O Rasie

Pochodzenie

Zdrowie

Żywienie

Psychika

 Szkolenie

Hodowla

Szczenięta

Pielęgnacja

Wystawy

Statystyka

Biblioteka

Ranking

Galeria

Kynologia

Prawo

Pobieralnia

S.O.S

Rozmaitości

Linkownia

 

Rodzaje podstawowych szkoleń (omówienie przeglądowe)

 

Każdy posiadacz czworonoga marzy o tym, by jego pies był chodzącym ideałem dobrego wychowania. Wielu osobom wydaje się, że wystarczy kupić zwierzę rodowodowe, dać mu jeść i zapewnić prawidłową pielęgnację, a reszta zrobi się sama. Mało kto zdaje sobie sprawę z faktu, że to w jakim zakresie dobry charakter uwidoczni się u psów o korzystnych predyspozycjach genetycznych, zależy w dużym stopniu od socjalizacji, wychowania oraz warunków bytowych w jakich przebywa pies. Socjalizacja to nic innego, jak proces wpajania młodym psom odpowiednich zachowań. Zgodnie z tym każdy właściciel powinien we własnym zakresie uczyć psa odpowiednich reakcji na zaistniałe sytuacje, by w przyszłości pies potrafił na nie prawidłowo zareagować. Jednym zdaniem trzeba psa każdego dnia po prostu wychowywać. W tym zadaniu każdego posiadacza czworonoga mogą wspomóc organizowane różnorodne szkolenia, na których osoby doświadczone i potrafiące pracować z psami (instruktorzy) pokażą osobom zainteresowanym, jak należy do zwierzęcia podejść i jak z nim ćwiczyć. Proszę pamiętać, że żaden kurs - nawet ten najlepszy - nie zastąpi indywidualnej pracy z psem, którą trzeba wykonywać, nie raz, dwa, czy nawet trzy razy w tygodniu, ale każdego dnia. W niniejszym artykule z całej gamy dostępnych szkoleń i kursów chcielibyśmy omówić te, które naszym zdaniem są najważniejsze oraz stanowią podstawę, która może zainteresować przeciętnego "Kowalskiego" posiadającego psa.

 

Pierwsze koty za płoty.....

Zacznijmy od tego, że zazwyczaj nabywamy szczenię w wieku 8-12 tygodni. Ta malutka psia istotka podstawowe nauki pobrała od swojej psiej mamy oraz hodowcy, który zadbał o to, by pierwsze kroki stawiane samodzielnie w nowym domu były zdecydowanie łatwiejsze. Nie mniej jednak taki mały czworonóg jest, jak otwarta biała księga i tylko od dalszego zaangażowania właściciela zależy, co wpoi psu i jak to się przełoży na jego dalszy rozwój. Jeszcze kilkanaście lat temu na hasło "psie przedszkole" ludzie reagowali zdziwieniem, uśmieszkiem lub na ich twarzach malował się wielki znak zapytania. Mało kto bowiem słyszał o specjalnie tworzonych miejscach dla najmłodszych kudłaczy, gdzie poprzez zabawę i obcowanie z innymi psimi maluchami mogą one pobierać pierwsze nauki dobrego zachowania. Obecnie miejsc zwanych "psie przedszkole" nie brakuje, a i zainteresowanie tymi kursami wciąż wzrasta. Na zajęcia przyjmowane są szczenięta już od ósmego tygodnia życia (aczkolwiek ze względu na bezpieczeństwo polecamy rozpoczęcie szkolenia po przebyciu wszystkich szczepień 12-16 tygodni), a spotkania w psim przedszkolu są dla nich bardzo istotnym elementem edukacji.

Celem zajęć psiego przedszkola jest szeroko pojęta socjalizacja oraz wychowanie szczeniaka, poprzez zastosowanie pozytywnych metod uczenia w formie zabawy. Ale to nie wszystko. Zakres kursu obejmuje również odpowiednie poinstruowanie i ukierunkowanie dalszej pracy właściciela z psem, tak by mógł uniknąć częstych błędów wychowawczych. Podstawowe cele spotkań przedszkolnych można podzielić na:
- socjalizację szczeniąt;
- naukę podstawowych komend;
- wsparcie i edukację samych właścicieli.

Zajęcia prowadzone są grupowo. Szczenięta mają więc okazję poznać inne maluchy swojego gatunku. W trakcie zabawy z nimi uczą się pewnych zachowań stadnych. Zaczynają rozumieć i używać psiej mowy ciała. Oprócz tego są w stanie poznać, ocenić i nauczyć się używać własnej siły, tak by wszelkie harce, skoki, przepychanki były całkowicie "bezkrwawą" zabawą. Oprócz tego maluchy mają okazję poznać obcych im ludzi i ich nieznane zachowania.

Russi Kodiakowna z Ruskich Bylin

zdjęcia: p. P. Raciński

Russi Kodiakowna z Ruskich Bylin

zdjęcia: p. P. Raciński

Szczeniaki socjalizują się też z obcymi i nieznanymi dla nich zjawiskami. To, czego się nauczą w dużej mierze zależy od instruktora prowadzącego i jego pomysłowości. Nie mniej jednak dobrze jest, gdy na takim szkoleniu maluchy mają szansę poznać różne "dziwne przedmioty" (np. warcząca kosiarka, samochód "na chodzie", rower z dzwonkiem, rozgłośnione radio, otwierany parasol, szeleszczące torby, pudełka i kartony itp.). Oprócz tego dobrze, by na takim kursie maluchy nauczyły się obcować z ruchliwymi dziećmi, przypadkowymi przechodniami, osobami biegającymi, osobami jeżdżącymi na rowerze, wrotkach, hulajnodze..... Zaznajomienie ze wszystkimi takim sytuacjami w szczenięctwie sprawiają, że dorosły pies znając je umie odpowiednio się do nich ustosunkować. Nie ucieka przed nimi lub, co gorsza nie próbuje atakować.

W psim przedszkolu maluchy pobierają również pierwsze nauki z psiego savoir vivre'u, czyli uczą się swobodnego chodzenia na smyczy przy nodze, przybiegania na zawołanie, podstawowych komend typu: "siad", "zostań", "waruj", "podaj łapę".
Wszystkie te nabyte umiejętności utrwalane potem przez właściciela stanowią klucz do udanego życia z psem pod jednym dachem, tak by ta koegzystencja była przyjemna zarówno dla psa, jak i jego pana.

Wspomnieliśmy również, że w psim przedszkolu wsparcie i wskazówki, co do dalszego postępowania z psiakiem otrzymuje sam właściciel zwierzęcia. Wyposażony w taką wiedzę, łatwiej może nauczyć psa różnych komend i w prawidłowy sposób utrwalać zdobyte na kursie umiejętności. Można więc napisać, że psie przedszkole jest doskonałą formę przedwstępnego kształtowania psychiki psa w celu kontynuacji nauki w wieku późniejszym.

 

Dobrze wychowany pies

Dzięki doskonałemu węchowi i słuchowi, świetnej orientacji w terenie, inteligencji i przywiązaniu człowiek prawie od zawsze wykorzystywał psy użytkowo. Współcześnie jednak oprócz czysto użytkowej roli psy w społeczeństwie postrzegane są przede wszystkim jako towarzysze codziennego życia, kompani zabaw i najwierniejsi przyjaciele, których oddanie i bezgraniczna miłość nie ma sobie równych. Aby jednak dzielenie jednego dachu było dla obydwu stron zadowalające i bezkonfliktowe człowiek musi w odpowiedni sposób wychować psa. Wspomnieliśmy już wyżej, że kursy organizowane przez "psie przedszkola" mogą nam to znacznie ułatwić. Nie każdy jednak ma możliwość skorzystania z tego typu kursów i nie każdy mimo wykazanych chęci potrafi sam poradzić sobie z odpowiednim ułożeniem psiego podrostka. Aby uniknąć wychowawczej katastrofy każdy właściciel czworonoga powinien zainteresować się szeroko prowadzonymi kursami z zakresu nauki podstaw posłuszeństwa, gdzie pies pobiera nauki z zakresu dobrego zachowania, ale również jego właściciel uczy się, jak dalej rozwijać i utrwalać z psem zdobyte umiejętności. Przeciętnemu "Kowalskiemu" nie jest potrzebny pies wyszkolony tak, żeby można było startować z nim w Zawodach Psów Towarzyszących. Praktycznie wystarczą podstawy posłuszeństwa i dobrego wychowania psa. Takich podstawowych zasad postępowania z psem można nauczyć się właśnie na różnorodnych kursach zwanych popularnie Pies Towarzysz. Kursy posłuszeństwa w stopniu podstawowym przewidziane są dla psów zazwyczaj od 6 miesiąca życia, bez górnej granicy wiekowej. W zależności od szkoły kursy prowadzone są w systemie kilkunastu-kilkudziesięciu godzin, a spotkania rozłożone są na 2-3 razy w tygodniu po mniej więcej godzinie zegarowej. Oznacza to, że w zasadzie w każdej chwili i z każdym psem można się na takie szkolenie trwające kilka tygodni wybrać. W trakcie tego kursu pies uczy się wykonywania poleceń w zakresie ogólnego posłuszeństwa (chodzenie na smyczy i bez smyczy, komendy: siad, waruj, zostań, do mnie, aportowanie itp.). Dość ciekawą propozycją mogą być szkolenia posłuszeństwa obejmujące znane elementy z tradycyjnego szkolenie na Psa Towarzysza poszerzone o elementy wykonywane w różnych sytuacjach i miejscach, co szczególnie może się przydać właścicielom i ich psom mieszkającym w dużych aglomeracjach miejskich. Tego typu szkolenie ma za zadanie przygotować psa i przewodnika do bezpiecznego i harmonijnego życia w cywilizacji miejskiej. Po ukończeniu kursu pies wraz z przewodnikiem powinni umieć zachowywać się tak, by nie przeszkadzać innym w sytuacjach miejskich, czując się przy tym komfortowo. Ponadto każde szkolenie podstawowego posłuszeństwa ma na celu utworzenie odpowiedniej więzi oraz relacji przewodnika z jego dorastającym lub dorosłym już psem. Co oznacza mniej więcej tyle, że prawidłowo wyszkolony pies będzie bezwzględnie podporządkowany przewodnikowi w przeróżnych sytuacjach i miejscach wraz z maksymalnie skupioną uwagą na przewodniku, a nie czymkolwiek innym.

Osoby, które myślą o dalszej karierze szkoleniowej swojego podopiecznego lub posiadają rasy, które wymogiem Regulaminu Hodowlanego ZKwP, przed dopuszczeniem do hodowli muszą przejść odpowiednie szkolenie obronne powinny wybierać kursy Pies Towarzysz Stopnia I, które są prowadzone zgodnie z wymogami i zaleceniami ZKwP, tak by po skończonym kursie pies wraz z przewodnikiem opanował wszystkie wymagane na egzaminie zadana, mógł przystąpić do oficjalnego egzaminu i bez problemu go zaliczyć. Tylko posiadanie zdanego oficjalnie egzaminu ze szkolenia Pies Towarzysz I-go stopnia daje możliwość podjęcia dalszego szkolenia z zakresu sportowego posłuszeństwa obronnego zgodnego z wymogami ZKwP.

Na końcowym egzaminie pies i przewodnik prezentują swoje umiejętności przed uprawnionym sędzią kynologicznym i są oceniani według regulaminu ZKwP Pies Towarzysz I - go Stopnia. Sędzia kynologiczny za każde poprawnie wykonane zadanie przydziela punkty.

Na egzaminie z PT-I pies jest oceniany pod kątem następujących ćwiczeń:

1. Chodzenie przy nodze na smyczy;
2. Chodzenie przy nodze bez smyczy;
3. Przywołanie do nogi;
4. Przynoszenie własnego przedmiotu;
5. Zmiany pozycji siad/waruj;
6. Bieganie na komendę i przywołanie do nogi;
7. Badanie uzębienia psa;
8. Pozostawanie w pozycji siad;
9. Pozostawanie w pozycji waruj;
10. Wrażenie ogólne [w skład tego punktu wchodzi: chęć psa do współpracy z przewodnikiem i kontaktu z nim, co wyraża się w: szybkości reagowania psa na komendy i ruch przewodnika (z uwzględnieniem wielkości psa i możliwości fizycznych rasy, skupienia psa na przewodniku, stylu pracy psa oraz sposobu zachowania przewodnika i ukrytego dopingowania psa)].

Ostateczna liczba uzyskanych punktów decyduje o końcowej ocenie psa, która wraz z punktacją wpisywana jest w protokół i kartę oceny psa.

Punktacja:
192 – 200 – ocena doskonała;
180 – 191 – ocena bardzo dobra;
160 – 179 – ocena dobra;
140 – 159 – ocena dostateczna;
0 – 139 – ocena niedostateczna;

Dyskwalifikacja, która następuje gdy:

- pies nie podporządkuje się po czwartej dodatkowej komendzie wydanej przez przewodnika na znak sędziego;
- przewodnik nie panuje nad psem;
- przewodnik uderzy psa podczas wykonywania ćwiczeń lub w przerwie między ćwiczeniami;
- pies jest agresywny wobec innych zwierząt i ludzi;
- przewodnik uporczywie i ciągle stosuje niedozwolone metody dopingu lub stosuje fizyczny przymus w stosunku do psa.

Psy z trzema najlepszymi wynikami otrzymują medale, odpowiednio złoty, srebrny i brązowy, a wszystkie dyplomy ukończenia szkolenia PT-I z wpisanym wynikiem z egzaminu.

W zasadzie ukończenie i zdanie pomyślne egzaminu z PT-I amatorom powinno do szczęścia wystarczyć. Jeśli jednak podczas szkolenia właściciel się wciągnął, a i pies wykazuje zainteresowanie oraz czerpie radość z wykonywanych poleceń można rozwijać i pogłębiać umiejętności w zakresie posłuszeństwa wybierając wyższy kurs Pies Towarzysz II - go Stopnia, który obejmuje doskonalenie zdobytych umiejętności na PT-I oraz jest rozszerzony o kolejne elementy, z których najistotniejsze to: skoki przez przeszkody, aport oraz podniesienie stopnia trudności wykonania poznanych już z PT-I elementów szkolenia. Oczywiście w przypadku tego szkolenia również można przystąpić do oficjalnego egzaminu przeprowadzanego przez uprawnionego sędziego kynologicznego z ZKwP.

Ingar Valikord Willa Taira

zdjęcie: p. E. Kordowiecka

Ingar Valikord Willa Taira

zdjęcie: p. E. Kordowiecka

Na egzaminie z PT-II pies jest oceniany pod kątem następujących ćwiczeń:

1. Chodzenie przy nodze bez smyczy;
2. Przywołanie do mnie i do nogi;
3. Aportowanie własnego koziołka drewnianego;
4. Skok przez przeszkodę;
5. Zmiany pozycji stój/siad/waruj;
6. Stój z marszu i powrót do psa;
7. Siad z marszu i powrót do psa;
8. Waruj z marszu i przywołanie do mnie;
9. Pozostawanie w pozycji siad;
10. Pozostawanie w pozycji waruj.

Ostateczna liczba uzyskanych punktów decyduje o końcowej ocenie psa, która wraz z punktacją wpisywana jest w protokół i kartę oceny psa.

Punktacja:
192 – 200 – ocena doskonała;
180 – 191 – ocena bardzo dobra;
160 – 179 – ocena dobra;
140 – 159 – ocena dostateczna;
0 – 139 – ocena niedostateczna;

Dyskwalifikacja, która następuje gdy:

- pies nie podporządkuje się po trzeciej dodatkowej komendzie wydanej przez przewodnika na znak sędziego;
- przewodnik nie panuje nad psem;
- przewodnik uderzy psa podczas wykonywania ćwiczeń lub w przerwie między ćwiczeniami;
- pies jest agresywny wobec innych zwierząt i ludzi;
- przewodnik uporczywie i ciągle stosuje niedozwolone metody dopingu lub stosuje fizyczny przymus w stosunku do psa.

Psy z trzema najlepszymi wynikami otrzymują medale, odpowiednio złoty, srebrny i brązowy, a wszystkie dyplomy ukończenia szkolenia PT-I z wpisanym wynikiem z egzaminu.

Psy posiadające wyszkolenie PT-II mogą brać już udział w organizowanych przez ZKwP zawodach.

Ostatnim stopniem wtajemniczenia w tego rodzaju szkoleniu jest kurs Pies Towarzysz III - go Stopnia, gdzie program poznanych już wcześniej elementów rozbudowany jest o kolejne utrudnienia typu: aport obcego koziołka, zatrzymania w trakcie wykonywania poleceń itp. Tu również można przystąpić do oficjalnego egzaminu przeprowadzanego przez uprawnionego sędziego kynologicznego z ZKwP.

Na egzaminie z PT-III pies jest oceniany pod kątem następujących ćwiczeń:

1. Chodzenie przy nodze bez smyczy;
2. Przywołanie z zatrzymaniem waruj;
3. Aportowanie koziołka obcego;

4. Aportowanie koziołka obcego przez przeszkodę;
5. Rozpoznanie i przyniesienie własnego koziołka;
6. Zmiany pozycji stój/siad/waruj;
7. Stój, siad, waruj z marszu;
8. Wysyłanie naprzód z warowaniem;
9. Szczekanie na komendę;
10. Pozostawanie w pozycji siad (2 min.);
11. Pozostawanie w pozycji waruj (4 min.).

Ostateczna liczba uzyskanych punktów decyduje o końcowej ocenie psa, która wraz z punktacją wpisywana jest w protokół i kartę oceny psa.

Punktacja:
192 – 200 – ocena doskonała;
180 – 191 – ocena bardzo dobra;
160 – 179 – ocena dobra;
140 – 159 – ocena dostateczna;
0 – 139 – ocena niedostateczna;

Dyskwalifikacja, która następuje gdy:

- pies nie podporządkuje się po trzeciej dodatkowej komendzie wydanej przez przewodnika na znak sędziego;
- przewodnik nie panuje nad psem;
- przewodnik uderzy psa podczas wykonywania ćwiczeń lub w przerwie między ćwiczeniami;
- pies jest agresywny wobec innych zwierząt i ludzi;
- przewodnik uporczywie i ciągle stosuje niedozwolone metody dopingu lub stosuje fizyczny przymus w stosunku do psa.

Psy z trzema najlepszymi wynikami otrzymują medale, odpowiednio złoty, srebrny i brązowy, a wszystkie dyplomy ukończenia szkolenia PT-III z wpisanym wynikiem z egzaminu.

Psy posiadające wyszkolenie PT-III również mogą brać udział w organizowanych przez ZKwP zawodach i mistrzostwach. Mistrzostwa Polski Psów Towarzyszących rozgrywane są według przepisów PT-III stopnia.

 

Osobisty ochroniarz

Jak już wspomnieliśmy wyżej człowiek niemal od samego początku wspólnej drogi z psem nauczył się wykorzystywać jego umiejętności i predyspozycje do pełnienia określonych funkcji i powierzał mu różne zadania (pilnowanie obejść, wypasanie stad, myślistwo itd.). Tak narodził się późniejszy podział ras na różne grupy. Do dziś naturalne oraz ukształtowane przez lata ukierunkowanej hodowli cechy psychiczne różnych ras po odpowiednim "oszlifowaniu" dobranym szkoleniem są z powodzeniem wykorzystywane. Jedną z podstawowych predyspozycji psów chętnie wykorzystywaną przez człowieka jest popęd obrony. Oczywiście nawet większość nieszkolonych zwierząt jest w stanie w sytuacjach zagrożenia wykazać się odpowiednią postawą i skutecznie odstraszyć napastnika. Nie mniej jednak w takich przypadkach wszystko opiera się na impulsie i trudno jest przewidzieć końcowe reakcje psa, które mogą być skrajnie różne. Stąd też nabywając psa w konkretnym celu np. do ochrony własnej lub swojego mienia powinno się poddać go odpowiedniemu szkoleniu z zakresu popularnie zwanego posłuszeństwa obronnego (PO), gdzie w zależności od zadania, jakie będzie miał pełnić pies i naszych oczekiwań, przy pomocy doświadczonego instruktora zostanie on prawidłowo do pełnienia tej funkcji przygotowany. Pamiętajmy jednak, że nie każdy silny i odważny pies może być dopuszczony do szkolenia obronnego, podobnie jak nie każdy właściciel (przewodnik) psa nadaje się do posiadania, czy też udziału w szkoleniu psa obronnego. W szkoleniu obronnym bardzo ważne jest doświadczenie licencjonowanego instruktora, który nie tylko potrafi szkolić zgodnie z narzuconymi regułami, ale przede wszystkim zna poszczególne rasy, ich predyspozycje psychiczno-fizyczne i potrafi w sposób indywidualny z każdego osobnika o prawidłowo ukształtowanej psychice wykrzesać pożądane zachowania. Nie mniej ważna jest również rola przewodnika psa, który oprócz opanowania, konsekwencji w działaniu, zdecydowania i cierpliwości, jako własnych cech psychicznych, powinien także posiąść minimum wiedzy z zakresu psychiki i zachowań danej rasy, instynktu sfory, roli osobnika Alfa w stadzie, a także o ruchach i postawach ekspresyjnych psów. Warto wiedzieć, że nieodpowiednie szkolenie obronne może wyrządzić psu tyle samo krzywdy, co i jego brak. W związku z tym, że szkolenie obronne wymaga od psa bezwzględnego posłuszeństwa w stosunku do swojego przewodnika i znajomości podstawowych komend musi on uprzednio przejść podstawowy kurs nauki posłuszeństwa (PT). Przed ostatecznym zakwalifikowaniem do szkolenia obronnego ocenie powinna zostać poddana psychika psa, a wszystkie zwierzęta wykazujące anomalie (strachliwe, tchórzliwe, bojące się strzałów, agresywne, nadpobudliwe) powinny być wykluczone z tego typu szkolenia.

Jedno z fundamentalnych pytań, jakie rodzi się w głowach każdego kto myśli o szkoleniu z posłuszeństwa obronnego to, w jakim wieku należy rozpocząć szkolenie w tym kierunku?
Tutaj zdania są bardzo podzielone. Różne rasy rozwijają się w różnym tempie. Jedne gotowe są do podjęcia regularnego szkolenia w wieku kilkunastu miesięcy, a inne dopiero w wieku 1,5 roku do 2 lat.  Wszyscy są zgodni co do jednego: nie należy wprowadzać szkolenia obronnego za wcześnie. Psy z niedojrzałą psychiką nie nadają się do szkolenia obronnego. Dopóki pies nie posiada odpowiednich zachowań obrończych nie możemy "puścić go na głęboką wodę" i pozwolić na "agresywne prowokacje" instruktora-pozoranta, które są nieuniknione na tego typu szkoleniu.  Oznacza to mniej więcej tyle, że dopóki pies nie ma dostatecznej dojrzałości psychicznej może trenować z zakresu posłuszeństwa, ale tylko w formie zabawy ze zdobyczą np. przeciąganie szmatki lub innego aportu, co pozwoli mu oswoić się z pewnymi elementami: podjęcie wyzwania + "walka" = zdobycz...

Chcielibyśmy podkreślić, że jeśli z psem uznanym za rasę użytkową wymagającą prób pracy nie planuje się kariery hodowlanej, lub dla odmiany życie psa ma upłynąć na domowej sofie, to na szkoleniu z zakresu Psa Towarzyszącego można poprzestać i nie powinno się niepotrzebnie rozbudzać w psie popędu obrony. Dlatego też kwestię szkolenia obronnego każdy właściciel powinien rozpatrzyć we własnym zakresie i po przeanalizowaniu każdego "za" i "przeciw" dopiero podjąć ostateczną decyzję. Szkolenie obronne jest trudne i jak już wspomnieliśmy może je przeprowadzić tylko doświadczony instruktor.  Przestrzegamy też przed korzystaniem z usług "pseudo-treserów", którzy z reguły biorą mniejszą opłatę za "szkolenie", ale zamiast pomóc nam w wyszkoleniu prawdziwego obrońcy mogą nam wykreować, roztrzęsionego tchórza lub dla odmiany bestię, która będzie atakować wszystko, co się dookoła rusza. Warto również wiedzieć, że kurs na psa obronnego w jakiejkolwiek formie nie byłby przeprowadzany nie trwa kilka godzin i nie może być ograniczony do automatycznego wyuczenia jednej komendy. Wszystkie cechy przydatności psa do pełnienia funkcji obrońcy ujawniają się dopiero podczas wszechstronnego szkolenia.

Nieoficjalnie szkolenie z posłuszeństwa obronnego możemy podzielić na tzw.

Specjalistyczne szkolenie z posłuszeństwa obronnego (psy pełniące służby w różnych organizacjach np. psy pracujące w policji: patrolująco-tropiące). Ten rodzaj szkoleń specjalistycznych zarezerwowany jest dla zwierząt, które są wykorzystywane do pełnienia różnych funkcji w służbach mundurowych. I tak np. psy mające docelowo pełnić funkcję psa policyjnego zazwyczaj w wieku 12-24 miesięcy są odkupowane od ich dotychczasowych właścicieli i po sprawdzeniu ich przydatności pod kątem psychiki (reakcja na strzał, próba odwagi, aportowanie) oraz zdrowia (muszą być wolne od HD) oddawane są pod opiekę swoim nowym przewodnikom i wraz z nimi przechodzą specjalistyczne szkolenie w jednej ze szkół danej organizacji. Po pomyślnym zaliczeniu kursu wracają wraz ze swoim przewodnikiem do macierzystej jednostki, gdzie pełnią służbę do wieku 9 lat, po czym przechodzą na emeryturę.

Użytkowe (na użytek własny) szkolenie z posłuszeństwa obronnego (np.: pies stróżująco-obronny - PSO, pies stróżująco-wartowniczy - PSW, pies alarmujący - PA). Ten typ szkoleń dostępny jest dla każdego zainteresowanego, który posiada psa z predyspozycjami do jednego z ww. typów szkoleń. Zazwyczaj na takie szkolenia decydują się osoby, które świadomie nabyły zwierzę do obrony własnej lub ochrony swojego mienia, bo np. w przeszłości zostały okradzione lub napadnięte, albo chcą zawczasu przeciwdziałać takim sytuacjom. Celem szkolenia użytkowego dostępnego w większości szkół jest praktyczne przygotowanie psa do obrony osób i/lub mienia oraz do obezwładnienia napastnika w sytuacji realnego zagrożenia. Forma ta wymaga skuteczności w działaniu psa i jego dużej odporności psychicznej. Zakres kursu jest dostosowywany indywidualnie do potrzeb właściciela i uzależniony od predyspozycji psa. W skład ćwiczeń może wchodzić: aktywna obrona przewodnika, pilnowanie przedmiotów, terenu, pomieszczeń, pojazdów, alarmowanie (oszczekiwanie) przed zbliżającym się niebezpieczeństwie itp.  Praca z zakresu obrony buduje psychikę psa, a przede wszystkim pozwala na opanowanie i ukierunkowanie jego naturalnych popędów. Szkolenie to polega przede wszystkim na rozbudzaniu instynktu obronnego psa. Nie każdy pies potrafi odruchowo stanąć w obronie swojego właściciela lub jego mienia. A nawet gdy już to zrobi, ważne jest, by jego starania były skutecznie i mogły przede wszystkim podlegać kontroli właściciela.

Wszystkie zdobyte umiejętności na tego typu szkoleniu pozwalają na odpowiednie kontrolowanie zachowania psa w momencie ataku napastnika na jego przewodnika lub po przekroczeniu przez niego granic mienia, które przyjdzie psu strzec.

Większość szkół prowadzących użytkowe szkolenie obronne wymaga, by psy miały ukończone podstawowy kurs z posłuszeństwa, przed rozpoczęciem szkolenia obrończego. Warto jednak wiedzieć, że tego typu szkolenia nie mają nic wspólnego z tymi wymaganymi przez ZKwP, a pomyślne ukończenie jednego z ww. kursów nie robi z psa zwierzęcia użytkowego w myśl regulaminów ZKwP.

Ostatnim typem szkoleń, do których chcielibyśmy się nieco szerzej odnieść jest sportowe szkolenie z posłuszeństwa obronnego prowadzone zgodnie z regulaminami i wymogami FCI oraz ZKwP (IPO-V, IPO-I, IPO-II, IPO-III, IPO-FH). Tego typu szkolenie znacznie odbiega od typowego szkolenia użytkowego, a jego głównym celem jest wypracowanie u psa prawidłowej techniki gryzienia, pasji, twardości, wytrzymałości. Szkolenie sportowe nie ma nic wspólnego z podsycaniem u psa zachowań agresywnych. Niestety bardzo często właśnie w taki błędny sposób jest ten rodzaj szkoleń interpretowany. Obok obrony psy oceniane są również za posłuszeństwo (to czego zdążył się już pies nauczyć na PT-I), zręczność i tropienie. To gra o ściśle określonych regułach. Jest to intensywny kurs, w którym właściciel rozwija szeroki wachlarz umiejętności swojego psa (praca węchowa, posłuszeństwo i obrona). W przypadku ras uznanych w/g regulaminów FCI za użytkowe i podlegające próbom pracy bardzo często podstawowe szkolenie z zakresu posłuszeństwa obronnego (IPO-V lub IPO-I) jest warunkiem niezbędnym dopuszczającym dane zwierzę do rozrodu oraz umożliwiającym rozpoczęcie drogi do zdobycia tytułu Interchampiona.

Zgodnie z Regulaminem Hodowlanym ZKwP wszystkie psy z wadliwą psychiką (strachliwe, tchórzliwe, bierne lub dla odmiany nadpobudliwe, agresywne) nie mogą być używane do hodowli. Część z tych zachowań są w stanie wychwycić sędziowie kynologiczni oceniający zwierzęta na wystawach psów. Nie mniej jednak w rasach uznanych za użytkowe nacisk na odpowiednio ukształtowaną psychikę kładziony jest ze szczególną starannością. Na wystawie psów pewne zachowania mogą umknąć uwadze sędziego oceniającego psa przez 2-5 minut. Dlatego też jedną z najlepszych form oceny przydatności psa pod kątem psychiki są właśnie szkolenia. Wszelkie anomalnie w zachowaniu i psychice automatycznie dyskwalifikują psa z dalszych etapów szkoleń. Do tego właśnie służą kursy i późniejsze egzaminy ze sportowego szkolenia obronnego. Prowadzący szkolenie psów wykwalifikowani treserzy zwracają szczególną uwagę na predyspozycje psa do celów, do jakich ma być szkolony, i eliminują psy nie spełniające wymaganych warunków. Organizowanie egzaminów z posłuszeństwa obronnego powinno służyć dwóm celom. Z jednej strony poszczególne psy poprzez zdanie egzaminu wykazują swoją przydatność użytkową, z drugiej strony, egzaminy powinny wnosić do hodowli psów użytkowych utrzymanie, bądź podnoszenie zdolności fizycznych i predyspozycji psychicznych psów w rozumieniu ich przydatności użytkowej z pokolenia na pokolenie. Aby jednak pies i jego przewodnik mogli przystąpić do szkolenia ze sportowego posłuszeństwa obronnego prowadzonego zgodnie z wymogami ZKwP pies musi posiadać zdany egzamin z podstawowego wyszkolenia PT-I.

W rasach uznanych za użytkowe i wymagające prób pracy minimum umożliwiającym im dopuszczenie do hodowli, możliwość startu w klasie użytkowej i zdobywanie wniosków do tytułu Interchampiona stanowi pozytywne zaliczenie kursu i zdanie egzaminu z IPO-V (Internationale Prüfungs-Ordnung - Vorstufe) - "egzamin IPO wstępny" po ukończeniu przez psa minimum 14 miesięcy lub pozytywne zaliczenie kursu i zdanie egzaminu z IPO-I (Internationale Prüfung Ordnung) - "egzamin IPO stopnia I" po ukończeniu przez psa minimum 18 miesięcy.

Ingar Valikord Willa Taira

zdjęcie: p. E. Kordowiecka

Ingar Valikord Willa Taira

zdjęcie: p. E. Kordowiecka

Po zaliczeniu podstawowego szkolenia z PT-I pies ma opanowane minimum komend umożliwiających mu współpracę z przewodnikiem. Pies potrafi chodzić swobodnie przy nodze, przychodzić do nogi, aportować, wykonywać komendy "siad", "stój", "zostań", "waruj", a także nie przyjmie pokarmu od obcych osób. Należy pamiętać, że dobry pies obronny ma być przede wszystkim bezpieczny dla otoczenia. Warunkiem jest bezwzględne podporządkowanie opiekunowi. Rozpoczynając szkolenie, musimy skompletować niezbędny sprzęt: mocną smycz, skórzaną obrożę lub specjalne szelki i kaganiec.

Do szkolenia obronnego, prócz psa, potrzebny jest odpowiednio wyszkolony i ubrany pozorant. Pierwszym etapem szkolenia jest drażnienie czworonoga, połączone ze wstępną nauką chwytania rękawa lub gryzaka. Powodzenie tych ćwiczeń w dużej mierze zależy również od postawy właściciela, który musi odpowiednio trzymać psa i jednocześnie aktywnie zachęcać go do ataku. Zazwyczaj inwencja twórcza samego pozoranta mająca na celu rozjuszenie psa nie zna granic. Może on podskakiwać, biegać, wymachiwać rękami i nogami, krzyczeć, lub pozorować atak w postaci wymachiwania różnymi sprzętami typu pałka, kij, szmata, tak by skutecznie sprowokować psa do chwycenia trzymanego gryzaka. Początkowo ta "gra" opiera się na tym, by wyrobić w psu odruch chwytania gryzaka i przytrzymania go w pysku. Wraz z postępem wprowadzane są komendy kontrolujące zachowania psa  typu "chwyć", "puść". Kolejnym etapem nauki obrony jest aktywna obrona właściciela (odparcie ataku ukrytego napastnika, pogoń za napastnikiem i pilnowanie powierzonego psu przedmiotu). Za każdym razem pies musi wykazać się odwagą, podjąć atak na napastnika, a na wydaną komendę "puść" lub w przypadku, gdy napastnik przestaje uciekać odstąpić od wykonywania zadania. Oprócz zajęć z obrony doskonalone są umiejętności zdobyte na szkoleniu PT-I oraz wprowadzane są elementy z pracy węchowej, gdzie pies uczy się odszukiwania po pozostawionym śladzie ukrytego przedmiotu. W zależności od szkoły kurs taki może trwać 2-4 miesiące.

Bezbłędne opanowanie wszystkich wymaganych elementów daje możliwość zdawania oficjalnego egzaminu przed wydelegowanym sędziom z ZKwP.  Egzaminy przeprowadzane są w/g następujących zasad:

1. IPO-V (Internationale Prüfungs-Ordnung - Vorstufe) - "egzamin IPO wstępny":

a) Konkurencja A: Praca węchowa (ślad własny przewodnika 200 kroków, 10 minut):

  • podstawa śladu;
  • ścieżka śladu;
  • załamanie;
  • przedmiot.

b) Konkurencja B: Posłuszeństwo:

  • chodzenie przy nodze na smyczy;
  • chodzenie przy nodze bez smyczy;
  • waruj z marszu i przywołanie “do mnie”;
  • aportowanie na płaskim terenie;
  • skok przez przeszkodę;
  • warowanie przy odwracaniu uwagi.

c) Konkurencja C: Obrona:

  • osaczenie i oszczekanie;
  • zatrzymanie pozoranta w czasie ucieczki;
  • atak na przewodnika i psa;
  • eskortowanie pozoranta do sędziego.

Egzamin uznaje się za “zdany", jeżeli pies w każdej części uzyskał, co najmniej 70% punktów możliwych do zdobycia. Ostateczna liczba uzyskanych punktów decyduje o końcowej ocenie psa, która wraz z punktacją wpisywana jest w protokół i kartę oceny psa.

Punktacja:
286 – 300 – ocena doskonała;
270 – 285 – ocena bardzo dobra;
240 – 269 – ocena dobra;
210 – 239,5 – ocena dostateczna;

Dyskwalifikacja, która następuje gdy:

- w trakcie próby zachowania pies zachowuje się np. płochliwie, niepewnie, strachliwie, boi się strzału, nie jest podporządkowany, kąśliwy, agresywny;

- jeżeli pies w czasie egzaminu opuści przewodnika lub teren egzaminu i na trzykrotną komendę (zawołanie) nie wróci.

2. IPO-I (Internationale Prüfung Ordnung) - "egzamin IPO stopnia I":

a) Konkurencja A: Praca węchowa (ślad własny przewodnika 300 kroków, czas 15 minut):

b) Konkurencja B: Posłuszeństwo:

  • chodzenie przy nodze bez smyczy;
  • siad z marszu;
  • waruj z marszu i przywołanie do mnie;
  • aportowanie na płaskim terenie;
  • aportowanie przez płotek o wys. 1 m;
  • aportowanie przez przeszkodę ukośną 1,8 m;
  • wysyłanie naprzód z warowaniem;
  • warowanie przy odwracaniu uwagi.

c) Konkurencja C: Obrona:

  • rewirowanie za pozorantem;
  • osaczenie i oszczekanie;
  • zatrzymanie pozoranta w czasie ucieczki;
  • obrona po ataku pilnowanego pozoranta;
  • atak na psa z ruchu.

Egzamin uznaje się za “zdany", jeżeli pies w każdej części uzyskał, co najmniej 70% punktów możliwych do zdobycia. Ostateczna liczba uzyskanych punktów decyduje o końcowej ocenie psa, która wraz z punktacją wpisywana jest w protokół i kartę oceny psa.

Punktacja:
286 – 300 – ocena doskonała;
270 – 285 – ocena bardzo dobra;
240 – 269 – ocena dobra;
210 – 239 – ocena dostateczna;

Dyskwalifikacja, która następuje gdy:

- w trakcie próby zachowania pies zachowuje się np. płochliwie, niepewnie, strachliwie, boi się strzału, nie jest podporządkowany, kąśliwy, agresywny;

- jeżeli pies w czasie egzaminu opuści przewodnika lub teren egzaminu i na trzykrotną komendę (zawołanie) nie wróci.

W zasadzie zaliczenie pozytywne szkolenia z IPO-V lub IPO-I powinno do szczęścia wystarczyć każdemu przeciętnemu "Kowalskiemu". Zdarza się jednak, że tego typu forma spędzania czasu z psem przypadnie wielu osobom do gustu, a i przy okazji odkryją oni w sobie talent do samodzielnego trenowania z psem, który również będzie z tego czerpał przyjemność. Dla osób, które chcą kontynuować szkolenie z zakresu obrony sportowej przygotowane są kursy o rozszerzonym spektrum zadań i podwyższony poziome trudności ich wykonania IPO-II. Warunkiem przystąpienia do tego szkolenia jest posiadanie zdanego egzaminu z IPO-I. Po pomyślnym zaliczeniu szkolenia pies i jego przewodnik mogą przystąpić do oficjalnego egzaminu. W dniu egzaminu pies musi mieć minimum 19 miesięcy i zdany egzamin IPO-I. Zakres ćwiczeń ocenianych na egzaminie z IPO-II (Internationale Prüfung Ordnung) - "egzamin IPO stopnia II":

a) Konkurencja A: Praca węchowa (ślad obcy 400 kroków, czas 30 minut):

b) Konkurencja B: Posłuszeństwo:

  • chodzenie przy nodze bez smyczy;
  • siad z marszu;
  • waruj z marszu i przywołanie do mnie;
  • stój w marszu;
  • aportowanie na płaskim terenie;
  • aportowanie przez płotek o wys. 1 m;
  • aportowanie przez przeszkodę ukośną 1,8 m;
  • wysyłanie naprzód z warowaniem;
  • warowanie przy odwracaniu uwagi.

c) Konkurencja C: Obrona:

  • rewirowanie za pozorantem;
  • osaczenie i oszczekanie;
  • zatrzymanie pozoranta w czasie ucieczki;
  • obrona po ataku pilnowanego pozoranta;
  • eskortowanie pozoranta z tyłu;
  • napad pozoranta w czasie transportu;
  • atak na psa z ruchu.

Egzamin uznaje się za “zdany", jeżeli pies w każdej części uzyskał, co najmniej 70% punktów możliwych do zdobycia. Ostateczna liczba uzyskanych punktów decyduje o końcowej ocenie psa, która wraz z punktacją wpisywana jest w protokół i kartę oceny psa.

Punktacja:
286 – 300 – ocena doskonała;
270 – 285 – ocena bardzo dobra;
240 – 269 – ocena dobra;
210 – 239 – ocena dostateczna;

Dyskwalifikacja, która następuje gdy:

- w trakcie próby zachowania pies zachowuje się np. płochliwie, niepewnie, strachliwie, boi się strzału, nie jest podporządkowany, kąśliwy, agresywny;

- jeżeli pies w czasie egzaminu opuści przewodnika lub teren egzaminu i na trzykrotną komendę (zawołanie) nie wróci.

Ostatnim etapem wtajemniczenia ze szkolenia sportowego jest szkolenie IPO-III, do którego może przystąpić pies posiadający wyszkolenie IPO-II. Ten etap charakteryzuje się wprowadzeniem najwyższego stopnia trudności wykonywania poszczególnych elementów ćwiczeń. Po pomyślnym zaliczeniu szkolenia pies i jego przewodnik mogą przystąpić do oficjalnego egzaminu. W dniu egzaminu pies musi mieć minimum 20 miesięcy i zdany egzamin IPO-II. Zakres ćwiczeń ocenianych na egzaminie z IPO-III (Internationale Prüfung Ordnung) - "egzamin IPO stopnia III" obejmuje:

a) Konkurencja A: Praca węchowa (ślad obcy 600 kroków, czas 60 minut):

b) Konkurencja B: Posłuszeństwo:

  • chodzenie przy nodze bez smyczy;
  • siad z marszu;
  • waruj z marszu i przywołanie do mnie;
  • stój z biegu;
  • aportowanie na płaskim terenie;
  • aportowanie przez płotek o wys. 1 m;
  • aportowanie przez przeszkodę ukośną 1,8 m;
  • wysyłanie naprzód z warowaniem;
  • warowanie przy odwracaniu uwagi.

c) Konkurencja C: Obrona:

  • rewirowanie za pozorantem;
  • osaczenie i oszczekanie;
  • zatrzymanie pozoranta w czasie ucieczki;
  • obrona po ataku pilnowanego pozoranta;
  • eskortowanie pozoranta z tyłu;
  • napad pozoranta w czasie transportu;
  • atak na psa z ruchu;
  • pilnowanie pozoranta i obrona po jego ataku.

Egzamin uznaje się za “zdany", jeżeli pies w każdej części uzyskał, co najmniej 70% punktów możliwych do zdobycia. Ostateczna liczba uzyskanych punktów decyduje o końcowej ocenie psa, która wraz z punktacją wpisywana jest w protokół i kartę oceny psa.

Punktacja:
286 – 300 – ocena doskonała;
270 – 285 – ocena bardzo dobra;
240 – 269 – ocena dobra;
210 – 239 – ocena dostateczna;

Dyskwalifikacja, która następuje gdy:

- w trakcie próby zachowania pies zachowuje się np. płochliwie, niepewnie, strachliwie, boi się strzału, nie jest podporządkowany, kąśliwy, agresywny;

- jeżeli pies w czasie egzaminu opuści przewodnika lub teren egzaminu i na trzykrotną komendę (zawołanie) nie wróci.

Kilka słów należy się również szkoleniu IPO-FH (Fährtenhunde Prüfung), które w zasadzie jest typowym szkoleniem kształtującym u psa tropienie, nie mniej jednak zaliczane jest ono do tej grupy szkoleń obronnych. Samo szkolenie jest bardzo trudne, pracochłonne i długotrwałe. Pies uczony jest wyszukiwania po pozostawionym śladzie ukrytych przedmiotów. Ślad, którym podąża pies jest ułożony przez osobę obcą wcześniej (na egzaminie dzień wcześniej), ma długość 1800 m, liczne załamania (zmiany kierunku), na ścieżce śladu jest pozostawionych 7 przedmiotów, które pies powinien odnaleźć. Liczy się precyzja podążania ścieżką śladu, pasja węszenia, precyzja oznaczania przedmiotów, wytrwałość psa. Na egzaminie pies ma 45 minut na wykonanie zadania i musi mieć, co najmniej 20 miesięcy. W Polsce kursy na to szkolenie są praktycznie niespotykane, a psy posiadające wyszkolenie IPO-FH można policzyć na palcach jednej ręki.

Wszyscy, którzy wciągnęli się w sportowe szkolenie obronne i posiadają zdane egzaminy mogą również spróbować sił swoich i sprawdzić wyuczone umiejętności swojego psa na organizowanych zawodach i mistrzostwach psów użytkowych. Najbardziej znane dyscypliny to IPO- zawody psów obrończych. W tych zawodach pies musi wykazać się wszechstronnością użytkową i sprawdzić się w trzech konkurencjach:
A - praca węchowa;
B - posłuszeństwo;
C - obrona.
Zawody na szczeblu krajowym rozgrywane są w trzech stopniach trudności: IPO I, II, III, a Mistrzostwa Świata - wyłącznie w konkurencji IPO III. Raz w roku organizowane są Mistrzostwa Świata IPO FCI (wszystkich ras), a także z podziałem na rasy.

 

Z nosem przy ziemi

Omawiając szkolenia warto również wspomnieć o sportowym szkoleniu tropiącym zwanym Pies Towarzysząco-Tropiący (PTT). Wydawać, by się mogło, że tropienie to domena ras myśliwskich i kilku ras użytkowych. To dość błędne myślenie, bowiem spora grupa psów wykazuje naturalne predyspozycje do węszenia i poszukiwania. Cechę ta poprzez odpowiednie szkolenie można prawidłowo ukształtować, a praca na śladzie wielu psom sprawa ogromną frajdę. Dlatego też dla osób posiadających psy z tym darem i chcących spróbować tego rodzaju szkolenia w praktyce odpowiednie będą kursy z zakresu sportowego tropienia. Na kursie podstawowym PTT Stopnia I-go psy uczą się pracy węchowej, która połączona jest z elementami posłuszeństwa. Kurs rozwija zdolności węchowe psa, pozwalając poznać potencjał jaki tkwi w psim nosie. W czasie zajęć również właściciel może uczyć się sztuki układania śladu, pracy na różnym podłożu oraz z pewnością zobaczy czym jest tropienie z perspektywy psa i jak psim nosem "widziany" jest zapach. Oprócz pracy na śladzie na szkoleniu można "wykorzystać" psi nos do np. szukania zgubionych/schowanych przedmiotów lub rozpoznawania przedmiotu własnego spośród obcych. Osoby chcące zdawać egzamin ten kurs powinny się wybrać po ukończeniu kursu i zdaniu egzaminu z PT-I wówczas elementy z podstawowego posłuszeństwa pies ma już opanowane i może je jedynie doskonalić, co pozwala na większe skupienie uwagi nad elementami z pracy węchowej. Po pozytywnie ukończonym kursie pies i jego przewodnik mogą przystąpić do egzaminu przeprowadzanego przez uprawnionego sędziego z ZKwP. Egzamin obejmuje:

a) Konkurencja A: Praca węchowa:

  • ślad własny przewodnika, 450 kroków, 2 załamania, 3 przedmioty, wiek śladu 20 minut, czas wypracowania - 15 min;
  • rozpoznanie i aportowanie własnego przedmiotu spośród przedmiotów obcych;
  • szukanie i aportowanie zguby własnej.

b) Konkurencja B: Posłuszeństwo:

  • chodzenie przy nodze bez smyczy;
  • aportowanie własnego przedmiotu;
  • "siad" w marszu;
  • "waruj" z marszu z przywołaniem;
  • pozostawanie psa w pozycji „waruj” przez 5 minut przy próbach odwracania uwagi.

Egzamin uznaje się za “zdany", jeżeli pies w każdej części uzyskał, co najmniej 70% punktów możliwych do zdobycia. Ostateczna liczba uzyskanych punktów decyduje o końcowej ocenie psa, która wraz z punktacją wpisywana jest w protokół i kartę oceny psa.

Punktacja:
192 - 200 - ocena doskonała;
180 - 191 - ocena bardzo dobra;
160 - 179 - ocena dobra;
140 - 159 - ocena dostateczna;

0 - 139 - ocena niedostateczna.

Podobnie, jak w przypadku innych szkoleń organizowanych w/g regulaminów ZKwP pies i jego przewodnik po zdaniu egzaminu z PTT-I mogą doskonalić umiejętności na kolejnym etapie szkolenia PTT-II, gdzie szkolenie poszerzone jest o nowe elementy oraz wprowadzane są utrudnienia do już znanych ćwiczeń.

Egzamin z PTT-II obejmuje:

a) Konkurencja A: Praca węchowa:

  • ślad obcy 60 minut, długość 900 kroków, 4 załamania, 4 przedmioty, 2 kąty ostre, ślad zwodniczy 15 min na ostatniej prostej;
  • ścieżka śladu;
  • przedmioty.

b) Konkurencja B: Posłuszeństwo:

  • rewirowanie za przedmiotem o woni własnej;
  • chodzenie przy nodze bez smyczy;
  • wykonywanie rozkazów na odległość "siad", "waruj" w trakcie biegania luzem w dowolnej kolejności;
  • zostawanie w pozycji "siad" i "waruj" z marszu i powrót do psa;
  • pozostawanie psa w pozycji "waruj", gdy przewodnik jest w odległości 40 kroków.

Egzamin uznaje się za “zdany", jeżeli pies w każdej części uzyskał, co najmniej 70% punktów możliwych do zdobycia. Ostateczna liczba uzyskanych punktów decyduje o końcowej ocenie psa, która wraz z punktacją wpisywana jest w protokół i kartę oceny psa.

Punktacja:
192 - 200 - ocena doskonała;
180 - 191 - ocena bardzo dobra;
160 - 179 - ocena dobra;
140 - 159 - ocena dostateczna;

0 - 139 - ocena niedostateczna.

Związek Kynologiczny w Polsce organizuje także zawody sportowe dla psów tropiących. Kursy, egzaminy i zawody odbywają się pod nazwą Pies Towarzysząco-Tropiący I-go i II-go stopnia PTT-I, PTT-II). Regulaminy egzaminów i zawodów obu stopni składają się z dwóch części - jedna to posłuszeństwo psa, druga - to oczywiście praca węchowa.

 

Show gwiazda

Dość ciekawą propozycją, która już od dłuższego czasu dostępna jest w wielu szkołach jest kurs Pies Wystawowy. Jak sama nazwa wskazuje kurs ten ma ma celu odpowiednie przygotowanie psa oraz jego przewodnika do prawidłowej prezentacji psa w ringu wystawowym. Na kursie tym bardzo często łączy się elementy z podstawowego posłuszeństwa PT-I z nowymi, bez których dobra prezentacja psa nie jest możliwa. Jednym z najważniejszych zadań jest nauka zatrzymania psa w pozycji "stój", tak by samodzielnie potrafił przybrać optymalną pozę, bez konieczności wykonywania korekty ze strony przewodnika (na wystawach fachowo handlera) oraz nauka prawidłowej prezentacji w ruchu przynajmniej w trzech podstawowych figurach: po literce "O" (ruch po kole),  literce "I" (ruch po prostej od i do sędziego) i "trójkącie" (ruch od sędziego po prostej, do sędziego po skosie - bokiem i do sędziego przodem powrót). Na takim kursie właściciele mogą również posiąść podstawową wiedzę z zakresu wystawiania psa, reguł wystawowych, niezbędnych akcesoriów i zachowania przed oceną w jej trakcie oraz po ocenie. Wszystkie te umiejętności zebrane w jedną całość powinny pozwolić każdemu amatorowi samodzielnie wystawić psa na wystawie, bez popełniania rażących błędów i strzelania towarzyskich gaf.

 

Redakcja Portalu Świat Czarnego Teriera

 

Regulaminy szkoleń dostępne są w dziale: Szkolenie.

 

Źródła:

zebrane materiały własne oraz:

http://www.obedience.pl/page/0/1/0/

http://tresurapsy.eu/

http://www.zkwp-szkolenie.pl/

http://www.szkoleniapsow.com/index.php?option=com_content&view=article&id=3

 

 

 

Copyright by Świat Czarnego Teriera. All Rights Reserved.

Kopiowanie ze strony zdjęć, grafiki, treści i innej zawartości Portalu Świata Czarnego Teriera, bez zgody właściciela jest zabronione.

Projekt i wykonanie Narodziny Gwiazdy

Stronę najlepiej oglądać w rozdzielczości 1024 x 768