O Rasie

Pochodzenie

Zdrowie

Żywienie

Psychika

 Szkolenie

Hodowla

Szczenięta

Pielęgnacja

Wystawy

Statystyka

Biblioteka

Ranking

Galeria

Kynologia

Prawo

Pobieralnia

S.O.S

Rozmaitości

Linkownia

 

Psie sporty kynologiczne (omówienie przeglądowe)

 

Istnieje kilka dyscyplin kynologicznych, które z roku na rok zdobywają coraz większe grono zwolenników. Najpopularniejszą jest niewątpliwie Agility, a zaraz za nim plasuje się Obedience, Flyball, Dog Frisbee i Dog Dancing. Coraz większym zainteresowaniem, nie tylko wśród ras typowo predysponowanych (rasy północne, pociągowe), cieszą się różne sporty zaprzęgowe (Dogtrekking, Canicross, Bikejoring, Skijoring, czy Dog carting).

Oczywiście nie są to sporty czysto użytkowe. Nie mniej jednak pozwalają na aktywne spędzenie czasu w towarzystwie swojego psa. Tym samym można połączyć przyjemne z pożytecznym: ruch i trening na świeżym powietrzu oraz odpowiednie spożytkowanie nadmiaru energii u podopiecznego. Większość z ww. dyscyplin można uprawiać wraz ze swoim psem czysto amatorsko. I tu bez znaczenia jest rasa psa. Najważniejsze to mieć samemu chęci do pracy z psem oraz posiadać zwierzę zdrowe. Jeśli więc nie ma żadnych przeciwwskazań, a Wasz czworonóg dysponuje nadwyżkami niespożytkowanej energii, to zachęcamy do zapoznania się z poszczególnymi sportami kynologicznymi w zarysie i wybraniem czegoś odpowiedniego dla Waszego duetu.

 

Agility

Ten rodzaj sportowej zabawy ukazującej zwinność psów przywędrował do nas z Anglii, gdzie w 1978 roku po raz pierwszy przy okazji wystawy Cruft's Dog Show odbył się pionierski pokaz Agility. Sama nazwa "Agility" oznacza: "zwinność" i doskonale obrazuje, to czego wymaga się od psa. Konkurencja ta polega na bezbłędnym pokonaniu na czas ułożonego toru przeszkód (kładki, palisady, tunele, stacjonaty, huśtawki, równoważnie itp.) przez psa, który motywowany jest do pokonywania w określony sposób kolejnych elementów toru tylko za pomocą słownych komend wydawanych przez towarzyszącego mu przewodnika. Dodatkową trudnością są właśnie wprowadzane wskazówki dotyczące prawidłowego pokonania danej przeszkody np. niektóre pies musi w określonych strefach dotknąć łapą, a inne pokonać niemal bezdotykowo. W latach 80-tych XX wieku sport ten dotarł do USA i Kanady, gdzie równie szybko zyskał spore grono zwolenników. W latach 90-tych XX wieku rozprzestrzeniał się w kolejnych krajach europejskich. W końcu jego popularność na tyle wzrosła, że największe organizacje kynologiczne opracowały specjalne regulaminy i zaczęły organizować mistrzostwa rangi krajowej i międzynarodowej. Za sprawą FCI w tej konkurencji rozgrywane są również mistrzostwa światowe. Pierwszym kryterium oceny jest najmniejsza liczba zdobytych punktów karnych, za nieprawidłowe pokonanie przeszkody, a w przypadku dwóch identycznych punktacji decyduje czas pokonania całego toru. W wielu krajach to niezwykle popularny sposób aktywnego spędzania czasu wolnego w towarzystwie psa. U nas również istnieją i powstają kluby agility, w których można trenować i doskonalić umiejętności na torze przeszkód. Organizowane są pokazy i zawody sportowe. Psy startują w kilku klasach wzrostowych (Small- poniżej 35 cm, Medium- 35- 45 cm, Large- powyżej 43 cm w kłębie ). Warunkiem niezbędnym do uprawiania tej dyscypliny jest posiadanie psa energicznego, kontaktowego, spokojnego i zdrowego. Mimo iż tego typu sport kojarzony jest z rasami dużo mniejszymi i bardziej zwinnymi to czernysze również doskonale odnajdują się w tej konkurencji.

Należy pamiętać, że ta forma aktywności to dla psa zwiększony wysiłek. Dlatego psy aktywnie ćwiczące powinny być w odpowiednim wieku (w przypadku naszej rasy najlepiej po zakończeniu etapu wzrostu i rozwoju ok. 2 lat), zdrowe (najlepiej przebadane w kierunku HD i ED), prawidłowo trenowane, ale również odpowiednio pielęgnowane i karmione karmą, która pokryje większe zapotrzebowanie energetyczne zwierzęcia. 

Enisey Velikiy

zdjęcie: p. N. Boyarskaya

Enisey Velikiy

zdjęcie: p. N. Boyarskaya

Obedience FCI

Ten rodzaj sportowej zabawy ukazującej posłuszeństwo i wytrenowanie psów narodził się na ziemi amerykańskiej w XX wieku. Od tego czasu sport ten zyskał sobie spore grono entuzjastów i uprawiany jest na całym świecie. Sama nazwa "Obedience" oznacza: "posłuszeństwo" i doskonale obrazuje, to czego wymaga się od psa.

Mniej więcej zakres wykonywanych przez psa ćwiczeń można przyrównać do tych obowiązujących na szkoleniu Pies Towarzysz (PT), jednak tu znacznie bardziej przykłada się uwagę do drobnych niuansów, które muszą być odpowiednio wypracowane i wykonane bezbłędnie. Pies prowadzony przez przewodnika wykonuje program złożony z kilku ćwiczeń. Ocenia się dokładność wykonania zadań i czas. Obedience jest oparte o tzw. pozytywne metody szkolenia. Przewodnik może jedynie używać odpowiedniej intonacji głosu i gestów. Wszelkie przejawy przymusu, agresji i przemocy są niedozwolone. Również niedozwolone jest używanie smakołyków. W tej dyscyplinie może sprawdzić się każdy pies pod warunkiem, że będzie posiadał pasję do efektywnej pracy. Pies powinien na komendę reagować natychmiast, a przy tym z ogromnym entuzjazmem i do tego prawidłowo wykonywać polecenia niemal, co do milimetra. Odkąd Obedience zagościło na kontynencie europejskim zaczęto organizować różne zawody ukazujące stopień posłuszeństwa trenujących psów. FCI stworzyło również odpowiedni regulamin i wciągnęło tą dyscyplinę z zakresu posłuszeństwa sportowego, w swój oficjalny grafik psich sportów. W zawodach z Obedience mogą brać udział wszystkie psy, zarówno z rodowodem jak i bez (oprócz klasy międzynarodowej). Suki w cieczce występują na końcu. Psy z jednym jądrem (monorchidy i cryptochidy) nie mogą brać udziału w konkursach. Konkursy Obedience nie dają prawa do wystawiania psa w klasie użytkowej. Psy mogą startować w trzech klasach. Począwszy od klasy "0", poprzez klasę "I", a na klasie "II" kończąc. Również czernysze doskonale odnajdują się w tego typu szkoleniu.

Należy pamiętać, że ta forma aktywności to dla psa zwiększony wysiłek. Dlatego psy aktywnie ćwiczące powinny być w odpowiednim wieku (w przypadku naszej rasy najlepiej po zakończeniu etapu wzrostu i rozwoju ok. 2 lat), zdrowe (najlepiej przebadane w kierunku HD i ED), prawidłowo trenowane, ale również odpowiednio pielęgnowane i karmione karmą, która pokryje większe zapotrzebowanie energetyczne zwierzęcia. 

Matemat Aurea Domus

zdjęcia: p. M. Michalska

Matemat Aurea Domus

zdjęcia: p. M. Michalska

Dog Frisbee

Ten rodzaj sportowej zabawy polega na odpowiednim rzucaniu i łapaniu przez psa specjalnego talerzyka-dysku (frisbee). Nazwa "Frisbee" pochodzi od nazwy zabawki (rodzaj dysku) wymyślonej przez firmę Wham-O, a jak pokazuje przeszłość tego sportu sama nazwa tej zabawki została zapożyczona od nazwy foremek do wypieku ciast firmy Frisbie. Historia tego sportu zaczyna się w drugiej połowie XX wieku w USA, kiedy to dnia 5 Sierpnia 1974 roku, podczas przerwy rozgrywanego meczu pomiędzy Dodgersami i Redsami, nie pytając nikogo o pozwolenie, Alex Stein i jego pies Ashley (whippet) zaprezentowali swoje umiejętności. Publiczność na widok skaczącego i łapiącego w locie talerzyki psa niemal oszalała i choć cała przygoda dla jego pana skończyła się karą wiezienia, to właśnie ten moment zadecydował o narodzinach nowego kynologicznego sportu, który w kolejnych latach zyskiwał sobie coraz większe uznanie i popularność nie tylko w USA, ale również i w innych krajach. W wielkim skrócie cała zabawa polega na rzucaniu przez przewodnika dysku, który pies ma za zadanie złapać w locie. Teoretycznie tą dyscyplinę może uprawiać każdy kto posiada psa zdrowego z dobrze rozwiniętym instynktem aportowania. Obecnie rozgrywane są różne zawody w tej dyscyplinie sportowej, która w zależności na kombinacje rzutów i łapania dysku została podzielona na kilka różnych kategorii (Superminidistance, Timetrial, Longdistance, Dogdartbee, Freestyle z trzema podkategoriami: open, starters i young dog). I chociaż ze względów praktycznych "zawodowstwo" raczej przeznaczone jest dla psów lekkich, średniego rozmiaru, to amatorskie wydanie już nie stawia takich ograniczeń i można również potrenować z czernyszem.

Należy pamiętać, że ta forma aktywności to dla psa zwiększony wysiłek. Dlatego psy aktywnie ćwiczące powinny być w odpowiednim wieku (w przypadku naszej rasy najlepiej po zakończeniu etapu wzrostu i rozwoju ok. 2 lat), zdrowe (najlepiej przebadane w kierunku HD i ED), prawidłowo trenowane, ale również odpowiednio pielęgnowane i karmione karmą, która pokryje większe zapotrzebowanie energetyczne zwierzęcia. 

Enisey Velikiy

zdjęcie: p. N. Boyarskaya

Enisey Velikiy

zdjęcie: p. N. Boyarskaya

Flyball

Ten rodzaj sportu kynologicznego narodził się w latach 60-tych i 70-tych XX wieku w Kalifornii - USA. Sama nazwa "flyball" wzięła się z zestawienia dwóch słów "fly" - latać i "ball" - piłka - czyli flyball - "latająca piłka". Nazwa doskonale oddaje charakter całej zabawy, która polega na tym, że pies musi przebyć tor z czterema płotkami o wysokości ok. 20- 40 cm (w zależności od wielkości startujących psów), aby dobiec do skrzyni, z której uwalnia piłkę, zazwyczaj tenisową, (za pomocą specjalnej wyrzutni, uderzeniem łap w platformę), a potem wrócić do linii start - meta ta samą drogą. Oczywiście z piłeczką w pysku. Żaden z płotków nie może zostać ominięty. Ta konkurencja rozgrywana jest drużynowo i pies sam pokonuje tor, bez pomocy i udziału przewodnika. Dopuszczalny jest doping na odległość w postaci komend głosowych lub gestów. W każdej drużynie startują sztafety liczące po cztery psy plus dwa pozostające w rezerwie. Zwycięża drużyna, która najszybciej i do tego bezbłędnie pokona tor. Flyball zapewnia rozrywkę i aktywny sposób na interakcję z własnym psem oraz innymi miłośnikami psów w środowisku, które jest zabawne, a jednocześnie umożliwi korzystanie psom z przyjemności. Jest to szczególnie skuteczny sposób, aby spalić energię u psów o wysokim poziomie pracy. Wydaje się, że z racji gabarytów i wagi nie jest to sport do wyczynowego uprawiania przez CTR-y, aczkolwiek w formie czysto amatorskiej można z psem zdrowym i obdarzonym wysoką aktywnością próbować sił.

Należy pamiętać, że ta forma aktywności to dla psa zwiększony wysiłek. Dlatego psy aktywnie ćwiczące powinny być w odpowiednim wieku (w przypadku naszej rasy najlepiej po zakończeniu etapu wzrostu i rozwoju ok. 2 lat), zdrowe (najlepiej przebadane w kierunku HD i ED), prawidłowo trenowane, ale również odpowiednio pielęgnowane i karmione karmą, która pokryje większe zapotrzebowanie energetyczne zwierzęcia. 

 

Dog Dancing

To nic innego jak taniec z psem, który jest doskonałym połączeniem wyszkolenia psa - posłuszeństwa - z muzyką i tańcem. Jest to bardzo widowiskowa dyscyplina polegająca na zaprezentowaniu w rytm muzyki odpowiednio przygotowanej choreografii, gdzie przewodnik i pies wykonują określone figury. Dog Dancing powstał w Kanadzie w roku 1980 pod nazwa "Freestyle", a jego podwaliną stały się ćwiczenia wykonywane w Obedience, do których dodano muzykę. Nie trudno zgadnąć, że ta dyscyplina najpierw rozwinęła się i zyskała grono sympatyków w USA i Kanadzie, a dopiero potem trafiła do innych krajów. W Europie premierowy pokaz miał miejsce w 1990 roku podczas odbywającej się wystawy Cruft's Dog Show, gdzie trenerka Obedience Mery Ray pod nazwą "heelwork to music"- HTM - przedstawiła zgromadzonej publiczności ten nowy kynologiczny sport. W kwietniu 1997 Angela Schmid złożyła wizytę Mary Ray, by poznać dokładnie tajniki tej wspanialej dyscypliny sportowej, a następnie po raz pierwszy w Luksemburgu zorganizowała pokazy pod zmienioną nazwą na "Dog Dancing". W Polsce ta dyscyplina jest stosunkowo nowa i jeszcze mało znana, choć można już oglądać pokazy przy okazji odbywających się wystaw psów. Obecnie Dog Dancing wykonywany jest w dwóch kategoriach: tradycyjnym: HTM - opartym na figurach pochodzących z Obedience i Freestyle - stylu wolnym, który został rozbudowany o dodatkowe elementy i układy. Ta forma aktywnego spędzania czasu ze swoim psem również przeznaczona jest dla każdego kto ma chęci do pracy z psem. Nie trudno zgadnąć, że wszechstronnie utalentowane czernysze również się do tego nadają. Należy pamiętać, że ta forma aktywności to dla psa zwiększony wysiłek. Dlatego psy aktywnie ćwiczące powinny być w odpowiednim wieku (w przypadku naszej rasy najlepiej po zakończeniu etapu wzrostu i rozwoju ok. 2 lat), zdrowe (najlepiej przebadane w kierunku HD i ED), prawidłowo trenowane, ale również odpowiednio pielęgnowane i karmione karmą, która pokryje większe zapotrzebowanie energetyczne zwierzęcia. 

Zviezda s Orlinogo Gniezda

zdjęcia: p. Filin

Zviezda s Orlinogo Gniezda

zdjęcia: p. Filin

Dogtrekking

Sama nazwa tej dyscypliny sportu kynologicznego wzięła się z połączenia dwóch angielskich słów: "dog" - "pies" i "trek" - "długa wędrówka" dając zestawienie "Dogtrekking" - czyli w dosłownym słowa znaczeniu "długa wędrówka z psem".  Ta forma uprawiania pieszej turystyki jest jedną z najbardziej przyjaznych możliwości aktywnego wypoczynku właściciela i jego psa. Z założenia dostępna jest dla każdego psiarza, który lubi długie wypady w zróżnicowane geograficznie tereny.

Obecnie przeprowadza się również zawody dogtrekkingowe, w których może startować każdy kto posiada psa. Zawody te to nic innego, jak pokonanie wyznaczonej trasy w towarzystwie swojego psa.  Można porównać to do zawodów na orientację, gdzie zawodnik przebywając wraz ze swoim psem wyznaczoną trasę (zazwyczaj kilkadziesiąt km) w określonym limicie czasowym musi po drodze zaliczyć wyznaczone na trasie punkty kontrolne (najczęściej kierując się mapą lub kompasem). Uczestnictwo w dogtrekkingu nie wymaga szczególnych przygotowań. Dystans 20 - 30km jest w stanie przejść każdy zdrowy człowiek i zdrowy pies. Przy większych dystansach trzeba uprzednio potrenować kondycję swoją i czworonoga. Zawodnik pokonuje trasę dostosowując tempo marszu (biegu) do swoich możliwości oraz kondycji fizycznej psa. Przy tej dyscyplinie nie wymaga się specjalnego wyposażenia. Regulamin dogtrekkingu dopuszcza możliwość prowadzenia psa w obroży i na zwykłej smyczy. O wiele lepszym rozwiązaniem jest jednak zaopatrzenie się w specjalne szelki dla psa oraz linkę. Oczywiście sama forma takiej aktywności wymaga od zawodnika odpowiedniego-wygodnego stroju (przede wszystkim dobre buty). Na każdych zawodach należy mieć ze sobą tzw. obowiązkowy ekwipunek, którego zawartość określa organizator.
Są to:
- woda i jedzenie dla psa;
- but dla psa;
- mapa;
- telefon komórkowy;
- latarka (nocny lub górski DT);
- mini apteczka ( 2x plaster, 1x bandaż).

Należy pamiętać, że bieganie i wydłużone marsze to dla psa zwiększony wysiłek. Dlatego psy aktywnie ćwiczące powinny być w odpowiednim wieku (w przypadku naszej rasy najlepiej po zakończeniu etapu wzrostu i rozwoju ok. 2 lat), zdrowe (najlepiej przebadane w kierunku HD i ED), prawidłowo trenowane, ale również odpowiednio pielęgnowane i karmione karmą, która pokryje większe zapotrzebowanie energetyczne zwierzęcia.

 

Canicross

Sama nazwa tej dyscypliny sportu kynologicznego wzięła się z połączenia dwóch słów: "cani" - "pies" i "cross" -  "przebyć, przemierzyć". To kolejna forma spędzenia aktywnie czasu ze swoim podopiecznym na świeżym powietrzu. Polega ona na bieganiu właściciela (fachowo maszera) i jego psa, przy czym pies jest "połączony" ze swoim właścicielem za pomocą specjalnej linki z amortyzatorem (długości ok 2,5 w rozciągnięciu), która łączy się z pasem na talii maszera. Pies biegnie przodem pomagając tym samym w biegu swojemu przewodnikowi. Maszer powinien być odpowiednio ubrany i posiadać przede wszystkim wygodne buty. Oprócz tego trzeba zaopatrzyć się w uprząż dla psa, linkę z amortyzatorem i specjalny pas dla siebie. Tą dyscyplinę można uprawiać czysto amatorsko, ale również i profesjonalnie. Pies, którego chcemy wyszkolić do canicrossingu powinien posiadać następujące cechy: zapał do biegu; posłuszeństwo; pewność siebie; odwagę oraz absolutny brak agresji do innych psów. Ponadto musi być psem zdrowym. Zwykle szkolenie nie jest trudne. Pamiętajmy, że większość psów należy raczej oduczać ciągnięcia na smyczy podczas spaceru, niż odwrotnie, bo psy to po prostu lubią. W tej dyscyplinie właśnie tą chęć ciągnięcia wykorzystujemy. W przygotowaniu do canicrossingu najważniejszą sprawą jest wyrobienie w psie skojarzenia, że kiedy ma na sobie uprząż to ciągnie do przodu, a właściciel podąża za nim.

Canicross jest oficjalną dyscypliną sportową należącą do grupy sportów psich zaprzęgów. Wyścigi tej dyscypliny odbywają się w warunkach bezśnieżnych. Jeśli ktoś rzeczywiście myśli poważnie o canicrossie, powinien zaopatrzyć się w buty przeznaczone do biegów terenowych, z odpowiednim protektorem i amortyzowaną podeszwą, tak by uniknąć ewentualnych przeciążeń i wynikających z tego kontuzji. Należy pamiętać, że bieganie z obciążeniem to dla psa zwiększony wysiłek. Dlatego psy aktywnie ćwiczące powinny być w odpowiednim wieku (w przypadku naszej rasy najlepiej po zakończeniu etapu wzrostu i rozwoju ok. 2 lat), zdrowe (najlepiej przebadane w kierunku HD i ED), prawidłowo trenowane, ale również odpowiednio pielęgnowane i karmione karmą, która pokryje większe zapotrzebowanie energetyczne zwierzęcia.

 

Bikejoring

Określenie zapożyczone jest z języka norweskiego (bike - rower, kjöre - powozić). Bikejoring to nic innego, jak jazda na rowerze w towarzystwie psa. Polega na tym, że pies ubrany w odpowiednią uprząż jest za pomocą linki połączony z rowerem i biegnąc przed rowerem jednocześnie pomaga ciągnąć rower wraz z rowerzystą. Ten typ aktywności ruchowej może więc rekreacyjnie uprawiać każdy kto przede wszystkim posiada rower (najlepiej typu wyczynowego np. górski) oraz zdrowego psa. Do tego wystarczy dokupić specjalne szelki dla psa, specjalny wysięgnik do uczepienia linki i linę z amortyzatorem. Pies, którego chcemy wyszkolić do bikejoringu powinien posiadać następujące cechy: zapał do biegu; posłuszeństwo; pewność siebie, odwagę oraz absolutny brak agresji do innych psów. Zwykle szkolenie nie jest bardzo trudne. Pamiętajmy, że większość psów należy raczej oduczać ciągnięcia na smyczy podczas spaceru niż odwrotnie, bo psy to po prostu lubią. W tej dyscyplinie właśnie to wykorzystujemy. W przygotowaniu do bikejoringu najważniejszą sprawą jest wyrobienie w psie skojarzenia, że kiedy ma na sobie uprząż to ciągnie do przodu, a właściciel na rowerze podąża za nim. Przyuczenie psa do ciągnięcia ciężaru należy rozpoczynać od krótkich prób, które powinny być wydłużane stopniowo.

W Polsce bikejoring zyskał na popularności i stał się oficjalną dyscypliną sportu podlegającą pod Polski Związek Sportu Psich Zaprzęgów. Trasa biegu liczy zazwyczaj od 4 do 10 km. Maszer chcący wystartować w bikejoringu musi mieć co najmniej 15 lat i zdrowego psa o wadze minimum 12 kg, którego w żaden fizyczny sposób nie można zmuszać do biegu.  Należy pamiętać, że bieganie z obciążeniem to dla psa zwiększony wysiłek. Dlatego psy aktywnie ćwiczące powinny być w odpowiednim wieku (w przypadku naszej rasy najlepiej po zakończeniu etapu wzrostu i rozwoju ok. 2 lat), zdrowe (najlepiej przebadane w kierunku HD i ED), prawidłowo trenowane, ale również odpowiednio pielęgnowane i karmione karmą, która pokryje większe zapotrzebowanie energetyczne zwierzęcia.

 

Dog carting

To bardzo ciekawa i jedna z kolejnych form aktywnego spędzenia czasu ze swoim psem. W zależności od przeznaczenia Dog carting może być rodzajem uprawianego sportu lub praktycznego (użytkowego) wykorzystania psa. Określenie zapożyczone jest z języka angielskiego ("dog" - pies, "carting"- furmanienie - jeżdżenie zaprzęgiem; od słowa "cart" - wózek).

Klasyczny Dog carting polega na tym, że pies ubrany w specjalną uprząż jest za pomocą linek przymocowany do specjalnego wózka (dwu lub czterokołowego) zwanego Dogcart. Tu jednak proszę mieć na uwadze fakt, że nazwa wózka "dogcart" nie ma nic wspólnego z psem, a oznacza specjalny rodzaj lekkiego wózka kołowego - pojazdu konnego. Taki wózek może służyć do przewożenia różnych rzeczy np.: artykuły gospodarstwa domowego, drewno na opał, kwiaty na rabatki, zgrabione liście itp. Do tego typu użytkowego wykorzystania z przyczyn oczywistych nadają się rasy duże.

Dog carting uprawiany, jako sport polega na tym, że pies ubrany w specjalną uprząż jest za pomocą linek przymocowany do specjalnego, lekkiego dwukołowego wózka zwanego "sulky" wówczas mamy do czynienia z "Dog sulky driving". Wózek ten może być z siedziskiem dla powożącego lub z miejscem tylko do stania (coś na wzór platformy - rydwanu). Podstawowa zasada tego rodzaju sportu mówi o tym, że wózek wraz z powożącym nie może przekraczać trzykrotnej wagi psa. Oznacza to mniej więcej tyle, że jeśli wózek wraz z powożącym waży dajmy na to 150 kg to sam pies musi ważyć minimum 50 kg, by bez szkody dla samego siebie był w stanie uciągnąć ten ciężar. Jeszcze inną formą Dog cartingu jest ciągnięcie przez psa wózka trzy lub czterokołowego "Dryland mushing". Ta forma odpowiada mniej więcej zimowym psim zaprzęgom z jedną istotną różnicą -  pies lub kilka psów ciągną wózek po suchej nawierzchni. Podobnie, jak w przypadku zimowych zawodów psich zaprzęgów, również w pozostałych porach roku rozgrywane są zawody psich zaprzęgów "suchych".

Naturalnie w formie amatorskiej każdy kto posiada zdrowego psa rasy dużej może w zależności od pory roku, pomysłowości i zasobności portfela popróbować sił swoich i psa w której z ww. form Dog cartingu.

 

Skijoring

Określenie zapożyczone jest z języka norweskiego (ski - narty, kjöre - powozić), przez analogię do wyrazu snörekjöring - powożenie na sznurze.  Jest to sport polegający na tym, że jeden pies (czasami dwa, a nawet trzy) zaprzężony w specjalne szelki i przypięty do uprzęży umocowanej na pasie biodrowym właściciela (narciarza) ciągnie go na linie z amortyzatorem tłumiącym szarpnięcia. Tradycje tej metody wykorzystania siły pociągowej zwierząt do transportu wywodzą się z północnej Skandynawii i Syberii. Formę sportową przybrały w Norwegii w II połowie XIX wieku. Zawody w tej dyscyplinie popularne są w krajach Skandynawskich, USA i Kanadzie. Skijoring może być uprawiany przez każdego, kto posiada podstawowe umiejętności narciarskie oraz ma psa przynajmniej średniej wielkości (>20kg), chętnego do zabawy i biegania. Rasa nie jest istotna. Skijoring nie jest sportem drogim. Wymagana podstawa to oczywiście odpowiednie wyposażenie dla narciarza (odpowiedni ubiór, buty, kijki i narty) oraz specjalne szelki i uprzęż dla psa. Skijoring można uprawiać rekreacyjnie albo w ramach profesjonalnego sportu. Na całym świecie (także w Polsce) organizowane są wyścigi w skikjoringu. Narciarze i psy ścigają się w kilku kategoriach: sprint, wyścig długodystansowy i wyścig leśny. Najczęściej wyścigi skikjoringu rozgrywane są przy okazji zawodów psich zaprzęgów. Przyuczenie psa do ciągnięcia ciężaru należy rozpoczynać od krótkich prób, które powinny być wydłużane stopniowo. Należy pamiętać, że bieganie z obciążeniem to dla psa zwiększony wysiłek. Dlatego psy aktywnie ćwiczące powinny być w odpowiednim wieku (w przypadku naszej rasy najlepiej po zakończeniu etapu wzrostu i rozwoju ok. 2 lat), zdrowe (najlepiej przebadane w kierunku HD i ED), prawidłowo trenowane, ale również odpowiednio pielęgnowane i karmione karmą, która pokryje większe zapotrzebowanie energetyczne zwierzęcia.

 

Pulka

Jeżeli mamy już narty, uprząż, pas biodrowy i wprawiliśmy się w skijoringu to można zastanowić się nad kolejnym stopniem zaprzęgowego wtajemniczenia jakim jest pulka. Pulka to niewielkie płaskie saneczki zaopatrzone w dwa dyszle połączone z przodu kabłąkiem. Między dyszlami biegnie jeden, dwa lub trzy psy ciągnące pulkę. Ten rodzaj sportu polega na tym, że pies ciągnący pulkę biegnie z przodu i jest połączony z narciarzem specjalną linką, przy pomocy której ten będąc za nim może go kontrolować. W warunkach bezśnieżnych używa się małego wózka z dyszlami, tak zwanej rollpulki, a zamiast nart oczywiście odpowiednich butów do biegania. W formie czysto sportowej (zawody) pulka powinna być obciążona balastem odpowiadającym możliwościom psa. Przepisy sportu zaprzęgowego precyzyjnie określają całkowity ciężar przypadający na jednego psa: dla samca na 20 kg (na sukę 15) i dystans biegu (10-20 km dla kobiet i 15-30 dla mężczyzn). Oczywiście uprawiając ten rodzaj sportu czysto rekreacyjnie nie musimy trzymać się ww. reguł. Sama technika jazdy jest w wypadku pulki nieco trudniejsza. Narciarz musi bowiem sprawować kontrolę nad psem, tak aby biegł w odpowiednim kierunku, ale również musi kontrolować za pomocą liny samą pulkę, tak by nie wypadła z trasy - zwłaszcza na zakrętach. Poza tym pies nie ciągnie narciarza, a jedynie sanki, więc wysiłek maszera jest większy. Dlatego przed wyruszeniem w trasę konieczny jest trening przygotowawczy z technik prowadzenia pulki i doskonałe porozumienie z psem, który bezbłędnie wykona polecenia przewodnika. Przyuczenie psa do ciągnięcia ciężaru należy rozpoczynać od krótkich prób, które powinny być wydłużane stopniowo. Należy pamiętać, że bieganie z obciążeniem to dla psa zwiększony wysiłek. Dlatego psy aktywnie ćwiczące powinny być w odpowiednim wieku (w przypadku naszej rasy najlepiej po zakończeniu etapu wzrostu i rozwoju ok. 2 lat), zdrowe (najlepiej przebadane w kierunku HD i ED), prawidłowo trenowane, ale również odpowiednio pielęgnowane i karmione karmą, która pokryje większe zapotrzebowanie energetyczne zwierzęcia.

Billy Boy i Tsvet Nastiy Tsefey iz Angarskoi Zhemciuzchiny

zdjęcie: p. E. Jermolova

Billy Boy i Tsvet Nastiy Tsefey iz Angarskoi Zhemciuzchiny

zdjęcie: p. I. Gurnov

Dogsledding

Określenie zapożyczone jest z języka angielskiego ("dog" - pies, "sledding"- na sankach; od słowa "sled" - jeździć na sankach), co w dosłownym tłumaczeniu oznacza jazdę na sankach z psem (psi zaprzęg).  Jest to sport polegający na tym, że jeden pies (lub kilka psów) zaprzężony w specjalne szelki i przypięty do liny umocowanej do sanek ciągnie sanki wraz z przewodnikiem. Jak sam charakter tego sportu pokazuje jest on uprawiany w trakcie śnieżnej zimy. W przeszłości użycie psich zaprzęgów było najlepiej sprawdzającym się sposobem przewozu ludzi i wyposażenia na trasach syberyjskich, alaskańskich, arktycznych i antarktycznych ze względu na znaczną odporność psów na surowe warunki klimatyczne oraz stosunkowo niezbyt wielkie ich wymagania, połączone ze zdyscyplinowaniem tych zwierząt. Rasami psów wykorzystywanych w profesjonalnych psich zaprzęgach są zazwyczaj rasy psów północnych i specjalne wyhodowane w tym celu mieszanki. Pierwsze wyścigi psich zaprzęgów były organizowane w początkach XX wieku w Ameryce Północnej. W II połowie XX wieku wyścigi zdobyły popularność w Europie - głównie w krajach skandynawskich i w krajach mających dostęp do terenów wysokogórskich (Alpy i Pireneje). W Polsce wyścigi są organizowane od początku lat dziewięćdziesiątych. Pierwsze zawody zostały zorganizowane w dniach od 30 listopada do 1 grudnia 1991 roku w Szczypiornie k. Pomiechówka. Na całym świecie organizuje się liczne zawody psich zaprzęgów, a do najbardziej znanych należy min. Iditarod, Yukon Quest, La Pirena, Alpentrail, Femundslopet.

Nie mniej jednak w formie amatorskiej ten rodzaj sportu może uprawiać każdy kto posiada zdrowego psa. Któż z nas nie zna widoku dziecięcych sanek ciągniętych właśnie przez psa. Aby jednak w ten sposób spędzać w zimie z psem czas należy zaopatrzyć się w specjalną uprząż dla psa i linę. Najlepiej do zaprzęgu nadaje się uprząż pociągowa typu guard. Można też używać tradycyjnych szorek - uprzęży wykonanej z krzyżujących się pod brzuchem i na plecach psa kawałków taśmy. Uprząż u nasady ogona psa posiada pętlę, do której przypina się linę pociągową. Uprząż musi być dostosowana do długości psa i obwodu klatki piersiowej tak, aby dobrze przylegała do jego ciała. Spacerowe szelki nie nadają się do zaprzęgu. Należy pamiętać, że bieganie z obciążeniem to dla psa zwiększony wysiłek. Dlatego psy aktywnie ćwiczące powinny być w odpowiednim wieku (w przypadku naszej rasy najlepiej po zakończeniu etapu wzrostu i rozwoju ok. 2 lat), zdrowe (najlepiej przebadane w kierunku HD i ED), prawidłowo trenowane, ale również odpowiednio pielęgnowane i karmione karmą, która pokryje większe zapotrzebowanie energetyczne zwierzęcia.

Ceres Nocny Blask

zdjęcie: p: A. Waligóra

Weight pulling

Określenie zapożyczone jest z języka angielskiego ("weight" - waga, "pulling"- ciągnięcie), co w dosłownym tłumaczeniu oznacza uciągnięcie ciężaru. Jest to sport polegający na tym, że pies ubrany w specjalne szelki pociągowe jest za pomocą odpowiedniej uprzęży połączony z wózkiem kołowym lub saniami, na którym znajduje się określony przepisami ciężar. Zadanie psa polega na przeciągnięciu danego wózka/sań z obciążeniem na określoną przepisami odległość w wyznaczonym czasie. W wielu krajach rozgrywane są zawody w uciąganiu. Wydawałoby się, że tego typu zawody są domeną ras bullowatych. Jednak, jak pokazuje doświadczenie, w zasadzie w zawodach może brać udział każdy zdrowy pies, który wykazuje pasję do ciągnięcia. Zawody rozgrywane są w różnych kategoriach wagowych (waga psa i waga obciążenia).

Należy pamiętać, że tego typu sport siłowy to dla psiego organizmu duży wysiłek. Dlatego wszystkie psy powinny być do tego typu aktywności uprzednio wcześniej przygotowane (odpowiednie treningi). Wszystkie psy aktywnie ćwiczące powinny być w odpowiednim wieku (w przypadku naszej rasy najlepiej po zakończeniu etapu wzrostu i rozwoju ok. 2 lat), zdrowe (najlepiej przebadane w kierunku HD i ED), prawidłowo trenowane, ale również odpowiednio pielęgnowane i karmione karmą, która pokryje większe zapotrzebowanie energetyczne zwierzęcia.

 

Oprócz ww. dyscyplin sportu kynologicznego rozgrywanych jest wiele innych konkurencji przeznaczonych dla określonych ras np. Coursingi - kojarzone przede wszystkim z wyścigami chartów, Sheepdog trials (wypasanie) - specjalność psów pasterskich, Dummy (aportowanie sztucznego aportu) - domena psów myśliwskich - aporterów (retrievery). Dlatego też z oczywistych względów nie omówiliśmy ich w niniejszym opracowaniu.

 

Redakcja Portalu Świat Czarnego Teriera

 

Źródła:

http://www.zkwp-szkolenie.pl/

http://www.obedience.pl/page/0/1/0/

http://tresurapsy.eu/

http://www.flyball.org/index.html

http://www.dogtrekking.com.pl

http://www.mushing.pl/i

 

 

Copyright by Świat Czarnego Teriera. All Rights Reserved.

Kopiowanie ze strony zdjęć, grafiki, treści i innej zawartości Portalu Świata Czarnego Teriera, bez zgody właściciela jest zabronione.

Projekt i wykonanie Narodziny Gwiazdy

Stronę najlepiej oglądać w rozdzielczości 1024 x 768