miejscu.

Dnia 21 lutego 1965 roku ze skojarzenia z moskiewskim samcem Dikiem (wł. Krapuhin), wpisanym do Elity z numerem K-2, zwycięzcą wystawy MGV i Championem z 1967 roku dała w inbreedzie: Roy (sznaucer olbrzym): 3,4:4,4; Azart (mieszaniec I generacji): 3:4; Una (rottweiler): 4:4,4; miot szczeniąt, a w nim m.in. Skifa, Saksa, Smoka i Steshę. Zaś dnia 21 kwietnia 1966 roku z ponownego skojarzenia z tym samym reproduktorem dała miot szczeniąt, a w nim m.in. Ryzhiyego, Roksę, Rufę, Raddę i Ruzę. Potomstwo z tych miotów reprezentowało różne typy. W jednym i drugim miocie na świat przyszły szczenięta o różnorakim rodzaju sierści - z prawidłowym obrostem i całkowicie gładkowłose. Spora część potomstwa charakteryzowała się rozciągniętym formatem i nieprawidłowym zgryzem. Jeden z samców Saks - był maści srebrnej. Do dalszej hodowli weszły suki: Stesha, Roksa, Ruza i Radda, a także samiec Skif.

     

Nastya - C-4 ur. 1962

(o: Foka, m: Lada Dan)

Roksa ur. w 1966

(o: Dik, m: Nastya)

Ryzhiy ur. w 1966

(o: Dik, m: Nastya)

     

Druga suka przywieziona do Leningradu Dega (wł. Vladimirov) została wpisana do Elity z numerem C-3. Dega przyszła na świat w hodowli "Czerwona Gwiazda" i była córką sznaucera olbrzyma (jednostronnego wnętra) Dietera von Dranhenschlucht oraz Mirty. Ze strony linii matki Dega niosła geny moskiewskiego doga - Toddi oraz moskiewskich wodołazów tj. Hanki i Tizy. W jej rodowodzie występował również wspomniany już Azart. Dega była dużą i grubokościstą suką reprezentującą mocny - gruby typ. Budową korpusu i typem sierści przypominała nowofundlanda. Głowa była dostateczna w typie rasy z dużymi i nieco niezgrabnymi uszami. Komplet zębów. Zgryz nożycowy. Budowa klatki piersiowej i kończyn nie budziła zastrzeżeń. Od Degi otrzymano cztery mioty. Dnia 23 maja 1965 roku miot I od moskiewskiego reproduktora wpisanego do Elity z numerem K-4 - Viya, który reprezentował typ rottweilera zarówno pod względem budowy, jak i owłosienia (był krótkowłosy). Zamierzony inbreed: Roy (sznaucer olbrzym): 3:4; Hanka (moskiewski wodołaz): 4:4; Azart (mieszaniec I generacji): 4:4; zaowocował otrzymaniem szczeniąt w typie nowofundlanda i jednego w typie rottweilera. Do dalszej hodowli z tego skojarzenia nic nie weszło. Dwa kolejnie mioty tj. ur. dnia 2 października 1967 roku miot "G" i ur. dnia 12 lutego 1969 roku miot "B" otrzymano ze skojarzeń z moskiewskim reproduktorem wpisanym do Elity z numerem K-5 Naytem. Szczenięta były zinbredowane na sznaucera olbrzyma Roya w stopniu: 4,4,4:4; i jak można było się spodziewać potomstwo miało problem z obrostem. Do dalszej hodowli zostały wyselekcjonowane: Gana, Gayt, Gireyt oraz Beta. Z nich wszystkich najlepsze potomstwo zostawiła po sobie wpisana do Elity z numerem C-7 Beta (wł. Mitkievih), która skojarzona z Lordem (wł. Korzhakov) dnia 22 marca 1971 roku dała miot, a w nim: Marsa, Molloha, Mavra, Mishę, Mashę, Malvę, Maltę i Mikę. Do dalszej hodowli weszli: Misha, Malva i Masha. Ostatni miot Degi przyszedł na świat dnia 3 kwietnia 1971 roku od samca wyhodowanego w hodowli "Czerwona Gwiazda" Torriego (o: Nord, m: Nelli) w inbreedzie Hanka (moskiewski wodołaz): 4:4; Azart (mieszaniec I generacji): 4:4;, ale z tego skojarzenia nic nie weszło do dalszej hodowli.

     

Grayt  ur. 1967

(o: Nayt, m: Dega)

Beta C-7 ur. w 1966

(o: Nayt, m: Dega)

Gosha ur. w 1967

(o: Nayt, m: Dega)

     

W międzyczasie do Leningradu napływają kolejne czarne teriery tj. ur. w 1964 roku Oskar (o: Vah, m: Meggi); ur. w 1966 roku Alma (o: Dasso von  Dranhenschlucht - sznaucer olbrzym, m: Aida); ur. w 1966 roku Lord (wł. Korzhakov); ur. w 1967 roku Karay (o: Nayt, M: Ditta); ur. w 1967 roku Kitri (o: Karat, m: Sekki); ur. w 1968 roku Hippi (o: Nayt, m: Dzhina); ur. w 1968 roku Dar Ritsa (o: Nayt, m: Ditta) ur. w 1969 roku Bahor Boss (o: Bechel, m: Adzhi-Shahra); ur. w 1969 roku Chika (o: Deyv, m: Vesta); ur. w 1970 roku Urhan (o: Dzhaga, m: Yuta); ur. w 1970 roku Zhurd i Zhulya (o: Tuman, m: Rakhsa); ur. w 1970 roku Yarcha (o: Tuman, m: Chapa) i inne. To od nich oraz od ww. potomstwa Nastyi i Degi rozpoczyna się planowa hodowla leningradzkiego pogłowia czarnego teriera.

   

Karay K-6 ur. w 1967

(o: Nayt, m: Ditta)

Kitri ur. w 1967

(o: Karat, m: Sekki)

   

Jak podają źródła do 1969 roku w Leningradzkim Klubie Psów Służbowych DOSAAF były zarejestrowane 42 sztuki czarnego teriera. Spora część z tych zwierząt pod względem cech eksterieru i charakteru reprezentowała wysoki poziom, co przekładało się na zdobywane przez nie czołowe lokaty, nie tylko na wystawach psów, ale przede wszystkim na różnego rodzaju zawodach szkoleniowych organizowanych dla psów użytkowych. Czernysze z tego obwodu z łatwością zaadoptowały się do zmiennych warunków atmosferycznych panujących w rejonie - szczególnie do długich i mroźnych zim podczas, których organizowano niezliczone imprezy sportowe także z udziałem psów np. ciągnięcie sań. Tak też czarne teriery brały udział i w tych zawodach, i plasowały się na czołowych lokatach. Sekcja sympatyków czarnego teriera z Leningradzkiego KSS nawiązała współpracę z innymi klubami zajmującymi się hodowlą czarnego teriera m.in. z Moskwy, Swierdłowska, Czelabińska, Rygi, Wilna, Odessy, Ivanova oraz z samą hodowlą "Czerwona Gwiazda", co oczywiście zaowocowało sprowadzaniem kolejnych egzemplarzy, które zasilały szeregi leningradzkiego klubu. W 1969 roku działacze sekcji postanowili także zorganizować kursy kwalifikacyjne przygotowujące do pracy z rasą nowych instruktorów d/s szkoleń i samych sędziów kynologicznych. Z takich kursów skorzystali min.: O.S. Mironov, A.P. Mironova, N.G. Andryanova czy M.P. Szczenderovih. Ale powróćmy do planowej hodowli. Jak już wspomniałam wyżej poszerzanie i budowanie własnego pogłowia rozpoczęło się od córek i synów Nastyi i Degi oraz ww. kolejno przywożonych egzemplarzy.

 

Syn Nastyi - Skif - był z powodzeniem wystawiany. Na Wszechzwiązkowej Wystawie w 1967 roku otrzymał ocenę "doskonały" i zajął pierwsze miejsce w dorosłej grupie. Niestety Skif mimo kojarzeń z różnymi sukami tj. Kitri, Dar Ritsą, Yarchą czy Changą nie pozostawił po sobie potomków równych jemu samemu. Ze skojarzenia Skifa i Changi w inbreedzie: 4:3 na Fokę otrzymano około 80% pogłowia z nieprawidłowym zgryzem. Zaś ze skojarzenia z Yarchą w inbreedzie: 2:3; na Dika otrzymano dla odmiany potomstwo o lekkiej budowie oraz jedno ze szczeniąt było gładkowłose.

 

Suki: Stesha, Radda i Ruza dały tylko po jednym miocie. Stesha była z powodzeniem wystawiana i na Wszechzwiązkowej Wystawie w 1969 roku w Leningradzie otrzymała ocenę doskonałą oraz została Zwyciężczynią tej wystawy. Ponieważ suka ta wyróżniała się zarówno cechami eksterieru, jak i charakteru, została wpisana do Elity z numerem C-8. W 1967 roku została skojarzona z przebywającym w hodowli "Czerwona Gwiazda", słynnym reproduktorem, Elita K-5, Championem VDNH i rekordzistą VDNH - Karatem (o: Foka, m: Nayda) i z tego skojarzenia w inbreedzie: Foka: 2:3; Haytar (mieszaniec I generacji): 4:3; Hanka (moskiewski wodołaz): 4:4; Azart (mieszaniec I generacji): 4:4; Roy (sznaucer olbrzym): 4:4; dnia 30 października 1967 roku dała miot, a w nim m.in.

Anteya, Ayaksa, Aynę, Arishę, Adę, Atikę, Artę i Arni. Pomimo iż były one różnorodne w typie zarówno pod względem budowy anatomicznej, jaki i owłosienia, to i tak na tle innych osobników wyróżniały się, co zaowocowało otrzymaniem przez Anteya, Ayaksa, Aynę, Arishę, Atikę i Adę ocen: "doskonałe", zaś Arta i Arni otrzymali oceny: "bardzo dobre". Do dalszej hodowli weszły Ayna i Arni oraz Ayaks.

 

Ruza została pokryta miotowym bratem Karata- Fangiem - wł. hodowla "Czerwona Gwiazda" i dnia 22 grudnia 1969 roku dała miot szczeniąt. Niestety nie było to udane skojarzenie. Wśród potomstwa pojawiły się osobniki cechujące się karłowatością i atrezją odbytu. Mimo tych wad wyselekcjonowano jedną sukę Jolkę, która trafiła do Finlandii, gdzie brała udział w hodowli fińskiej.

 

Radda została pokryta miejscowym Oskarem i dnia 8 maja 1969 roku dała miot w inbreedzie: Vah: 2:4; Roy (sznaucer olbrzym): 3:4; Hanka (moskiewski wodołaz): 4:4;. U potomstwa z tego skojarzenia występowały wady w postaci nieprawidłowego zgryzu i pojawił się również srebrny kolor sierści. Do dalszej hodowli weszli: Dym Varyag, Dzhafar i Donya Nevka.

 

Roksa była dwukrotnie skojarzona z Lordem (wł. Korzhakov) i w inbreedzie 3:3; na Fokę dała dnia 22 marca 1969 roku miot "V", a 10 lutego 1972 roku miot "C". Szczenięta z tych skojarzeń były w różnym typie - niektóre były gładkowłose, z częściowym obrostem lub z sierścią w typie nowofundlanda, a inne w pożądanym typie - prawidłowy obrost i rodzaj sierści, masywna budowa i kościec oraz poprawna budowa kończyn: Vays, Varia, Venta, Ceila, Ceron i Caca brały udział w dalszej hodowli. Roksa została jeszcze nieco później skojarzona z własnym synem Ceronem, gdzie w 1975 roku otrzymano potomstwo, wśród którego były osobniki z rodzajem szaty i obrostem również w typie nowofundlanda.

 

Alma została skojarzona z moskiewskim Dzhekiem (o: Karat, m: Ata) i dnia 26 listopada 1970 roku dała miot, z którego do dalszej hodowli wszedł Karu i Karolina.

     

Ayaks K-7 ur. w 1967

(o: Karat, m: Stesha)

Dara ur. w 1969

(o: Oskar, m: Radda)

Antey K-7 ur. w 1967

(o: Karat, m: Stesha)

Ceron K-7 ur. w 1969

(o: Lord, m: Roksa)

Vays ur. w 1969

(o: Lord, m: Roksa)

Ayna ur. w 1967

(o: Karat, m: Stesha)

     

Przywieziony z Moskwy Karay okazał się bardzo udanym egzemplarzem, zarówno pod względem eksterieru, jak i charakteru. Został wpisany do Elity z numerem K-6. Wielokrotny zwycięzca wystaw, w tym Zwycięzca LGV z 1972 roku. Z roku 1969 zachował się opis tego samca w/g, którego był to duży (70 cm w kłębie), w typie rasy, samiec o kwadratowym formacie i dobrym umięśnieniu. Typ konstrukcji silny - gruby. Szata szorstka z złamaniem w pożądanym typie. Maść czarna z siwym przesianiem. Pożądana w typie głowa ciut za szeroka w części mózgowej czaszki. Oczy ciemne, prawidłowo rozstawione. Uszy zbyt delikatne. Dobra górna linia. Głęboka i szeroka klatka piersiowa. Kończyn prawidłowo zbudowane i ustawione. Uzębienie pełne, zęby duże, białe (uszkodzony lewy górny siekacz - odprysk szkliwa). Zgryz nożycowy.

Karay kojarzony był z wieloma sukami reprezentującymi różnorodne typy, a mimo to otrzymano w przeważającej części potomstwo w pożądanym typie, choć nie pozbawione wad tj. nadal pojawiały się nieprawidłowe zgryzy i czasami notowano niedorozwój dolnej szczęki. Na uwagę zasługują skojarzenia Karaya z córkami Steshy: Ayną i Arni, gdzie w inbreedzie: Haytar: 4:4; Vah: 4:4; Karay dał całą grupę potomków, w tym ur. w 1970 roku Irbisa i Irishę - od Ayny oraz ur. w 1971 roku Seta - od Arni, które wejdą do dalszej hodowli.

   

Set ur. w 1971

(o: Karay, m: Arni)

Irbis ur. w 1976

(o: Karay, m: Irisha)

   

Po roku 1970 leningradzka hodowla dysponowała już dość pokaźną bazą wyjściową do budowania rodzin i wyprowadzania linii. Niestety mimo dość dobrego materiału hodowla borykała się z różnymi problemami - główną bolączką były rozbieżności w typie i budowie oraz problemy z uzębieniem (nieprawidłowe zgryzy, braki w uzębieniu), a także znaczne odchylenia pod względem owłosienia (krótkowłose, długowłose w typie nowofundlanda).

Dość mało udanym okazały się kojarzenia Varyi w inbreedzie na moskiewskiego samca Fokę. W inbreedzie: Foka: 2:4,4; w roku 1972 od moskiewskiego reproduktora Ramsa I część potomstwa miała nieprawidłowe zgryzy i łaciate umaszczenie (do dalszej hodowli wyselekcjonowano sukę Shagane). W skojarzeniu z synem Ramsa I - Ereygiem (m: Nim Alma) w inbreedzie: Foka: 3:4,4; na świat przyszedł miot ur. w 1975 roku, a w nim m.in. samiec wnęter (do hodowli wyselekcjonowano Barda).

Dalsza hodowla musiała być odpowiednio ukierunkowana, tak aby wyrównać pogłowie i poprzez selekcję wykluczyć najczęściej pojawiające się wady. Postanowiono prowadzić hodowlę w zamierzonych kojarzeniach krewniaczych. Na początek na moskiewskiego Karata oraz połączenie Dik x Nastya. W tym celu reproduktora Ayaksa kojarzono z córkami Roksy: Varyą i Cacą, gdzie w inbreedzie: Nastya: 3:3; Dik: 3:3; Nayda: 3:4;. na świat przyszła m.in. ur. w 1976 roku Roksa II (m: Caca). Ajaks dał również potomstwo z własną córką Muzą (m: Beta). W rezultacie u 30% otrzymanego potomstwa wystąpiły wady uzębienia tj. zgryz cęgowy, przodozgryz, tyłozgryz i braki zębowe w przedtrzonowcach i/lub w trzonowcach. Mimo to pod względem typu, budowy i obrostu większość zwierząt reprezentowała ujednolicony i określony typ.

     

Roksa II ur. w 1976

(o: Ayaks, m: Caca)

Oksay ur. w 1973

(o: Set, m: Zhulya)

Monstr-Dzhimmi-Set ur. w 1974

(o: Set, m: Masha)

     

Również w tym samym celu, co Ayaks, wykorzystany w hodowli był syn Karaya - Set. Zwycięzca Wszechzwiązkowego Przeglądu, wyróżniający się mocnym kośćcem, kwadratowym formatem z doskonale zbudowanymi kończynami i ruchem oraz bogatym owłosieniem. Został on skojarzony z następującymi sukami: Zhulyą, gdzie w inbreedzie: Karat: 3:3; w 1973 roku na świat przyszli m.in. Oksay, Ora i Oyta; z Lushą, gdzie w inbreedzie: Dik: 4:3; Nayt: 3:3; Ditta: 3:3; Nastya: 4:3; Foka: 4:4; w roku 1974 przyszli na świat m.in. Urban, Ulvik Oro i Ustya oraz z Mashą i jej siostrą Malvą. Od Mashy w 1974 roku w inbreedzie: Nayt: 3:3; Nayda: 4:4; Foka: 4:4; na świat przyszli m.in. Monstr-Dzhimmi-Set i Molli Set. Potomstwo otrzymane z tych skojarzeń było jednorodne w typie z doskonałym obrostem. Niestety sam Set odszedł dość wcześnie, na szczęście dzięki zaplanowanym inbreedom na niego samego, poprzez jego synów: Oksaya i Mostr-Dzhimmi-Seta, a także po jego córkach pochodzących z różnych skojarzeń, a następnie po jego wnuczkach w inbreedzie na Karaya oczekiwany typ rasy został zakotwiczony. Otrzymane pogłowie cechowało się kwadratowym formatem, odpowiednim obrostem, mocnym kośćcem i swobodnym ruchem. Można napisać, że linia Seta została w Leningradzie wywiedziona.

 

W tym samym czasie postanowiono również otrzymać pogłowie zinbreedowane na Karaya. W tym celu skojarzono Karaya z jego córką Irshą (m: Ayna) i w 1976 roku otrzymano jednorodne w typie potomstwo, a wśród szczeniąt m.in. Irtisha i Ivana Sf - ten drugi trafił do Finlandii, gdzie w różnych kombinacjach inbredowych z potomkiniami ww. Jolki dał potomstwo w hodowli "Jolkas".

     

Rona ur. w 1979

(o: Irtysh, m: Krezi)

Irtysh ur. w 1976

(o: Karay, m: Irisha)

Babay ur. w 1980

(o: Irtysh, m: Leda)

     

Prowadząc dalszą planową hodowlę jeden z reproduktorów Irtysh krył specjalnie dobrane suki o różnym pochodzeniu tj. siostry: Kroshkę i Krezi (o: Karu, m: Vaksa); Yatankę (o: Irbis, m: Una), czy Ledę (o: Monstr-Dzhimmi-Set, m: Ilona) również z inbreedem na Karaya. W efekcie otrzymano wysokiej jakości potomstwo w preferowanym typie np. z kilku kryć suki Kroshki do hodowli zostali włączeni ur. w 1978 roku samiec Zorro i suka Zolli; ur. w 1980 roku Cinita i Cimmi - te wyjechały do Novosibirska. Od suki Krezy do hodowli weszli ur. w 1979 roku: Rona, Ragda i Rey. Zaś ze skojarzenia z Ledą otrzymano zdecydowanie najlepsze potomstwo tj. ur. w 1980 roku słynnego Babaya, Bayana i Balkę.

 

Do lat 80-tych XX wieku w Leningradzie wydzieliła się i przodowała linia Karaya, a potem jego synów: Irbisa (m: Ayna); Irtisha (m: Irsha); Seta (m: Arni) i jego wnuków Oksaya (o: Set, m: Zhulya) i Monstr-Dzhimmi-Seta (o: Set, m: Masha), a także linia Nemfreda (o: Urchan, m: Kora). Po roku 1980 kształtuje się linia ur. w 1979 roku syna Nemfreda - Sida - (m: Charita) i syna Nemfreda oraz Unity - ur. w 1981 roku Ezura.

     

Sid  ur. w 1979

(o: Nemfred, m: Charita)

Santa ur. w 1983

(o: Sid, m: Linda)

Kaysan ur. w 1984

(o: Ezur, m: Drada)

Orfey ur. w 1985

(o: Ezur, m: Astra)

Erhan ur. w 1984

(o: Zorro, m: Gloryia)

Lar-Lin ur. w 1983

(o: Filip II, m: Ledi Alan)

     

Sid przyszedł na świat w miocie, gdzie część jego rodzeństwa miała wadę zgryzu i/lub była w niestandardowych kolorach, ale sam Sid był psem w pożądanym typie rasy tj. dużym, mocnym, o sylwetce zbliżonej do kwadratu, z masywną głową i prawidłowym obrostem oraz umaszczeniem. Został wpisany do Elity z numerem K-8. W hodowli był owocnie wykorzystany i dał udane potomstwo z różnymi sukami. W większości przekazał potomkom swój prawidłowy typ, choć niestety część z jego dzieci odziedziczyła po nim słabe wiązadła. Na szczególną uwagę zasługuje miot ur. w 1983 roku, ze skojarzenia Sida z suką Lindą, gdzie m.in. siostry: Santa, Semmi i Stella weszły do dalszej hodowli zostawiając interesujące potomstwo.

Ezur również był kojarzony z różnymi sukami i pozostawił po sobie takie reproduktory, jak: ur. w 1984 roku Kaysana (m: Drada) oraz ur. w 1985 roku Orfeya (m: Astra) - obydwaj będą w przyszłości kształtować leningradzkie pogłowie rasy. Jego synowie ur. w 1986 roku ze skojarzenia z Biyą - Markiz i Mirey trafią do Yaroslavia. 

Kolejnym reproduktorem tego okresu jest syn Irtisha - Zorro, który w skojarzeniach z różnymi sukami da udane potomstwo, w tym dwóch samców ur. w 1984 roku Erhana (m: Gloriya) i ur. w 1986 roku Altaya (m: Nora), które w następnym dziesięcioleciu zbudują swoje linie hodowlane.
W połowie lat 80-tych i we wczesnych 90-tych XX wieku chętnie sięgano po pulę genową takich samców jak: ur. w 1983 roku Lar-Lina (o: Filipp II, m: Ledi Alan), który kojarzony z różnymi sukami, w tym z potomkami Erhana, Sida i Seta dał wartościowe potomstwo m.in. Damona-Devi (m: Devika) - ten trafił do Niemiec; Kuzien-Era (m: Ronda) - psa znanego szczególnie na obecnej Ukrainie czy Karolinę Krystynę Kangas Nord (m: Peggi) - ta poszerzyła grono hodowlane czernyszy Leningradu. I wspomnianych już synów Ezura: Kaysana i Orfeya. Z różnych skojarzeń Kaysana otrzymano m.in. ur. w roku 1987 samca Zlata (m: Bretta) - ojca ur. w 1990 roku Dana Zoltana Vielkiego (m: Dana Lugre) - pierwszego przedstawiciela rasy na terenie Leningradu z tytułem Championa Rosji - i sukę Vikki (m: Astra) - matkę udanych miotów. Z potomstwa Orfeya na uwagę zasługuje samiec Lutsiy (m: Loris Layk), czy cały miot ur. w 1991 roku w inbreedzie 3:4 na Nemfreda z przystawką "Nord" od suki Sherli-Sid. Dość szeroko w hodowli wykorzystany był także ur. w 1983 roku Ars (o: Sherrif, m: Dolli), który kojarzony z różnymi sukami dał udane potomstwo, w tym ur. w 1986 roku i sprowadzonego do Polski Chappi-Eka (m: Selli), który został jednym z czołowych reproduktorów lat 90-tych XX wieku w Polsce. Ars jest również ojcem ur. w 1986 roku samca Uelsi (m: Orayta), a także bardzo udanego miotu z roku 1992 ze skojarzenia z Aratą tj. Ermaka-Aresa, Eger-Aresa, Eraty-Ares i Evy-Lotty-Ares.

     

Rona ur. w 1979

(o: Irtysh, m: Krezi)

Irtysh ur. w 1976

(o: Karay, m: Irisha)

Babay ur. w 1980

(o: Irtysh, m: Leda)

Ars ur. w 1983

(o: Sherif, m: Dolli)

 Ners ur. w 1983

(o: Yard, m: Chara)

Ronda ur. w 1986

(o: Erhan, m: Santa)

Sherli-Sid ur. w 1989

(o: Neron, m: Santa)

Lutsiy ur. w 1990

(o: Orfey, m: Dana Loris Layk)

Kuzien Er ur. w 1990

(o: Lar Lin, m: Ronda)

Char-Lar ur. w 1990

(o: Markiz Bel, m: Zhuana Dzhers)

Dan Zoltan Velki ur. w 1990

(o: Zlat, m: Dana Lugre)

Arata ur. w 1990

(o: Altay, m: Irma)

     

Rozpad ZSRR, współpraca, a potem przystąpienie Rosji do FCI, podróże rosyjskich hodowców i prezentacja psów na ważnych wystawach w różnych rejonach Rosji oraz w Europie, przynoszą w latach 90-tych XX wieku nowe zmiany w kierunkach hodowli rasy już nie w Leningradzie, a w Sankt Petersburgu....
W latach 90-tych wyróżnia się pogłowie wyhodowane z przedrostkami Nord, Fann Nord, Set Nord, iz Rayviola Nord - w zasadzie dopiero w drugiej połowie lat 90-tych XX wieku hodowcy rejestrują przydomki hodowlane - jednym z pierwszych na terenie Sankt Petersburga dla rasy czarny terier jest wiodąca hodowla regionu - Nord Pride - T. Isaeevey zarejestrowana w roku 1997 i zarejestrowany przydomek w 1996 roku dla hodowli - s Vasilevskogo Ostrova - N. Minievey.
Znanymi reproduktorami pierwszej i drugiej połowy lat 90-tych XX wieku wyhodowanymi w regionie i niosącymi krew leningradzkich linii są m.in. Dan Zoltan Velki (o: Zlat, m: Dana Lugre), który w różnych skojarzeniach dał tak znane potomstwo jak: ur. w roku 1993 roku, ze skojarzenia z Sherli-Sid - Royal Rechel iz Rayviola Nord - wł. T. Isaeva - fundament hodowli Nord Pride - championkę 3 krajów i matkę 5 miotów czarnych terierów urodzonych w tej hodowli. Urodzoną w roku 1994, ze skojarzenia z Ayris Fred Nord - Zinon Ayris Nord, która w roku 1998 została zwyciężczynią I Wystawy Międzynarodowego i Narodowego Klubu Rasy Dmitrow, Championką i Interchampionką.
Kolejnym psem tamtych lat jest ur. w 1991 roku Beverli Boy iz Rayviola Nord - syn Orfeya i Sherli-Sid otrzymany w inbreedzie 3:4 na Nemfreda dał ciekawe potomstwo w skojarzeniach z różnymi sukami. Na szczególną uwagę zasługuje jego syn - Erofey Vak Nord - ur. w 1994 roku (m: Vaksa Kent Nord) - w inbreedzie 3:3 na Ezura - Multi. Champion i pierwszy z rejonu Sankt Petersburga pies, który wygrał moskiewską wystawę Euroazja w 1997 roku.

     

WYBRANE CZARNE TERIERY URODZONE DO 2000 ROKU HODOWLI SANKT PETERSBURSKIEJ ZE "STARYMI LINIAMI" W RODOWODACH

     

Bessi ur. w 1991

(o: Urtay, m: Zosya)

Beverli Boy iz Rayviola Nord ur. w 1991

(o: Orfey, m: Sherli-Sid)

Yarda Nor ur. w 1992

(o: Mart-Bel, m: Yanita-Nord)

Ermak Ares ur. w 1992

(o: Ars, m: Arata)

Karolina Kristina Kangas Nord ur. w 1992

(o: Lar Lin, m: Peggi)

Loyd ur. w 1993

(o: Yanush Ekm m: Al'fa)

Royal Rechel iz Rayviola Nord ur. w 1993

(o: Dan Zoltan Velki, m: Sherli-Sid)

Zinon Ayris Nord ur. w 1994

(o: Dan Zoltan Velki, m: Ayris Fred Nord)

Erofey Vak Nord ur. w 1994

(o: Beverli Boy iz Rayvola Nord, m: Vaksa-Kent-Nord)

Praid Dzhefflin Betsy ur. w 1995

(o: Dan Zoltan Velki, m: Dzhefflin Ors Nord)

Layf Nik ur. w 1995

(o: Lyuger Sendi Nord, m: Enita Aur Nord)

Foma Dyuk Unity ur. w 1995

(o: Eger-Ares, m: Pusetta)

Nord Praid Nikita ur. w 1997

(o: Erofey Vak Nord, m: Praid Dzhefflin Betsi)

Ippolit ur. w 1997

(o: Marsel-Bins, m: Ruzha Fabi Nord)

Chester Fil ur. w 1997

(o: Zigfrid Sid Nord, m: Karolina Kristina Kangas Nord)

     

Częste wyjazd hodowców z Sankt Petersburga m.in. do serca Rosji - Moskwy - jak również dla odmiany prezentacja psów - szczególnie z moskiewskich hodowli - na ważnych wystawach organizowanych w Sankt Petersburgu, sprzyjają w drugiej połowie lat 90-tych XX wieku i w pierwszej dekadzie XXI wieku intensywnej wymianie "puli genowej" i przynoszą pierwsze rezultaty w postaci kryć czołowych suk rejonu Sankt Petersburga znanymi reproduktorami z linii moskiewskich np. Bartem Barby s Bronnich, Arkturem Shulgarem i Evseyem Olexem iz Chernoi Stai, Krisem, Jashką Malahovskiym i Lihodeyem iz Russkoi Dinastii, Rozboinikiem Yashkin Synem i wieloma innymi. Zwiększa się również napływ do Sankt Petersburga suk i psów niosących linie całkowicie nowe dla tego obszaru, co otwiera nowy etap hodowli czernysza w Północnej Stolicy......

 

Katarzyna Sokólska

 

Bibliografia:

- zebrane materiały własne oraz:

- Spravohnaya Kniga po Sobakovodstvu, P.A. Zavodchikov, V.V. Kurbatov, A.P. Mazover, V.P. Nazarov, GISL Moskwa, 1960;

- materiały archiwalne opublikowane w kwartalniku wydawanym przez Klub Rasy w Rosji - Tchiorny Terier na przestrzeni lat (1996-2010);

*Zdjęcia pochodzą z ww. literatury oraz z elektronicznej bazy danych Y. Semenova http://brtinfo.ksn.ru/

 

 

Copyright by Świat Czarnego Teriera. All Rights Reserved.

Kopiowanie ze strony zdjęć, grafiki, treści i innej zawartości Portalu Świata Czarnego Teriera, bez zgody właściciela jest zabronione.

Projekt i wykonanie Narodziny Gwiazdy

Stronę najlepiej oglądać w rozdzielczości 1024 x 768