O Rasie

Pochodzenie

Zdrowie

Żywienie

Psychika

 Szkolenie

Hodowla

Szczenięta

Pielęgnacja

Wystawy

Statystyka

Biblioteka

Ranking

Galeria

Kynologia

Prawo

Pobieralnia

S.O.S

Rozmaitości

Linkownia

 

Litera prawa z psem w tle

 

Odkąd człowiek pojął, że pies może stać się całkiem przydatnym narzędziem zaczął go skrupulatnie udomawiać. Kosztem cech niezastąpionych w naturze rozwinięto i utrwalono te, które ludzkość z jakiego powodu uznała za pożądane. Tak oto nierozerwalnie połączyły się drogi psa i człowieka. Użyteczny dla ludzi pies szybko uzyskał prawo do życia wśród nich, a jako towarzysz ludzkiej społeczności stał się przedmiotem rozmaitych rozstrzygnięć prawnych. Wraz z postępem cywilizacji i rozwojem samej ludzkości tworzono nowe regulacje, zakazy i nakazy, które miały zapewnić człowiekowi i jego czworonożnemu towarzyszowi w miarę spokojny żywot. Jedne z pierwszych ustanowień to proste normy prawne odnoszące się do zapewnienia ludziom ochrony przed samymi zwierzętami, a drugie to niemal to samo ale działające w odwrotnym kierunku - czyli ochrona zwierząt często przed destrukcyjnym i irracjonalnym działaniem ludzkości. Tak narodziły się różnorakie przepisy: administracyjne, sanitarne, porządkowe czy karne, a z czasem dołączyły również paragrafy nakładające na posiadacza czworonoga różne finansowe zobowiązania. Postęp cywilizacji to także dynamiczny rozwój aglomeracji miejskich, gdzie niestrudzenie u boku człowieka przebywa pies. Na przestrzeni lat zmieniła się zatem bardzo funkcja samego psa, który z zaściankowego stróża i niestrudzonego łowczego wszedł na salony, by pełnić rolę obrońcy domowego ogniska i/lub umilać swym towarzystwem czas wolny pana. Skurczyły się tereny, przybyło ludzi, a w raz z nimi i psów. Dla jednych to nie problem, wszak są ich wielkimi miłośnikami, a jeden czy dwa nie robi żadnej różnicy. Dla tych drugich - nie przepadających - za psim towarzystwem sprawa już tak nie wygląda różowo.

Powstały nowe problemy, które wymagają stosownych uregulowań. Dlatego też dążąc do zabezpieczenia praw społeczeństwa, niemal z dnia na dzień zwiększa się ilość gałęzi prawa z różnych dziedzin. Opracowywane są i wdrażane w życie kolejne ustawy, dyrektywy i wytyczne mające na celu również unormowanie życia człowieka i egzystującego u jego boku psa tak, by zadowolić oraz stosownie zabezpieczyć oczekiwania zarówno zwolenników, jak i przeciwników czworonogów. Niestety większość z zatwierdzonych aktów prawnych napisanych jest bardzo skomplikowanym językiem i dla przeciętnego obywatela przebrnięcie przez wszystkie ustępy, akapity i paragrafy to tak, jak zdobycie dla amatora górskich wypraw Mount Everestu w zimie. Doskonale zdajemy sobie sprawę, że więcej niż połowa posiadaczy psów nigdy nie sięgnęła po przepisy, które w szczególności dedykowane są zwierzętom. Wiele osób słysząc o kolejnej wprowadzanej w życie regulacji myśli sobie: "znowu nam czegoś zakazują....". Tak może to faktycznie wyglądać, jeśli z tej dziedziny nie włada się nawet minimalną wiedzą. Będąc jednak w posiadaniu psa warto poznać chociaż w zarysie przysługujące nam prawa i wynikające z tego tytułu obowiązki. Z pewnością będzie nam wszystkim łatwiej żyć, a w razie zaistnienia konkretnej sytuacji będziemy wiedzieli, jak się zachować i jak z niej wybrnąć nie tracąc przy tym cennego czasu, nerwów i często pieniędzy. Z myślą o wszystkich tych, którzy jeszcze nie wiedzą, a chcą poznać meandry prawne powiązane z psem przygotowaliśmy poniższe opracowanie, w którym pisząc w miarę przystępnym językiem postaraliśmy się nakreślić najważniejsze sprawy dotyczące życia psa w społeczeństwie ludzkim. Dla osób bardziej dociekliwych dołączamy linki i odnośniki do zawartych w tekście ustaw, rozporządzeń i norm prawnych, gdzie swą ciekawość można w pełni zaspokoić.

Szanowny Czytelniku jeszcze przed przystąpieniem do czytania niniejszego opracowania proszę weź pod uwagę fakt, iż składając niniejsze zestawienie staraliśmy się korzystać z ustaw, rozporządzeń, regulaminów i innych przepisów aktualnych na styczeń 2015 roku. Proszę jednak pamiętać, że prawo w polskim systemie nie jest martwe, a podlega ciągłym zmianom. Dlatego też nie jesteśmy w stanie zagwarantować dożywotniej aktualności poruszonej w tekście problematyki. Prosimy zatem każdego kto powraca do tego artykułu po dłuższym czasie, by we własnym zakresie weryfikował aktualność podanych w tekście przepisów. Nie jest to zadanie trudne. Poszukując przepisów lokalnych proponujemy odwiedzić internetowe strony Urzędów Gmin i Miast, a w celu odszukania ustaw warto skorzystać z linku "Polskie ustawy", lub z linku "Internetowy System Aktów Prawnych". Jeśli zauważycie Państwo rozbieżności prosimy o poinformowanie nas o tym, a naniesiemy zmiany.

 


Po pierwsze chronić:

 

Każde zwierzę, tak jak człowiek ma swoją osobowość i tak samo jak on odczuwa ból i cierpi, kiedy wyrządzana jest mu krzywda. Istotna różnica pomiędzy zwierzętami, a nami - ludźmi - jest taka, że my w momencie doznania jakiejkolwiek krzywdy bez wahania będziemy dochodzić swoich praw szukając pomocy i wsparcia u odpowiednich organów władzy. Niestety zwierzęta nie mają takiej możliwości. Na szczęście człowiek - istota rozumna - w ciągłej pogodni za cywilizacją nie zapomniał o swoich "Braciach Mniejszych". Dnia 21 września 1977 roku pojawiło się pierwsze światełko w tunelu. Oto człowiek, który od zarania dziejów był "panem i władcą" postanowił zwrócić uwagę na potrzeby i ochronę podstawowych praw zwierząt również. Owocem wielu obrad było uchwalenie Światowej Deklaracji Praw Zwierząt - milowego kroku w dziedzinie ochrony praw zwierząt. Ta deklaracja mając wymiar ogólnoświatowy wywarła znaczący wpływ na kształtowanie się nowoczesnego prawa ochrony zwierząt w różnych krajach. Jedno z jej najważniejszych przesłań to uświadomienie ludziom, że zwierzę jest istotą żywą zdolną odczuwać ból i cierpienie. Należy mu się etyczne traktowanie i poszanowanie. Jako wstęp do ciągu ustaw i regulaminów proponujemy zapoznanie się z tym najważniejszym aktem w całości.

 

Światowa Deklaracja Praw Zwierząt

W krajach europejskich obowiązuje również:

 

Europejska Konwencja Ochrony Zwierząt Towarzyszących zawarta dnia 13 listopada 1987 r. w Strasburgu

 

W Polsce obowiązuje ustawa o ochronie zwierząt z dnia 21 sierpnia 1997 roku (ogłoszona w Dz. U. z dnia 23 września 1997 r. z późniejszymi zmianami), która reguluje postępowanie ze zwierzętami domowymi, gospodarskimi, wykorzystywanymi do celów rozrywkowych, używanymi do doświadczeń, utrzymywanymi w ogrodach zoologicznych, wolno żyjącymi (dzikimi) i obcymi rodzimej faunie. Regulacje te sprowadzają się do ograniczenia cierpienia zadawanego zwierzętom, a związanego z ich wykorzystywaniem przez ludzi. Art. 1, ust. 1 tej ustawy mówi, że: "zwierzę, jako istota żyjąca, zdolna do odczuwania cierpienia, nie jest rzeczą. Człowiek jest mu winien poszanowanie, ochronę i opiekę". Nie oznacza to jednak upodmiotowienia zwierząt w polskim ustawodawstwie, a jest jedynie oznaką ich ochrony. W art. 1 ust. 2 zapisano bowiem, iż "w sprawach nieuregulowanych w ustawie do zwierząt stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące rzeczy". Ustawa rodziła się długo i nie jest doskonała, dlatego też na rozpatrzenie czekają już kolejne poprawki. Reguluje jednak sytuacje prawną zwierząt i umożliwia ukaranie osób, które nie respektują zasad prawidłowego utrzymywania i eksploatacji zwierząt. Kary nałożone za te przewinienia mogą być bardzo dotkliwe: od kary grzywny, poprzez przepadek zwierzęcia, aż do kary pozbawienia wolności (do jednego lub dwóch lat).

Najważniejszymi organizacjami zajmującymi się ochroną zwierząt w Polsce są m.in. Towarzystwo Opieki nad Zwierzętami, Front Wyzwolenia Zwierząt, Stowarzyszenie "Gaja" i Straż dla Zwierząt.

 

Ustawa z 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt z późniejszymi zmianami

 


Dzień Zwierząt:

 

Uchwała Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 27 października 2006 r. w sprawie ustanowienia Dnia Zwierząt:

"Sejm Rzeczpospolitej Polskiej ustanawia dzień 4 października Dniem Zwierząt. Dobro zwierząt leży na sercu większości naszego społeczeństwa. Od ponad 10 lat 4 października jest w wielu krajach, także i w Polsce, obchodzony jako Światowy Dzień Zwierząt. Tego dnia w wielu miejscach w Polsce odbywają się - z roku na rok coraz liczniejsze - festyny i imprezy, co świadczy o powszechnej akceptacji Dnia Zwierząt. Ogromne zainteresowane zwierzętami i sympatia do nich są w naszym kraju związane z kulturowym i chrześcijańskim dziedzictwem Polski. Idee poszanowania naszych "braci mniejszych" głoszone przez św. Franciszka z Asyżu współgrają z wartościami humanitarnymi. Miłośnicy zwierząt w Polsce dzięki ustanowieniu Dnia Zwierząt zyskają wsparcie w swoich chwalebnych działaniach.
Sejm Rzeczpospolitej Polskiej, dostrzegając cenne działania wszystkich miłośników zwierząt, wyraża uznanie dla ich pracy. Ustanowienie Dnia Zwierząt traktujemy jako zapowiedź prac nad poprawą losu zwierząt w naszym kraju.
"

Marszałek Sejmu: M. Jurek

 


Szczepienia:

 

Obowiązkiem każdego właściciela jest dbanie o należyty stan zdrowia swojego czworonoga. Jednym z głównych obowiązków jest szczepienie psa przeciwko wściekliźnie. Obowiązkowi temu podlegają zwierzęta po ukończeniu 3 miesiąca życia. Szczepienie powinno być wykonane w przeciągu 30 dni od dnia skończenia 3-go miesiąca życia przez szczenię. Następnie szczepienie trzeba powtarzać co roku. Wybierając się w podróż z psem trzeba pamiętać, by zabrać ze sobą aktualne zaświadczenie wydane przez lekarza weterynarii odnośnie wykonania szczepienia przeciwko wściekliźnie lub unijny pet paszport, gdzie informacja o wykonaniu takiego szczepienia będzie odnotowana, a samo szczepienie będzie ważne.

 

Niedopełnienie obowiązku szczepień ochronnych w Polsce zagrożone jest karą pozbawienia wolności. Przypominamy, że: "Kto uchyla się od obowiązku ochronnego szczepienia psów przeciwko wściekliźnie (...)  - podlega karze grzywny". Rozdz. 10, art. 85.1 ust. pkt 1a Ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt.

 

Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (ze zmianami)

 


Pies w rozumieniu prawa:

  • może być sprzedany;

  • zamieniony;

  • wypożyczony (np. pies myśliwski na czas sezonu łowieckiego);

  • wydzierżawiony (np. suka hodowlana lub reproduktor w celach hodowlanych);

  • użyczony (oddany nieodpłatnie do użytkowania);

  • darowany;

  • zastawiony;

  • dziedziczony w spadku;

  • może być przedmiotem w postępowaniu egzekucyjnym;

  • może przejść na własność przez tzw. zasiedzenie, nie odnosi się to do psów skradzionych, zgubionych lub sprzedanych bez zgody właściciela. Prawo do własności przez zasiedzenie uzyskuje się po upływie 3 lat.


Wykaz ras psów uznawanych za agresywne:

 

Pojęcie rasy psa uznawanego za agresywną wprowadza art. 10 ustawy o ochronie zwierząt. Przepis ten nakłada na hodowcę psa takiej rasy wymóg uzyskania zezwolenia na hodowlę od właściwego urzędu gminy. W 2005 r. Sejm uchwalił zakaz spuszczania (wszystkich) psów ze smyczy bez kagańca w miejscach publicznych i nakaz posiadania zezwolenia od psychologa na posiadanie psów i mieszańców ras uznanych za agresywne. Według uchwalonych przepisów na posiadanie psa jednej z jedenastu ras lub psa "w typie" tej rasy trzeba mieć zezwolenie od psychologa wydawane w trybie podobnym jak pozwolenie na broń. Trzeba też się ubezpieczyć od ewentualnych szkód wyrządzonych przez psa i przejść z nim odpowiednie szkolenie. Niepodporządkowanie grozi więzieniem lub grzywną oraz utratą psa.

 

W wykazie znajdują się następujące rasy:

  • amerykański pit bull terrier;

  • pies z Majorki (Perro de Presa Mallorquin);

  • buldog amerykański;

  • dog argentyński;

  • pies kanaryjski (Perro de Presa Canario);

  • tosa inu;

  • rottweiler;

  • akbash dog;

  • anatolian karabash;

  • moskiewski stróżujący;

  • owczarek kaukaski.

Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 kwietnia 2003 r. w sprawie wykazu ras psów uznawanych za agresywne

 


Obowiązki właściciela psa:

 

Każda Rada Miasta stosownymi uchwałami i regulaminami (np.: Regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie miasta) normuje obowiązki wynikające z posiadania psów na terenie danego miasta. Przyjrzeliśmy się wyrywkowo takim uchwałom z kilkunastu miast i większość z nich zawiera bardzo zbliżone postanowienia. Najważniejsze punkty, które zazwyczaj w takich uchwałach się znajdują:

  • Utrzymujący zwierzęta domowe ponoszą pełną odpowiedzialność za zachowanie utrzymywanych zwierząt;

  • W miejscach publicznych mogą przebywać zwierzęta domowe (zwłaszcza psy) wyłącznie pod nadzorem osoby, która jest zdolna do kontroli zachowania się zwierzęcia, z zachowaniem następujących zasad: (pies powinien być prowadzony na smyczy oraz (o ile nie jest trwale oznakowany) powinien być zaopatrzony w identyfikator pozwalający na ustalenie nazwiska i adresu właściciela, a psy ras uznanych za agresywne oraz pozostałe psy odpowiadające wielkością rasom psów średnich, dużych powinny być prowadzone na smyczy i w kagańcu). Spuszczenie psa ze smyczy dozwolone jest jedynie na terenie mało uczęszczanym przez ludzi i tylko w wypadku, gdy właściciel lub opiekun psa ma możliwość sprawowania kontroli nad jego zachowaniem;

  • Utrzymywanie zwierząt domowych nie może powodować dla innych osób zamieszkujących na terenie tej samej nieruchomości lub nieruchomości sąsiednich, uciążliwości takich jak hałas, odór, zanieczyszczenia itp.;

  • Zakazuje się wprowadzania psów lub innych zwierząt do obiektów użytku publicznego, placówek handlowych lub gastronomicznych, jeżeli zakaz taki wynika z wyraźnego oznakowania dokonanego przez właściciela nieruchomości (placówki lub obiektu) z wyłączeniem psów asystujących osobom niepełnosprawnym), a także w większości uchwał obowiązuje zakaz wprowadzania psów na tereny ogródków zabaw dla dzieci, piaskownic, boisk szkolnych, placów zabaw, cmentarzy, obiektów sportowych, basenów;

  • Właściciele zwierząt domowych są zobowiązani do usuwania spowodowanych przez nie zanieczyszczeń na klatkach schodowych lub w innych pomieszczeniach budynków służących do użytku publicznego, a także na terenach użytku publicznego takich jak: ulice, chodniki, parki, skwery, zieleńce, place zabaw itp.;

  • Właściciel nieruchomości, po której pies porusza się swobodnie, zobowiązany jest zabezpieczyć nieruchomość w taki sposób, aby zapobiec możliwości wydostania się psa poza jej granice. Powinien umieścić w widocznym miejscu tabliczkę ostrzegawczą (np. Uwaga pies) i zaopatrzyć, bramę, furtkę, drzwi wejściowe w dzwonek lub domofon umożliwiający poinformowanie  domowników o przybyciu gościa;

  • Właściciel psa zamieszkały na terenie danego miasta jest zobowiązany do oznakowania psa i dokonania jego rejestracji we właściwym wydziale Urzędu Miasta;

  • W przypadku kiedy pies został uśpiony lub w razie śmierci psa właściciel zwierzęcia ma obowiązek unieszkodliwić zwłoki zwierzęce korzystając z usług przedsiębiorstwa posiadającego stosowne zezwolenia do unieszkodliwiania zwłok zwierząt.


Znakowanie zwierząt towarzyszących w Polsce:

 

Zgodnie z Regulaminem Hodowlanym Związku Kynologicznego w Polsce wszystkie szczenięta urodzone pod egidą ZKwP muszą zostać trwale oznakowane. Hodowcy postawia się wybór metody znakowania: tatuaż lub mikroczip. Wszystkie szczenięta z jednego miotu muszą być oznakowane za pomocą jednej z ww. metod.

 

Zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 576/2013 z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów dotyczących przemieszczania zwierząt domowych o charakterze niehandlowym, wszyscy właściciele psów, którzy chcą z nimi podróżować po terenie Unii Europejskiej lub krajów trzecich uznanych przez UE muszą m.in. posiadać zwierzę trwale oznakowane, co stanowi jeden z wymogów procedur wewnątrz wspólnotowego przemieszczania zwierząt towarzyszących. Jeśli zwierzę posiada tatuaż, który został wykonany przed 3 lipca 2011 roku, a właściciel posiada dokument na wykonanie takiego oznakowania przed tą datą, to jako trwałe oznakowanie psa, taki tatuaż jest honorowany na terenie UE. Po tej dacie jedynym uznawanym trwałym oznakowaniem dla psów jest transponder (mikroczip), który zgodnie z załącznikiem Ia Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 438/2010 nr 438/2010 z dnia 19 maja 2010 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 998/2003 w sprawie wymogów dotyczących zdrowia zwierząt, stosowanych do przemieszczania zwierząt domowych o charakterze niehandlowym musi być zgodny z normą ISO 11784 i musi wykorzystywać technologię HDX lub FDX-B, a jego odczyt musi być możliwy przez czytnik zgodny z normą ISO 11785.

 

Ostatnimi czasy dość głośno zrobiło się o akcjach niektórych Gmin, które powołując się najczęściej na Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 576/2013 z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie przemieszczania o charakterze niehandlowym zwierząt domowych oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 998/2003, ustawę z 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt z późniejszymi zmianami i ustawę z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2013 r. poz. 21, 228 888 z późn. zm.) narzuciły w swoich regulaminach i rozporządzeniach obowiązek trwałego oznakowania psów przez właścicieli tychże zwierząt zameldowanych na terenie danej Gminy. Otóż okazało się, że w ocenie Rzecznika Praw Obywatelskich tylko przepis ustawy zgodny z art. 51 Konstytucji RP może stanowić podstawę do wprowadzenia obowiązku znakowania i rejestracji psów oraz ujawniania danych osobowych ich właścicieli. Rzecznik podkreślił także, że wbrew stanowisku prezentowanemu przez władze samorządowe nie istnieją regulacje prawne Unii Europejskiej, które w jakikolwiek sposób obligowałyby właścicieli zwierząt, a w szczególności właścicieli psów, do wszczepiania im mikroczipów lub tatuowania ich, jeżeli zwierzęta te pozostają na terytorium państwa pochodzenia. Zgodnie z tym osoby nie posiadające zwierząt rodowodowych (które odgórnie są już trwale oznakowane) i nie planujące wyjazdów poza granice Polski ze swoim psem, nie muszą zwierzęcia znakować, a przepisy odgórnie narzucane przez Gminę są w świetle obowiązującego w Polsce prawa nieważne. Gmina może jedynie propagować taki system identyfikacji elektronicznej np. poprzez organizowanie darmowych akcji znakowania psów i zachęcania właścicieli do skorzystania z takiej możliwości, lecz nie jest władna nakładać takiego obowiązku na właściciela psa, ani nie może z tego tytułu nakładać żadnych sankcji. W ramach powoływania się na Ustawę z 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt z późniejszymi zmianami i Ustawę z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2013 r. poz. 21, 228 888 z późn. zm.) Gminy mogą jedynie narzucić obowiązkowy system trwałego oznakowania zwierząt bezdomnych np. przebywających w schroniskach, nad którymi zobowiązane są sprawować opiekę. 

 

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 576/2013 z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie przemieszczania o charakterze niehandlowym zwierząt domowych oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 998/2003

 

Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21, 228 888 z późn. zm.)

 

Ustawa z 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt z późniejszymi zmianami

 

Więcej o znakowaniu zwierząt. TUTAJ.


Rejestracja psa w Urzędzie Miasta i Gminy:

 

Właścicielom psów nie wolno zapominać, że obowiązuje ich rejestracja czworonoga. Po nabyciu psa należy w ciągu 14 dni udać się do Urzędu Miasta i Gminy w celu załatwienia wszelkich formalności. Sprawy związane z rejestracją psów prowadzą zazwyczaj wydziały gospodarki komunalnej, rolnictwa i ochrony środowiska (w zależności od struktury organizacyjnej urzędu). W różnych urzędach wymagane są różne dokumenty. W niektórych wystarczy ustne zgłoszenie psa lub pisemny wniosek zawierający dane właściciela oraz rasę i wiek czworonoga. W innych wraz z wnioskiem trzeba przedstawić następujące dokumenty:

  • aktualne zaświadczenie szczepienia psa przeciwko wściekliźnie (ważne 12 miesięcy od daty szczepienia);

  • dowód wpłaty opłaty od posiadania psa (jeśli dana gmina go pobiera);

  • dla osób posiadających psa rasy uznanej za agresywną-zezwolenie na trzymanie psa danej rasy.

Rejestracja jest bezpłatna. Zazwyczaj petent otrzymuje pisemne potwierdzenie rejestracji i niektóre urzędy wydają jeszcze aluminiowy znaczek identyfikacyjny dla psa (ten może być płatny).  Za brak rejestracji psa grozi mandat karny nawet do 500 zł. Wyrejestrowanie psa następuje na wniosek właściciela lub po okazaniu zaświadczenia lekarsko-weterynaryjnego o zgonie bądź eutanazji psa.

 

Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych z późniejszymi zmianami

 


Rejestracja psa należącego do rasy uznanej za agresywną:

 

Przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (t.j. Dz. U. z 2003 r. Nr 106, poz. 1002, z późn. zm.) w zakresie prowadzenia hodowli lub utrzymywania psa rasy uznawanej za agresywną oraz rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 kwietnia 2003 r. w sprawie wykazu ras psów uznawanych za agresywne przewidują wymóg uzyskania zezwolenia organu gminy właściwego ze względu na planowane miejsce prowadzenia hodowli lub utrzymywania takiego psa (art. 10 ust. l ww. ustawy o ochronie zwierząt). Zezwolenie wydawane jest na wniosek osoby zamierzającej prowadzić taką hodowlę lub utrzymywać psa rasy uznawanej za agresywną, zaś prowadzenie hodowli lub posiadanie psa rasy uznawanej za agresywną bez wymaganego zezwolenia zagrożone jest sankcją karną określoną w art. 37a ustawy o ochronie zwierząt. W przypadku ukarania za powyższe wykroczenie możliwe jest orzeczenie przepadku zwierzęcia. Pamiętać należy, iż niezależnie od zezwolenia wydawanego w trybie ustawy o ochronie zwierząt osoba posiadająca psa rasy uznanej za agresywną, jak każda osoba posiadająca zwierzę domowe, podlega postanowieniom regulaminu utrzymania czystości i porządku w gminie, przyjętego na podstawie przepisów ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21, 228, 888., z późn. zm.).  Od 01.01.2007 r. podanie jest zwolnione z opłaty skarbowej.

 

Ustawa z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. 2006 Nr 225 poz. 1635 z późniejszymi zmianami)

 

Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 kwietnia 2003 r. w sprawie wykazu ras psów uznawanych za agresywne

 

Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21, 228 888 z późn. zm.)

 

Ustawa z 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt z późniejszymi zmianami

 


Rejestracja chartów i ich mieszańców:

 

Ustawa z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (Dz. U. z 2014 r. poz. 228, 951) reguluje warunki hodowania i utrzymywania chartów i ich mieszańców. Art. 10 ustawy wprowadza wymóg uzyskania zezwolenia starosty na posiadanie, hodowle i utrzymanie chartów rasowych i ich mieszańców. Kto nie stosuje się do wymogów ustawy podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku (art. 52 pkt. 4).  Polowanie z chartami lub ich mieszańcami bez zezwolenia może się skończyć 5 letnim wyrokiem skazującym na pozbawienie wolności (art. 53 pkt. 4).

 

Ustawa z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie z późniejszymi zmianami

 


Podatek od posiadania psa:

 

W Polsce podatek od posiadania psa obowiązywał do 31 grudnia 2007 roku. W związku ze zmianą ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 Nr 96, poz. 620, Nr 225, poz. 1461, Nr 226, poz. 1475, z 2011 r. Nr 102, poz. 584, Nr 112, poz. 654, Nr 171, poz. 1016, Nr 232, poz. 1378, z 2014 r. poz. 40) podatek ten został zniesiony, a od 1 stycznia 2008 roku rady gmin mają możliwość wprowadzenia fakultatywnej opłaty pobieranej od osób fizycznych posiadających psa. Jeśli dana gmina zdecyduje się wprowadzić taką opłatę, to w stosownym rozporządzeniu sama decyduje m.in. o terminie jej płatności, a także - co najistotniejsze - o jej wysokości. Tu jednak należy zaznaczyć, iż wysokość opłaty i owszem, jest ustalana przez gminy, jednak maksymalna wysokość tej opłaty nadal jest ograniczona przez wydawane każdego roku rozporządzenie ministerialne.

 

Opłaty od posiadania psa zgodnie z rozdz. 5 art. 18a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 Nr 96, poz. 620, Nr 225, poz. 1461, Nr 226, poz. 1475, z 2011 r. Nr 102, poz. 584, Nr 112, poz. 654, Nr 171, poz. 1016, Nr 232, poz. 1378, z 2014 r. poz. 40) nie pobiera się od:

  • członków personelu przedstawicielstw dyplomatycznych i urzędów konsularnych oraz innych osób zrównanych z nimi na podstawie ustaw, umów lub zwyczajów międzynarodowych, jeżeli nie są obywatelami polskimi i nie mają miejsca stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - pod warunkiem wzajemności;

  • osób zaliczonych do znacznego stopnia niepełnosprawności w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - z tytułu posiadania jednego psa;

  • osób niepełnosprawnych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721 ze zm.) - z tytułu posiadania psa asystującego;

  • osób w wieku powyżej 65 lat prowadzących samodzielnie gospodarstwo domowe - z tytułu posiadania jednego psa;

  • podatników podatku rolnego od gospodarstw rolnych - z tytułu posiadania nie więcej niż dwóch psów.

Więcej w oddzielnym artykule TUTAJ.

 

Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych z późniejszymi zmianami

 


Odpowiedzialność za szkody wyrządzone przez psa:

 

Powszechnie wiadome jest, że za wyrządzoną szkodę należy się stosowne odszkodowanie wypłacane przez sprawcę. W zwierzęcym świecie jest podobnie - z jedną małą różnicą. Finansowymi obciążeniami wynikającymi z popełnionej szkody przez zwierzę obciążany jest jego właściciel. Z zagadnieniem odpowiedzialności za zwierzęta ściśle powiązana jest kwestia szkody wyrządzonej przez zwierzęta "domowe". Poniżej pragniemy wskazać podstawy odpowiedzialności oraz podmioty, względem których należy kierować roszczenia odszkodowawcze w tego typu przypadkach.

 

Podstawę prawną odpowiedzialności cywilnej za zwierzęta domowe stanowi art. 431 § 1 kc. "kto chowa zwierzę albo się nim posługuje, obowiązany jest do naprawienia wyrządzonej przez nie szkody niezależnie od tego, czy było pod jego nadzorem, czy też zabłąkało się lub uciekło, chyba że ani on, oni osoba, za którą ponosi odpowiedzialność, nie ponoszą winy".


Powyższa regulacja wskazuje, że właściciel będzie odpowiadał na zasadzie winy za tzw. winę w nadzorze. Od odpowiedzialności za szkodę właściciel zwierzęcia będzie mógł się zwolnić, gdy wykaże, że nie sposób przypisać winy w zaniechaniu obowiązku starannego nadzoru nad zwierzęciem. Trzeba także zaznaczyć, że w przypadku, gdy zwierzę jest tylko narzędziem w ręku człowieka odpowiada on za szkodę tak, jakby wyrządził ją własnym działaniem/zaniechaniem (art. 415 kc).


W przypadku zatem, gdy zwierzęta domowe spowodują szkodę osobową tj. uszkodzenia ciała (np. pogryzienie lub zarażenie chorobami odzwierzęcymi) bądź szkodę majątkową (np. zniszczą lub zanieczyszczą odzież, przedmioty osobiste) właściciel będzie zobowiązany do naprawienia szkody. Zakres odpowiedzialności deliktowej wynika z ogólnych zasad prawa cywilnego i określony jest w przepisach kodeksu cywilnego (w szczególności art. 361, 362, 363, 444 - 447 k.c.). Należy dodać, że posiadacze zwierząt domowych chcąc się zabezpieczyć przed koniecznością osobistego naprawienia szkody mogą skorzystać z ofert zakładów ubezpieczeń kupując ubezpieczenia dobrowolne - OC w życiu prywatnym w ramach, których można dochodzić roszczeń odszkodowawczych bezpośrednio od ubezpieczyciela, z którym posiadacz zwierzęcia zawarł tego typu umowę.

 

Odpowiedzialność na zasadzie winy regulowana jest przez kodeks cywilny, który dzieli ją na odpowiedzialność z tytułu winy subiektywnej bądź niesubiektywnej. Wielkość winy subiektywnej z kolei określana jest na podstawie stopnia świadomości bądź złej woli sprawcy szkody, i tutaj wyróżnia się winę umyślną i nieumyślną. Jeżeli sprawca czynu ma świadomość jego skutków, i mimo to celowo dąży do ich wywołania i dopuszcza się czynu, wówczas mowa jest o winie umyślnej. W momencie kiedy możliwość wystąpienia ewentualnej szkody nie mogła być przewidziana, bądź dowiedziona zostanie niepoczytalność sprawcy szkody, wówczas mowa jest o winie nieumyślnej. Poza tym kodeks cywilny wyróżnia jeszcze obronę konieczną i stan wyższej konieczności.

 

W przypadku odpowiedzialności karnej zastosowanie mają przepisy kodeksu karnego oraz przepisy zawarte w ustawie o ochronie zwierząt. Jeżeli więc ktoś dopuści się prowadzenia hodowli, bądź też utrzymania psa należącego do rasy psów agresywnych bez posiadania odpowiedniego na to zezwolenia, automatycznie podlega karze aresztu bądź grzywny. Dodatkowo w ramach kary za dopuszczone przestępstwo można orzec przepadek zwierząt bądź zwierzęcia. Oprócz braku wymaganego zezwolenia, również niezachowanie zwykłych, bądź nakazanych środków ostrożności w związku z posiadaniem agresywnego psa lub prowadzeniem ich hodowli, a także celowe drażnienie i płoszenie zwierzęcia, mające na celu jego rozdrażnienie, podlega karze pieniężnej.


Odpowiedzialność administracyjną regulują rozporządzenia MSWiA w sprawie ras psów uznanych za agresywne, ustawa o ochronie zwierząt, a także regulaminy gmin i miast.

 

Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. 2014 nr 0 poz. 121 z późn. zm.)

 

Ustawa z dnia 21 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (Dz. U. 2013 nr 0 poz. 482 z późn. zm.)

 

Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 2009 r. z późn. zm.)

 


Z psem do lasu:

 

Poruszanie się z psem w lasach reguluje ustawa o lasach z dnia 28 września 1991 r. (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r. poz. 222, 1032 z późn. zm.). Zabrania ona puszczania psa w lesie "luzem", bez smyczy. Zakaz ten dotyczy wszystkich lasów, bez względu na formę ich własności. Uzasadnia się to tym, że pies może płoszyć zwierzynę leśną, a także rozgrzebywać ściółkę. Egzekwowaniem tych praw zajmuje się Straż Leśna, która w razie podejrzenia o popełnieniu przestępstwa czy wykroczenia ma prawo wylegitymować spacerowicza, a także nałożyć grzywnę lub mandat karny. Straż Leśna ma również prawo do użycia broni w przypadku zagrożenia życia funkcjonariusza czy innej osoby.

 

Również prawo łowieckie przewiduje możliwość użycia przez myśliwego broni. Ma on bowiem prawo do odstrzału psa wałęsającego się w obrębie okręgu łowieckiego. Odstrzał dozwolony jest na terenie łowieckim oddalonym od terenów zabudowanych o 200 m. Pies musi wykazywać objawy zdziczenia i być pozostawionym bez opieki właściciela. Pies musi również stanowić zagrożenie dla zwierzyny łownej i znajdować się na terenie, gdzie taka zwierzyna przebywa (tu jednak warto pamiętać, że to myśliwy dokonuje oceny, często robi to w sytuacji stresowej mając do dyspozycji zaledwie chwilę, a wielu z nich potrafi być niestety nadgorliwymi). Myśliwy, który podejrzewa, iż dany pies wyprowadzany zgodnie z przepisami na spacery do lasu wykorzystywany jest w celach kłusowniczych, ma obowiązek sporządzić o tym fakcie doniesienie, ale nie ma uprawnień do zatrzymania ani zabicia psa. Obowiązuje też zakaz strzelania do zwierząt w odległości 100 m od zabudowań mieszkalnych.

 

Ustawa o lasach z dnia 28 września 1991 r. (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r. poz. 222, 1032 z późn. zm.)

 

Ustawa z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie z późniejszymi zmianami

 


Z psem do Parku Narodowego:

 

Wyjście z psem na tereny objęte ochroną ścisłą lub czynną (rezerwaty przyrody, parki narodowe) reguluje ustawa o ochronie środowiska (Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, Rozdz. 2 Formy ochrony przyrody Art. 15. 1. Punkt 16).

Art. 15. 1. W parkach narodowych oraz w rezerwatach przyrody zabrania się: 16) wprowadzania psów na obszary objęte ochroną ścisłą i czynną, z wyjątkiem miejsc wyznaczonych w planie ochrony, psów pasterskich wprowadzanych na obszary objęte ochroną czynną, na których plan ochrony albo zadania ochronne dopuszczają wypas oraz psów asystujących w rozumieniu art. 2 pkt 11 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 598, 877, 1198, 1457 z późn. zm.);


Zgodnie z tym zapisem nie wejdziemy juz z psem np. do Tatrzańskiego Parku Narodowego. W sumie mamy 23 miejsca objęte zakazem, w których nie możemy przebywać z psami i o wiele więcej rezerwatów przyrody objętych ochronną ścisłą lub czynną. Złamanie zakazu może zaowocować rozmową ze strażą parkową lub leśną i w konsekwencji może skończyć się mandatem karnym.

 

Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2014 r. poz. 805, 850, 1101. z późn. zm.)

 

Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 598, 877, 1198, 1457 z późn. zm.)

 


Z psem do restauracji, hotelu, sklepu, a może teatru? .....

 

Jesteśmy przyzwyczajeni do obecności czworonogów obok nas, ale czy też do tego, żeby w ich towarzystwie zjeść obiad, zrobić zakupy czy zobaczyć spektakl teatralny? Ostatnio pojawiła się ustawa, która znacznie ułatwiła życie osobom niepełnosprawnym, które korzystają z pomocy psów asystujących. Oni bowiem na mocy ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 598, 877, 1198, 1457 z późn. zm.) mają już pełne prawo do poruszania się z psem po wszystkich obiektach użyteczności publicznej plus bez problemu mogą skorzystać z restauracji, zrobić zakupy  w sklepie, a nawet zabrać psa do teatru :-). Podobnie z psami na służbie (psy policyjne, ratownicze etc.) te pełniąc służbę w razie zaistnienia takiej konieczności wchodzą ze swoim przewodnikiem wszędzie.

 

A co wolno "szaremu Kowalskiemu"?

Generalnie z maleńkim pupilem do towarzystwa jest o wiele mniej problemu, niż ze znacznie większym, którego nie da się schować w torebce ;-). Teoretycznie więc miejsca, które nie przyjmują z psami powinny być w widocznym miejscu oznakowane. W praktyce tylko w nielicznych widnieją tabliczki informujące o zakazie wprowadzania zwierząt towarzyszących, a jak się wejdzie w błyskawicznym tempie reaguje ochrona, która najczęściej nas wyprosi i poleci zostawić psa na zewnątrz. Szczególne restrykcyjnie mówi się: NIE psom w sklepach z żywnością. W wielu przypadkach tłumaczone to jest przepisami narzuconymi przez Sanepid. Prawda jest taka, że nadal mamy pewną lukę prawną, która do końca nie normuje tych spraw. Inspektorat twierdzi bowiem, że z psami do sklepów czy restauracji wchodzić wolno pod warunkiem: "opracowania specjalnych procedur, aby zapobiec dostępowi zwierząt domowych do miejsc, gdzie żywność jest przygotowana, przetwarzana lub składowana". Na pytanie, jak to zrobić w hipermarkecie, gdzie jedzenie jest składowane na całej powierzchni sklepu, urzędnicy odpowiedzi nie znają. (źródło: Gazeta Wyborcza). Summa summarum psy traktowane, jako "siedlisko", groźnych bakterii, nosicieli jaj pasożytów i nie są wpuszczane. Generalnie wielkie handlowe molochy są nieubłagalne i mówią stanowcze: NIE, zaś wiele mniejszych sklepików, kawiarenek czy restauracji jest bardziej pozytywnie nastawionych do czworonogów. Również większość hoteli wychodzi frontem do klienta i zabranie psa do hotelu nie stanowi problemu (pobierana jest ustalona opłata za psa).

 

Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 598, 877, 1198, 1457 z późn. zm.)

 


Pies na polskiej plaży:

 

Na terenie nadmorskich parków narodowych tj. (w Wolińskim Parku Narodowym na całym terenie, a w Słowińskim Parku Narodowym tylko na plażach) obowiązuje całoroczny zakaz wprowadzania tam psów - podobny zakaz obowiązuje na wszystkich terenach oznaczonych jako rezerwaty przyrody. Właściciele psów powinni również pamiętać, iż obowiązuje ich także bezwzględny zakaz wprowadzania psów na wydmy.

 

Jeśli chodzi o same plaże, to w okresie letnim na większości oficjalnych polskich plaż nadmorskich obowiązuje bezwzględny zakaz wyprowadzania na nie psów. Taki zakaz ustanawiany jest indywidualnie przez dany samorząd odpowiednim rozporządzeniem. Złamanie zakazu może w konsekwencji skończyć się mandatem karnym. Ogólnie rzecz ujmując: oficjalne plaże dostępne są dla psów poza sezonem urlopowym tj. zwykle w okresie od września do kwietnia (aczkolwiek niektóre samorządy mogą ten okres czasowy zmieniać). Niektóre gminy, miejscowości i miasta wprowadzają także specjalne sektory, gdzie dopuszczają możliwość pobytu zwierząt towarzyszących także w sezonie urlopowym, na specjalnie ustanowionych zasadach. Zwykle psy powinny być pod stałym nadzorem osoby dorosłej. Prowadzone na smyczy, a w przypadku ras z listy agresywnych lub psów dużych również winny mieć kaganiec. Czasami obostrzenie może dotyczyć godzin wchodzenia z psem na plażę. Dlatego też przed zaplanowaniem urlopu proponujemy sprawdzić przepisy lokalne w miejscu docelowego odpoczynku.

 

Istnieją również tzw. dzikie plaże, na których zwykle nie obowiązują żadne regulaminy i często odwiedzane są one właśnie przez ludzi posiadających czworonogi - warto jednak pamiętać, że są to miejsca, na które wejście odbywa się tylko i wyłącznie na własną odpowiedzialność!

 


Sprzątanie po psie:

 

Od kilku już lat w polskim społeczeństwie nie cichnie debata nad tym czy trzeba i kto powinien sprzątać psie odchody w miejscach publicznych. Problem polega na tym, że w polskim społeczeństwie nie ma takich nawyków i właściciele nie są chętni, żeby sprzątać po swoich pupilach, a samorządów przeważnie nie stać na to. W dodatku nie w każdym mieście w Polsce jest taka sama polityka względem tego problemu. Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21, 228 888 z późn. zm.) nakłada na samorządy obowiązek uregulowania tej kwestii, pozostawiając im jednak dowolność w treści. Teoretycznie więc gminy najczęściej nakładają na mieszkańców obowiązek sprzątania po psach, a egzekwowanie tego prawa należy do straży miejskiej. To rozwiązanie wydaje się bardzo proste, ale w praktyce jest bardzo nieskuteczne. Tam, gdzie takie prawo obowiązuje jesteśmy więc zobligowani do posprzątania po swoim psie. Ale uwaga ! odchody powinno się zebrać w woreczek i wrzucić do specjalnego kosza na to przeznaczonego. I tu kolejny problem bo koszy, jak na lekarstwo :-), a przecież powinny stać niemal wszędzie tam, gdzie i zwykłe pojemniki na śmieci. Mimo pewnej niechęci i przeciwności losu pamiętajmy, że sprzątanie po psach to nie kwestia kultury, mody czy przestrzegania prawa. Psie kupy są zwyczajnie niebezpieczne dla ludzi, a w szczególności dla wszędobylskich małych dzieci. Mogą się w nich znajdować różne czynniki chorobotwórcze - bakterie, wirusy czy jaja pasożytów. Niestety, ale ani deszcz, ani zwykły rozkład tego, co widać nie załatwia problemu, bowiem wiele z nich może przetrwać w danym środowisku bardzo długo w oczekiwaniu na swoją "ofiarę".

 

Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21, 228 888 z późn. zm.)

 


Psy myśliwskie:

 

Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz. U. Nr 61, poz. 548 oraz Dz. U. z 2010 r. Nr 186, poz. 1250) Na podstawie ustawy z dnia 13 października 1995 r. prawo łowieckie z późniejszymi zmianami) dokładnie określa jakie warunki muszą zostać spełnione, aby pies mógł wziąć udział w polowaniu.

Zgodnie z art.5. Przy wykonywaniu polowania należy brać pod uwagę, że:
1) polowanie z psami lub naganką może odbywać się w okresie od dnia 1 października do dnia 31 stycznia; ograniczenie to nie dotyczy polowania z psami na ptactwo łowne, z psami i naganką na lisy oraz poszukiwania postrzałka z psem na otoku;
2) poszukiwanie postrzałka zwierzyny grubej w obwodzie łowieckim, w którym myśliwy nie ma upoważnienia do wykonywania polowania, może odbywać się pod warunkiem niezwłocznego zawiadomienia o tym dzierżawcy lub zarządcy obwodu łowieckiego nie później jednak niż po upływie 12 godzin od rozpoczęcia poszukiwań; poszukujący postrzałka może korzystać z pomocy naganiacza lub innego myśliwego, a także przy udziale psa prowadzonego na otoku;
3) dopuszcza się poszukiwanie postrzałka zwierzyny grubej na terenie niewchodzącym w skład obwodu łowieckiego za zgodą władającego terenem i z zachowaniem szczególnych środków bezpieczeństwa; poszukujący postrzałka może korzystać z pomocy naganiacza lub innego myśliwego, a także korzystać z psa prowadzonego na otoku;

Prawo łowieckie nakłada obowiązek posiadania na terenie obwodu jednego psa dochodzącego ranną zwierzynę po farbie. Innym wymogiem jest posiadanie na trzech polujących jednego psa aportującego "pióro", czyli ptaki wodne lub polowe. Prawo nie precyzuje dokładnie, jakie psy mogą być dopuszczane do polowań. Mogą to więc być nawet psy nierasowe i nie posiadające żadnych dokumentów. Na polowaniu na zwierzynę grubą i zające pies powinien być trzymany na otoku (kilkumetrowa linka), myśliwy może używać psa do dochodzenia postrzałka tylko po zakończeniu pędzenia i za zgodą prowadzącego polowanie.

 

Ustawa z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie z późniejszymi zmianami

 

Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz

 


Psy ratownicze:

 

Psy ratownicze wybiera się wyłącznie spośród ras zarejestrowanych w Międzynarodowej Federacji Kynologicznej (FCI) na podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie zwierząt wykorzystywanych w akcjach ratowniczych. Załączniki do rozporządzenia zawierają: tabele ocen w próbach sprawności, opis techniczny obiektów na których prowadzi się testy, tabele i normy żywienia.

Jako ratownicy mogą być od dnia 13 grudnia 2012 r. szkolone psy 25 ras:

  • labrador retriver;

  • golden retriver;

  • flat coated retriver;

  • nova scotia retriever;

  • chesapeake bay retriever;

  • curly coated retriever;

  • owczarek niemiecki;

  • owczarek holenderski;

  • owczarek belgijski groenendael;

  • owczarek belgijski tervuerren;

  • owczarek belgijski malinois;

  • border collie;

  • seter szkocki Gordon;

  • seter irlandzki;

  • seter angielski;

  • airedale terier;

  • hovawart;

  • sznaucer średni;

  • sznaucer olbrzym;

  • springer spaniel angielski;

  • springer spaniel walijski;

  • foxterier krótkowłosy;

  • foxterier szorstkowłosy;

  • terier walijski;

  • terier irlandzki.

Kierownik właściwej jednostki organizacyjnej Państwowej Straży Pożarnej w przypadku stwierdzenia indywidualnych wrodzonych predyspozycji psa do pracy ratowniczej może wyrazić zgodę na szkolenie innego psa niż ww.

 

Pies musi mieć oprócz obowiązkowego tatuażu/chipa i metryki wystawionej przez ZKwP również odpowiednie predyspozycje psychiczne i fizyczne (zrównoważony charakter, waga, wzrost).


Psy są szkolone w kilku specjalnościach. "Kandydaci" na psy ratownicze przechodzą w wieku 6-12 miesięcy test sprawdzający przydatność do szkolenia. Następnie po 18 miesięcznym szkoleniu psy zdają egzamin na daną specjalność. W następnych cyklach szkoleń psy uzyskują wyższe klasy lub nowe specjalności.

 

Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie zwierząt wykorzystywanych w akcjach ratowniczych

 


Psy asystujące:


Pies towarzyszy i pomaga człowiekowi od wielu tysięcy lat. W ostatnim stuleciu powszechna stała się obecność psa asystującego przy osobie niepełnosprawnej. Art. 2 pkt. 11 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 598, 877, 1198, 1457 z późn. zm.) definiuje psa asystującego, jako odpowiednio wyszkolonego i specjalnie oznaczonego psa, w szczególności psa przewodnika osoby niewidomej lub niedowidzącej oraz psa asystenta osoby niepełnosprawnej ruchowo, który ułatwia osobie niepełnosprawnej aktywne uczestnictwo w życiu społecznym. Od 19 czerwca 2009 r. dzięki nowym przepisom osoby, którym pomaga pies asystujący, mogą wchodzić z nim do budynków użyteczności publicznej, wśród nich: administracji publicznej, wymiaru sprawiedliwości, kultury, szkolnictwa wyższego, oświaty, nauki, opieki zdrowotnej, społecznej i socjalnej, obsługi bankowej, handlu, gastronomii, usług, turystyki, sportu; na dworce, lotniska, pocztę i do innych budynków przeznaczonych do sprawowania podobnych funkcji. Mogą też korzystać ze wszystkich środków transportu.


Pies asystujący powinien być wyposażony w uprząż. Nie musi być na smyczy i nosić kagańca. Osoba niewidoma, niedowidząca lub z niepełnosprawnością narządu ruchu musi mieć przy sobie certyfikat potwierdzający status psa asystującego i zaświadczenie o szczepieniach weterynaryjnych. Z podobnych uprawnień mogą korzystać również osoby szkolące psy asystujące. W związku ze zmianą przepisów, właściciele sklepów spożywczych i obiektów gastronomicznych muszą uwzględnić prawo wstępu osób niepełnosprawnych z psem-asystentem, w procedurach dobrej praktyki higienicznej i HACCP. Właściciele zwierząt asystujących zwolnieni zostali też z podatku od ich posiadania. Osoba niepełnosprawna wraz z psem asystującym może wchodzić do wszystkich obiektów użyteczności publicznej, poza obiektami sakralnymi. Fakt, iż przepis ten nie obejmuje tych obiektów ma związek z różnorodnością wyznań i Kościołów oraz niemożnością ingerencji w rytualny charakter zachowania w świątyni.


Zgodnie z art. 20a ust. 3 ustawy przedmiotowe uprawnienie nie zwalnia osoby niepełnosprawnej z odpowiedzialności za szkody wyrządzone przez psa asystującego. Zgodnie z art. 431 § 1 ustawy kodeks cywilny (Dz. U. 2014 nr 0 poz. 121 z późn. zm.) istnieje odpowiedzialność właściciela za szkody wyrządzone przez zwierzę, która opiera się m.in. o zasadę domniemania winy. W przypadku, gdy zwierzę staje się narzędziem w ręku człowieka, odpowiedzialność za szkodę opiera się na artykule 415 k.c. Obecnie przepisy ustawy o rehabilitacji (...) wprowadzają, w stosunku do k.c., szczegółowy przepis dotyczący odpowiedzialności. Odpowiedzialność ta jest pełna i nie zależy od tego, czy dany czyn był zawiniony, czy też nie.

 

Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 598, 877, 1198, 1457 z późn. zm.)

 

Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. 2014 nr 0 poz. 121 z późn. zm.)

 


Kopiowanie uszu i/lub ogona:

 

W wielu krajach na świecie przycinanie uszu i ogona ze względów estetycznych jest zabronione. Odpowiednio również do tych zakazów podchodzą krajowe związki kynologiczne, które zakazują swoim hodowcom dokonywania takich zabiegów. Obowiązuje również całkowity zakaz prezentacji takich zwierząt na ringach wystawowych w danym kraju. Jeszcze inne posuwają się do większych restrykcji i nie zezwalają na importowanie zwierząt z kopiowanymi uszami i/lub ogonami nawet z krajów, gdzie jest to dopuszczone, ani na prezentacje psów na wystawach psów przez obcokrajowców, z państw, gdzie się ten proceder dopuszcza. W konsekwencji zwierzę może nie zostać nawet wpuszczone na teren takiego państwa, a już z pewnością nie zostanie zarejestrowane w danym związku kynologicznym. Również i w Polsce od 1 stycznia 2012 roku obowiązuje nowelizacja do ustawy o ochronie zwierząt, która zabrania kopiowania uszu i/lub ogona w celach estetycznych. Do tych przepisów ustosunkował się również ZKwP, który od 1 stycznia 2012 roku wprowadził zakaz kopiowania uszu i/lub ogona u szczeniąt urodzonych po tej dacie pod egidą ZKwP. Związek wprowadził również zakaz prezentacji na wystawach organizowanych pod swoim patronatem psów z kopiowanymi uszami i/lub ogonami, u których taki zabieg został wykonany po dacie 1 stycznia 2012 roku i urodzonych w polskiej hodowli zarejestrowanej w ZKwP. Nadal jednak możliwa jest rejestracja w ZKwP oraz prezentacja psów z ciętymi uszami i/lub ogonem, które pochodzą z krajów, gdzie taki proceder jest prawnie dozwolony.

 

Ustawa z 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt z późniejszymi zmianami

 


Hodowca i/lub właściciel psa contra podatki:

 

Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2014 r. poz. 223 ze zm.) i załącznikiem nr 2 do tejże ustawy "Tabelą rodzajów i rozmiarów działów specjalnych produkcji rolnej oraz norm szacunkowych dochodu rocznego” oraz ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. - ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2014 r. poz. 183, 567, 915, 1171, 1215, 1328, 1644) hodowla psów rasowych należy do działu specjalnego produkcji rolnej. W myśl przepisów tej ustawy posiadanie nawet jednego rasowego psa z uprawnieniami hodowlanymi może zostać zakwalifikowane jako hodowla w ramach "działów specjalnych produkcji rolnej", ponieważ obowiązki podatkowe powstają już od jednej sztuki stada podstawowego. W naszym przypadku hodowca zarejestrowany w ZKwP z choćby jedną suką posiadającą wpis do rodowodu "Suka hodowlana", ale - uwaga! - również właściciel posiadający tylko jednego psa, z wpisem w rodowodzie "Reproduktor" ma obowiązek odprowadzania z tego tytułu podatku do urzędu skarbowego. Więcej w oddzielnym artykule TUTAJ.

 


Zakup psa z hodowli zarejestrowanej w ZKwP:

  • każde szczenię posiada tatuaż wykonany w (uchu/pachwinie) lub chip w (okolicach karku, na szyi po lewej stronie);

  • każde szczenię posiada metrykę potwierdzającą jego pochodzenie;

  • każdy nabywca po zapisaniu się do ZKwP ma prawo na podstawie metryki wyrobić zwierzęciu rodowód;

  • nabywca ma prawo wymagać spisania umowy kupna-sprzedaży szczenięcia;

  • hodowca zobowiązany jest przy sprzedaży psa ujawnić jego wady, o których wie. O wadach ukrytych (np. wady serca, itp.) nabywca powinien zawiadomić sprzedawcę w ciągu 1 miesiąca od wykrycia wady, jednocześnie przedstawiając pisemną opinię lekarza weterynarii potwierdzającego zaistnienie takiej wady. Wówczas na podstawie sporządzonej umowy można żądać spełnienia zawartych tam postanowień (zwrot szczenięcia i zwrot kwoty jego nabycia, wymiana, obniżenie ceny);

  • widoczne i ujawnione wady uzębienia w dniu zakupu szczenięcia, nieuzyskanie przez psa ocen wystawowych, będących warunkiem dopuszczenia psa do hodowli, lub nie zaliczenie przeglądu hodowlanego, nie stanowi podstawy do zwrotu psa lub innych roszczeń wobec hodowcy.


Pies na wystawie psów zorganizowanej pod patronatem ZKwP:

 

Zgodnie z regulaminem wystaw psów rasowych zatwierdzonym przez ZKwP z dnia 1 stycznia 2010 r. (włącznie z poprawkami z dnia 17 września 2014 r.).

 

"Na wystawę mogą być przyjmowane psy wpisane do Polskiej Księgi Rodowodowej, Księgi Wstępnej lub do ksiąg rodowodowych i ksiąg wstępnych innych organizacji kynologicznych uznanych przez FCI. W przypadku psów ras nieuznanych przez FCI nawet prowizorycznie, mogą być one wystawiane, jeśli są uznane przez organizację członkowską lub partnera kontraktowego FCI. Psy tych ras muszą być wykazane w katalogu oddzielnie jako „Rasy nieuznane przez FCI”. Nie mają one prawa do uzyskania wniosków CACIB, nie mogą brać udziału w konkurencji Najlepszy w Grupie, ani mieć przyznanego żadnego tytułu FCI. Mają natomiast prawo do uzyskania CWC/CAC oraz pozostałych przewidzianych niniejszym regulaminem tytułów.

 

W wystawach uczestniczyć mogą tylko psy zdrowe, posiadające zaświadczenia zgodne z wymogami weterynaryjnymi. Psy chore, kalekie, z atrofią jąder oraz suki w okresie laktacji nie mogą uczestniczyć w wystawach.

 

Zabronione jest traktowanie szaty, skóry i nosa jakimikolwiek środkami, które zmieniają ich strukturę lub kolor.

 

Zabronione jest także przygotowywanie psów na terenie wystawy z zastosowaniem jakichkolwiek środków. Dopuszczalne jest stosowanie grzebienia i szczotki. Nie wolno także pozostawiać psa przywiązanego na stoliku trymerskim dłużej niż wymaga jego przygotowanie. (...)

 

Właściciel odpowiedzialny jest za zachowanie się osoby prowadzącej jego psa w ringu (wystawcy). (...) Wystawca jest zobowiązany do przestrzegania zasad bezpieczeństwa, aby nie doszło do pogryzienia ludzi i innych psów. Ponosi odpowiedzialność cywilną za spowodowane przez jego psa wypadki i szkody. Na terenie wystawy wystawca jest zobowiązany do prowadzenia psów na smyczy."

Pełna wersja regulaminu TUTAJ.

 


Uregulowania prawne dotyczące utylizacji zwłok zwierząt domowych:

 

Zgodnie z prawem zwłoki zwierząt bezdomnych z terenów należących do danej Gminy są utylizowane w zakresie obowiązków Gminy, na którą takie wymogi nakłada Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21, 228 888 z późn. zm.). Każdy kto posiada zwierzę domowe jest zobowiązany do utylizacji zwłok zwierzęcia, które padło, zostało uśpione itd. Grzebanie martwych zwierząt w przydomowych ogródkach lub wywożenie zwłok w ustronne miejsce i tam zakopywanie nie jest zgodne z obowiązującym w Polsce prawem. Zgodnie z art. 8 rozporządzenia (WE) NR 1069/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego), padłe zwierzęta domowe stanowią surowiec kategorii I, a więc szczególnego ryzyka i podlegają bezpośredniemu przetworzeniu w zakładzie utylizacyjnym kategorii I, a następnie, spopielaniu w zatwierdzonej spalarni. W praktyce, na rynku funkcjonują zakłady usługowe zajmujące się działalnością polegającą na odbieraniu martwych zwierząt od ich właścicieli lub posiadaczy i wywózką do zakładów utylizacyjnych. Z ich usług powszechnie korzystają np. lecznice weterynaryjne. Zatem jeśli zwierzę zostało uśpione w lecznicy weterynaryjnej, to zazwyczaj możemy je tam zostawić. Większość lecznic posiada, bowiem odpowiednie umowy z wyspecjalizowanymi firmami, które odbierają od nich martwe zwierzęta. W przypadku, gdy pies zakończył życie w domu, to właściciel powinien we własnym zakresie zorganizować utylizację zwłok korzystając z usług firm posiadających stosowne zezwolenia. Zwłoki zwierzęcia mogą być więc podane spopieleniu w zakładzie utylizacyjnym lub właściciel może je pochować na urządzonym grzebowisku dla zwierząt, które posiada odpowiednie ku temu zezwolenia.

 

Zgodnie z art. 12 rozporządzenia nr 1069/2009 padłe zwierzęta domowe można poddać przetworzeniu w zatwierdzonym zakładzie utylizacyjnym, a ostatecznemu usunięciu jako odpad (np. popiół), przez składowanie na składowisku zatwierdzonym zgodnie z dyrektywą Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów. Niniejsza dyrektywa w polskim porządku prawnym implementowana jest przez ustawę z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U., Nr 62, poz. 628 z późn. zm.). Nadzór nad tego rodzaju składowiskami jest w gestii organów Inspekcji Ochrony Środowiska.


Cmentarz dla zwierząt, z punktu widzenia przepisów sanitarno-weterynaryjnych, jest szczególnym rodzajem składowiska odpadów. Warunkiem legalności funkcjonowania grzebowiska jest uzyskanie zezwolenia odpowiedniego organu na jego powstanie, zgodnie z procedurą opisaną powyżej.

 

Zgodnie z treścią art. 8 ust. 1 ustawy dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt i zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. Nr 69, poz. 625 z późn. zm.), organem właściwym w zakresie nadzoru nad działalnością polegającą usuwaniu ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego (w tym padłych zwierząt domowych) jest powiatowy lekarz weterynarii.

Odstępstwa dotyczące unieszkodliwiania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego określono w art. 24 rozporządzenia 1774/2002 r. Na zasadzie odstępstwa właściwe władze (powiatowy lekarz weterynarii) mogą postanowić, w miarę potrzeb, że martwe zwierzęta domowe mogą być bezpośrednio unieszkodliwiane jako odpady przez zakopanie. W chwili obecnej Polska nie posiada jednak żadnych autonomicznych regulacji w sposób ogólny przewidujących taką możliwość. W związku z tym, pochowanie zgodnie z prawem padłego zwierzęcia domowego wymagałoby zezwolenia wydanego w drodze decyzji administracyjnej przez powiatowego lekarza weterynarii, oczywiście za zgodą wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska.


Przepisy sanitarno-weterynaryjne i przepisy ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt należy stosować równolegle z przepisami ochrony środowiska, w tym m.in. ustawy o odpadach.

 

Rozporządzenie (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1774/2002(rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego)

 

Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 30 października 2002 r. w sprawie rodzajów odpadów, które mogą być składowane w sposób nieselektywny

 

Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2013 r. poz. 21, 228 888 z późn. zm.)

 

Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (z poź. zmianami)


Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2013 r. poz. 21, 228 888 z późn. zm.)

 


Przewóz psów środkami transportu publicznego w Polsce:

 

Ogólne przepisy dotyczące transportu m.in. psów reguluje Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 23 maja 1996 r. w sprawie przewozu osób i bagażu (Dz. U. 1996 nr 64 poz. 312). W rozdziale 3 możemy przeczytać:

 

"Przewóz psów, w liczbie nie większej, niż jeden pies pod opieką dorosłego podróżnego, jest dozwolony również w pomieszczeniach przeznaczonych dla podróżnych (z wyłączeniem miejsc do siedzenia, leżenia lub spania), pod warunkiem że:
1) podróżny posiada ważny bilet dla psa,
2) podróżny posiada aktualne świadectwo szczepienia psa,
3) pies jest trzymany na smyczy i ma założony kaganiec.”

 

Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 23 maja 1996 r. w sprawie przewozu osób i bagażu (Dz.U. 1996 nr 64 poz. 312)

 

Poza tym każdy z przewoźników może ustalić własne warunki określające przewóz psa.

 

PKP Przewozy Regionalne (przewóz psów w Polsce):

Na podstawie art. 4 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (Dz. U. z 2000 r. Nr 50, poz. 601 z późn. zm.) oraz § 12 ust. 2 umowy Spółki „PKP Przewozy Regionalne” i § 9 pkt 21 Regulaminu Zarządu, Zarząd „PKP Przewozy Regionalne” spółka z o.o. uchwala przepisy regulaminowe pozwalające na przewóz w wagonach pasażerskich psów tylko pod opieką osoby dorosłej. Każdy może mieć pod opieką tylko jednego czworonoga, bez względu na jego wielkość. Bezpłatnie, w ramach bagażu ręcznego, można przewozić małe psy, umieszczone w transporterach lub odpowiednich pojemnikach (klatkach, pudłach, koszach, skrzynkach itp.), zabezpieczających przed wyrządzeniem szkody osobom lub mieniu. Pojemniki, w których przewożone są zwierzęta umieszcza się na miejscach wyznaczonych do przewozu bagażu ręcznego. Pozostałe psy podróżują odpłatnie. Trzeba kupić bilet (z adnotacją „Pies”, opłata za przewóz psa określona jest w TPR (Dział III, Rozdział 5) i w formie zryczałtowanej wynosi 4.50 zł brutto - niezależnie od odległości. Trzeba też pamiętać o zabraniu aktualnego świadectwa szczepienia psa. Zwierzę przez cały czas podróży musi być trzymane na smyczy i musi mieć założony kaganiec. Ponadto przepisy mówią iż:

  • psa nie wolno kłaść na miejscu do siedzenia;

  • podróżnym odpowiada za stan sanitarny miejsca, w którym przewozi psa;

  • podróżny dopowiada za wszelkie szkody wyrządzone przez psa;

  • pies nie może zakłócać spokoju.

W pociągach zestawionych z wagonów przedziałowych, jeżeli współpodróżni zgłoszą sprzeciw z powodu umieszczenia w przedziale zwierzęcia, kierownik pociągu w miarę wolnych miejsc może wskazać miejsca (przedział) dla podróżnych z psami. Wyznaczone miejsca (przedziały) kierownik pociągu oznacza za pomocą napisu „Przedział dla podróżnych z psami” lub „Miejsca dla podróżnych z psami”. Zgoda innych podróżnych nie jest wymagana w przypadku przewozu:

  • zwierząt w wagonach pasażerskich bez przedziałowych;

  • psów będących przewodnikami osób niewidomych;

  • psów służbowych z opiekunem;

  • psów asystentów osób niepełnosprawnych;

  • psów przewożonych w wyznaczonych przedziałach dla podróżnych z psami.

W przypadku psa podróżującego w charakterze przewodnika towarzyszącego osobie niewidomej, można kupić bilet z ulgą 95% ważną w klasie 2 pociągów osobowych i pospiesznych. Jednak w takim przypadku podróżny musi posiadać szereg wymaganych dokumentów, o których mowa w stosownym regulaminie. Za ujawnionego w pociągu pasażerskim psa, przewożonego bez ważnego biletu albo w liczbie większej, niż jeden pies na jednego dorosłego podróżnego, pobiera się oprócz odpowiednich opłat przewozowych, również opłaty dodatkowe ustalone na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 20 stycznia 2005 roku (Dz. U. Nr 14, poz. 117).

 

Regulamin przewozu "Przewozy Regionalne" spółka z.o.o.

 

Cennik biletów - Taryfa przewozowa (TPR)

 

Spółka PKP Intercity SA (podróżowanie z psem po Polsce):

Regulamin przewozu osób, rzeczy i zwierząt przez „PKP Intercity” (RPO-IC) określa warunki odprawy i przewozu osób, rzeczy, rowerów i zwierząt w komunikacji krajowej w pociągach Twoje Linie Kolejowe (TLK), InterCity (IC), ExpressIC (EIC) i ExpressIC Premium (EIP), uruchamianych przez Spółkę „PKP Intercity” S.A. Postanowień Regulaminu nie stosuje się do ofert specjalnych, chyba że warunki danej oferty stanowią inaczej.

  • Podróżny może przewieźć pod swoją opieką bezpłatnie, w ramach bagażu podręcznego - małe zwierzęta domowe (w tym psy), jeżeli nie są one uciążliwe dla współpodróżnych (np. z powodu hałasu, zapachu itp.). Przewożone zwierzęta powinny być umieszczone w odpowiednich pojemnikach (klatkach, pudłach, koszach itp.), zabezpieczających przed wyrządzeniem szkody osobom lub mieniu i umieszczone w miejscu przeznaczonym na bagaż podręczny. Podczas przewozu zwierzęta powinny pozostawać w pojemnikach, w których zostały umieszczone;

  • pełnoletni podróżny może przewieźć odpłatnie, pod swoją opieką jednego psa, który nie jest umieszczony w pojemniku pod warunkiem, że:

    • pies trzymany jest na smyczy i ma nałożony kaganiec;

    • posiada ważny bilet na przewóz psa, z wyjątkiem psów przewodników oraz aktualne zaświadczenie o szczepieniu psa przeciwko wściekliźnie. Odprawy psów przewodników osób niewidomych lub niedowidzących dokonuje się zgodnie z Taryfą.

  • w wagonach z miejscami do siedzenia, przewóz zwierząt uzależniony jest od zgody współpodróżnych.
    Zgoda ta nie jest wymagana w przypadku przewozu:

    • zwierząt w wagonach bezprzedziałowych;

    • psów będących przewodnikami;

    • psów będących asystentami osób niepełnosprawnych;

    • psów służbowych z opiekunem.

  • przewóz zwierząt w wagonie sypialnym WL lub w wagonie z miejscami do leżenia Bc jest dozwolony, jeżeli podróżny wykupi wszystkie miejsca w przedziale, na zasadach określonych w §13 ust. 4.

  • Zwierzęta nie mogą przebywać:

    • w wagonach gastronomicznych (z wyjątkiem psów przewodników i psów będących asystentami osób niepełnosprawnych);

    • na miejscu do siedzenia;

    • na łóżku w wagonie WL;

    • na miejscu do leżenia w wagonie Bc.

  • podróżny odpowiada za stan sanitarny przedziału, w którym przewozi zwierzęta;

  • jeżeli współpodróżni zgłoszą sprzeciw z powodu umieszczenia w przedziale zwierzęcia, Podróżny powinien zająć miejsce wskazane przez konduktora (w innym przedziale, przedsionku lub na korytarzu wagonu), a jeżeli jest to niemożliwe - podróżny jest zobowiązany opuścić pociąg na najbliższej stacji. W takim przypadku konduktor dokonuje stosownego poświadczenia, które stanowi podstawę do otrzymania ewentualnego zwrotu należności za częściowo niewykorzystany bilet na przejazd, bez potrącenia odstępnego. Zwrot nie przysługuje jeżeli najbliższa stacja zatrzymania pociągu jest stacją przeznaczenia, wskazaną na posiadanym przez Podróżnego bilecie.

  • opłata za przewóz psa wynosi 15.20 złotych brutto.

Wyciąg z regulaminu przewozu osób, rzeczy i zwierząt przez Spółkę "PKP Intercity" (RPO-IC)

 

Wyciąg z cennika usług przewozowych Spółki „PKP Intercity” zawierający tabelę opłat za przewóz rzeczy, zwierząt i przesyłek

 

komunikacja miejska: autobus miejski, tramwaj, metro, trolejbus

Pasażerowie mogą przewozić w pojazdach zwierzęta, jeżeli istnieje możliwość takiego umieszczenia ich w pojeździe, aby nie utrudniały przejścia i nie narażały na zanieczyszczenie odzieży innych pasażerów, nie ograniczały widoczności kierującemu pojazdem oraz nie zagrażały bezpieczeństwu ruchu. W pojeździe można przewozić psy pod warunkiem że posiadają kagańce i trzymane są na smyczy. Osoba przewożąca psa ma obowiązek posiadania w trakcie przewozu ważnego zaświadczenia potwierdzającego zaszczepienie psa przeciwko wściekliźnie. Pasażer odpowiada za ewentualne szkody wyrządzone przez psa (np. zniszczenie mienia, pogryzienia). Jeden pasażer może przewozić maksymalnie jednego psa. Cena biletu lub zwolnienie z opłaty jest uzależnione od wielkości psa, sposobu jego przewożenia i regulowane jest indywidualnymi postanowieniami przewodników z danego miasta.

 

taksówka (usługi prowadzone na terenie Polski)

Firmy taksówkowe deklarują, że zabierają pasażerów z psami bez problemu, ale w praktyce decydująca jest ostateczna zgoda kierowcy. Nie płaci się dodatkowo za przejazd zwierzęcia. Ale dzwoniąc po taksówkę, warto uprzedzić, że będziemy przewozić psa takiej, a takiej wielkości, by po przyjeździe taksówki nie było rozczarowań. Nie zapominajcie również o jakimś kocu, który będzie można położyć na siedzeniu i tak przewieźć psa. Ostatnimi czasy w wielu miastach powstały firmy, które specjalizują się w świadczeniu usług przewozu psów z lub bez właściciela.

 

komunikacja dalekobieżna (autokar - firmy prywatne, usługi prowadzone na terenie Polski)

Specyfika tego środka transportu powoduje, że są to najczęściej trasy dalekie, wielogodzinne, a wnętrze autokarów nie jest w większości przystosowane do przewożenia psów szczególnie ras dużych. Większość przewoźników wyraża zgodę na przewóz psa przewodnika osoby niewidomej. W pozostałych przypadkach zezwolenie na przewóz psa jest regulowane stosownymi przepisami danego przewoźnika. Przewoźnicy mogą odmówić przewozu psa rasy uznanej za agresywną (Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 kwietnia 2003 r. w sprawie wykazu ras psów uznawanych za agresywne). Jeśli przewoźnik wyrazi zgodę na przewóz psa, to zazwyczaj pobierana jest odpowiednio ustalona opłata. Tak więc na pewnych trasach będzie można przewieźć psa, a na niektórych obowiązuje zakaz. Czasami na większą przychylność mogą liczyć właściciele psów małych, które będą przeważone na kolanach lub w specjalnych klatkach przewozowych. Przed zaplanowaniem podróży tym środkiem transportu należy sprawdzić u przewoźnika, czy podróż z psem będzie możliwa i na jakich zasadach może być zrealizowana.

 

komunikacja krajowa (przewóz psa autokarem PKS i PPKS)

Większość przewoźników PKS i PPKS wyraża zgodę na przewóz psa i jest to regulowane stosownymi przepisami danego przewoźnika. Pies musi być trzymany na smyczy, musi mieć nałożony kaganiec oraz musi posiadać aktualne szczepienie przeciwko wściekliźnie. Dozwolony jest przez psa znajdującego się pod opieką osoby dorosłej, przy czym niektórzy przewoźnicy mogą odmówić przewozu psa rasy uznanej za agresywną (Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 kwietnia 2003 r. w sprawie wykazu ras psów uznawanych za agresywne). Część przewoźników godzi się tylko na przewóz psów asystujących osobom niepełnosprawnym. W zależności od przewoźnika za psa jest zazwyczaj pobierana opłata w cenie biletu, jak za przewóz bagażu lub opłata w wysokości ceny normalnego biletu dla osoby dorosłej lub z odpowiednią zniżką (zwykle zniżka wynosi 25-50% ceny biletu osoby dorosłej na danej trasie). Przed zaplanowaniem podróży tym środkiem transportu należy zatem sprawdzić u przewoźnika, czy podróż z psem będzie możliwa i na jakich zasadach może być zrealizowana.

 

komunikacja krajowa (przelot psa samolotem)

W Polsce znajduje się 15 cywilnych portów lotniczych. Głównym portem lotniczym jest Lotnisko Chopina w Warszawie oferujące loty krajowe do lotnisk regionalnych.

 

Przewoźnicy oferujący loty krajowe po Polsce:

  • Polskie Linie Lotnicze LOT - przewoźnik oferuje loty pomiędzy Lotniskiem Chopina w Warszawie, a portami regionalnymi;

  • Small Planet Airlines Poland - przewoźnik oferuje loty z Warszawy do Katowic;

  • Sprint Air - przewoźnik oferuje loty na trasach: Radom - Wrocław - Radom; Radom - Gdańsk - Radom; Warszawa - Zielona Góra - Warszawa; Olsztyn-Mazury - Kraków - Olsztyn-Mazury;

  • Ryanair - przewoźnik oferuje loty na trasach: Warszawa Chopin - Gdańsk - Warszawa Chopin; Warszawa Chopin - Wrocław; Kraków - Gdańsk - Kraków; Warszawa Modlin - Gdańsk - Warszawa Modlin; Warszawa Modlin - Wrocław - Warszawa Modlin; Warszawa Chopin - Wrocław - Warszawa Chopin.

Polskie Linie Lotnicze LOT oferują możliwość przewiezienia psa na jeden z trzech sposobów (w zależności od wagi i wielkości) w kabinie pasażerskiej w atestowanym pojemniku, w luku bagażowym w atestowanym pojemniku lub w luku bagażowym w atestowanym pojemniku jako cargo. O chęci przewiezienia zwierzęcia należy poinformować linie lotnicze odpowiednio wcześniej tj. min. na 48h przed wylotem, a najlepiej już podczas rezerwacji biletu lotniczego. Małe zwierzęta przewożone na pokładzie samolotu podróżują zawsze w specjalnym pojemniku, który wraz z zwierzęciem nie może przekraczać wagi 8 kg. Zazwyczaj linie lotnicze zezwalają na przewóz jednego zwierzęcia przez jednego pasażera. Pojemnika nie można umieszczać na fotelu pasażerskim, nawet jeśli pasażer wykupił dodatkowe miejsce siedzące. Psy większe przewożone są w luku bagażowym również w specjalnych pojemnikach transportowych. W zależności od rodzaju samolotu obowiązują limity wymiarowe na klatki. Za przewóz psa pobierana jest opłata plus opłata serwisowa.

Pies przewodnik dla osoby niewidomej, niesłyszącej lub inny pies asystujący osobie z dysfunkcją fizyczną lub emocjonalną przewożony jest bezpłatnie. Dla tych psów nie ma ograniczenia wagowego, jak również nie muszą być umieszczone w transporterze lub klatce. Pies powinien być na smyczy, nie musi mieć założonego kagańca. Podróżujący z psem przewodnikiem musi jednak mieć przy sobie kaganiec. Wszystkie przewożone psy muszą posiadać dokumenty wymagane prawem miejscowym (na trasach krajowych zwykle książeczka zdrowia psa oraz zaświadczenie potwierdzające ważne szczepienie przeciwko wściekliźnie).

 

Small Planet Airlines Poland zgadza się na przewóz małych psów w kabinie pasażerskiej tylko po uprzednim zgłoszeniu przewoźnikowi chęci przewiezienia psa w momencie dokonywania rezerwacji i uiszczeniu stosownych opłat tj. 40 EU. Pies musi znajdować się w atestowanym do przewozów lotniczych kontenerze o maksymalnych rozmiarach 56x45x25 cm, a waga całkowita (zwierzę + kontener) nie może przekraczać 8 kg.  Zwierzęta przewożone na pokładzie samolotu nie mogą zajmować osobnego miejsca - muszą być umieszczone pod siedzeniem przed pasażerem. W kabinie może również być przewożony pies przewodnik osoby niepełnosprawnej, niedosłyszącej - brak limitów wagowych. Pies przewodnik musi być zaopatrzony w smycz, kaganiec. Wszystkie przewożone psy muszą posiadać dokumenty wymagane prawem miejscowym (na trasach krajowych zwykle książeczka zdrowia psa oraz zaświadczenie potwierdzające ważne szczepienie przeciwko wściekliźnie).

 

Sprint Air zgadza się na przewóz małych psów w kabinie pasażerskiej tylko po uprzednim zgłoszeniu przewoźnikowi w momencie dokonywania rezerwacji i uzyskaniu jego zgody, po uiszczeniu dodatkowej opłaty oraz wpisaniu odpowiedniej adnotacji do rezerwacji jako usługi specjalnej. Zwierzęta muszą być przewożone w odpowiednich, przystosowanych do przewozu zwierząt transporterach. Maksymalna - akceptowana - waga zwierzęcia z transporterem to 10 kg. Psy będące przewodnikami osób niewidomych lub niesłyszących są przewożone na pokładzie bezpłatnie. Psy muszą być zaopatrzone w smycz, kaganiec, potwierdzenie o tresurze. Wszystkie przewożone psy muszą posiadać dokumenty wymagane prawem miejscowym (na trasach krajowych zwykle książeczka zdrowia psa oraz zaświadczenie potwierdzające ważne szczepienie przeciwko wściekliźnie).

 

Ryanair nie przewozi na swoich rejsach zwierząt, poza psami przewodnikami na niektórych trasach (szczegóły w regulaminie przewoźnika).

 

komunikacja międzynarodowa (autokar)

Generalnie zwierzęta nie są zabierane na trasach zagranicznych. Przed zaplanowaniem podróży tym środkiem transportu należy sprawdzić u przewoźnika, czy podróż z psem będzie możliwa i na jakich zasadach może być zrealizowana. Generalnie zasady przewozu zwierząt zależą od wewnętrznych regulaminów przewoźnika oraz od docelowego kraju podróży i muszą być zgodne z przepisami wwozowymi danego kraju.

 

komunikacja międzynarodowa (samolot)

Poszczególnie linie lotnicze w oddzielnych rozporządzeniach zezwalają, bądź też zabraniają przewozu psów w swoich samolotach. Większość tanich linii lotniczych nie przewozi zwierząt z wyłączeniem psów przewodników osób niewidomych, niedosłyszących i upośledzonych umysłowo. Przed wyborem linii należy więc sprawdzić, czy jest taka możliwość i na jakich zasadach usługa taka jest realizowana. O chęci przewiezienia zwierzęcia należy poinformować linie lotnicze odpowiednio wcześniej, najlepiej już podczas rezerwacji biletu lotniczego. Małe zwierzęta przewożone na pokładzie samolotu podróżują zawsze w specjalnym pojemniku, który wraz z zwierzęciem nie może przekraczać wagi 6 kg lub 8 kg (w zależności od linii lotniczej). Pojemnik musi być odpowiednio duży, tak aby zwierzę mogło się w nim swobodnie zmieścić, wstać, położyć się i obrócić. Pojemniki muszą być szczelnie zamknięte, tak aby zwierzę nie mogło wydostać się na zewnątrz, ale muszą zapewniać swobodną cyrkulację powietrza. Zazwyczaj linie lotnicze zezwalają na przewóz jednego zwierzęcia przez jednego pasażera. Pojemnika nie można umieszczać na fotelu pasażerskim, nawet jeśli pasażer wykupił dodatkowe miejsce siedzące. Psy większe przewożone są w luku bagażowym również w specjalnych pojemnikach transportowych. Linie lotnicze zezwalają na przewóz ograniczonej liczby zwierząt na pokładzie samolotu oraz w luku bagażowym, stąd też lepiej rezerwować przelot z większym wyprzedzeniem. Generalnie zasady przewozu zwierząt zależą od wewnętrznych regulaminów przewoźnika oraz od docelowego kraju podróży i muszą być zgodne z przepisami wwozowymi danego kraju.

 

komunikacja międzynarodowa (pociąg)

Generalnie zwierzęta są zabierane na trasach zagranicznych. Przed zaplanowaniem podróży tym środkiem transportu należy sprawdzić u przewoźnika, czy podróż z psem będzie możliwa i na jakich zasadach może być zrealizowana. Generalnie zasady przewozu zwierząt zależą od wewnętrznych regulaminów przewoźnika oraz od docelowego kraju podróży i muszą być zgodne z przepisami wwozowymi danego kraju.

 

Więcej o podróżowaniu z psem. TUTAJ.


 

Opracowała Redakcja Portalu Świat Czarnego Teriera

 

Bibliografia:

poniższy artykuł powstał na podstawie ustaw, rozporządzeń i regulaminów zamieszczonych w tekście oraz stron internetowych wymienionych w tekście.

Aktualność danych grudzień 2014.

 

UWAGA!  Artykuł został przygotowany zgodnie ze stanem prawnym na dzień 15 grudnia 2014 r. Zdajemy sobie jednak sprawę z faktu, że ustawy, przepisy i inne wytyczne mogą ulec zmianie w każdym momencie ich obowiązywania, a wykładnia różnorakich przepisów obowiązujących w naszym kraju jest dość skomplikowana, i w zależności od konkretnego organu może być jednak nieco odmiennie interpretowana, a my prezentujemy jedynie ich własną interpretację. Dlatego też wiadomości zawarte w powyższym opracowaniu należy traktować tylko i wyłącznie informacyjnie, a przed wykorzystaniem ich praktyce zawsze należy sprawdzać ich aktualność np. kontaktując się bezpośrednio z najbliższym urzędem skarbowym, urzędem miasta i gminy, przedsiębiorstwem komunikacyjnym, ZKwP, czy czytając obowiązujące teksty ustaw, przepisów i rozporządzeń. W sprawach spornych można też zasięgnąć porady wykwalifikowanego prawnika. W związku z powyższymi informacjami oraz możliwością zmian przepisów w każdym momencie ich obowiązywania nasza Redakcja nie ponosi żadnej odpowiedzialności w przypadku, gdy zawarte w tym opracowaniu wiadomości są nieścisłe lub już nieaktualne.

 

 

Copyright by Świat Czarnego Teriera. All Rights Reserved.

Kopiowanie ze strony zdjęć, grafiki, treści i innej zawartości Portalu Świata Czarnego Teriera, bez zgody właściciela jest zabronione.

Projekt i wykonanie Narodziny Gwiazdy

Stronę najlepiej oglądać w rozdzielczości 1024 x 768