O Rasie

Pochodzenie

Zdrowie

Żywienie

Psychika

 Szkolenie

Hodowla

Szczenięta

Pielęgnacja

Wystawy

Statystyka

Biblioteka

Ranking

Galeria

Kynologia

Prawo

Pobieralnia

S.O.S

Rozmaitości

Linkownia

 

Owady, co zeszły na psy, czyli pchły...

 

Pchła... niby taki malutki i niepozorny owad, a jakże irytujący i dokuczliwy... na hasło pchła reagują wszyscy, bo pchła... to pasożyt o długiej i bogatej tradycji, który pasożytował już w czasach prehistorycznych i mimo, iż mamy XXI wiek i nadzwyczaj rozwiniętą medycynę, to nierówna walka się wciąż toczy, a pchły... jak się dobrze miały, tak i mają...

 

Współcześnie znanych jest ponad 2000 gatunków pcheł (z tego kilkadziesiąt gatunków spotkać można także w Polsce!). Poszczególne gatunki różnią się od siebie wyglądem, żerowaniem, sposobem przemieszczania jak i żywicielem. Pchły należą do pasożytów krwiopijnych, które żerują na zwierzętach stałocieplnych (95% pasożytuje na ssakach i tylko 5% na ptakach). Zdecydowana większość wierna jest określonemu rodzajowi żywicieli, jednak przy braku faworyta, niektóre gatunki potrafią być elastyczne i zadowolą się pierwszą z brzegu ofiarą, która akurat znajdzie się w ich zasięgu. Niestety, pchły, to jedne z tych pasożytów, które występują pospolicie - są wszędzie i potencjalny żywiciel może się z nimi zetknąć przez cały rok.

Wśród licznych gatunków pcheł dla psa istotne zagrożenie stanowić mogą następujące:

  • pchła psia (Ctenocephalides canis);

  • pchła kocia (Ctenocephalides felis);

  • pchła ludzka (Pulex irritans);

  • pchła jeży (Archaeopsylla erinacei);

  • pchła królików (Spilopsyllus cuniculi);

  • pchła ptasia (Ceratophyllus gallinae);

  • pchła drobiu (Echidnophaga gallinacea);

  • pchła szczurza (Xsenopsylla cheopis).

W zasadzie w naszej strefie klimatycznej na psach żerują głównie dwa gatunki pcheł: pchła psia i pchła kocia. I wbrew pozorom, to nie pchła psia gra w tym tandemie pierwsze skrzypce... Pchła psia upodobała sobie i zwykle zasiedla zdziczałe psy, lisy i wilki, a stosunkowo rzadko jest pasożytem zwierząt towarzyszących (w tym naszych czworonożnych ulubieńców). Natomiast pchła kocia należy właśnie do tych pasożytów, które nie gardzą żadnym żywicielem i atakuje ponad 50 gatunków zwierząt ciepłokrwistych, a wśród nich m.in. nasze psy...

   

pchła kocia (samica)

pchła psia (samica)

   

Co to za stworzenia?

Pchły to małe, nie posiadające zdolności lotu owady, które (jak już nadmieniliśmy wyżej) żywią się krwią. Teoretycznie powinny być dostrzegalne gołym okiem, ale że same są dość ciemno ubarwione (czerwonobrunatne, brązowożółte, brunatnokasztanowe lub czarne), to u psów z ciemną pigmentacją skóry, ciemnym umaszczeniem i na dokładkę długowłosych (tak jak ma to miejsce u czarnego teriera rosyjskiego) wypatrzenie i znalezienie intruza, przy niezbyt nasilonej inwazji, może być szalenie trudne.

 

W toku ewolucji pchły doskonale przystosowały się do pasożytniczego trybu życia. To niewielkich rozmiarów stworzenia (1-6 mm), u których występuje dymorfizm płciowy, a samica jest nieco większa od samca (pchła psia: samica 2.8-3 mm, a samiec 1.5-2.5 mm, natomiast pchła kocia: samica 2.5-3.2 mm, a samiec 1.5 mm). Ich ciało jest bocznie spłaszczone i pokrywa je twardy oskórek ze szczecinkami lub ząbkami skierowanymi do tyłu. Dzięki takiemu kształtowi ciała i wszystkim pomocniczym narządom pchły mogą, nie tylko łatwo przemieszczać się pomiędzy pojedynczymi włosami, ale także mogą dobrze się o nie zaczepić, co w razie ruchu gospodarza zapobiega ich spadaniu. Pchły nie posiadają skrzydeł, ale ich brak natura doskonale zrekompensowała im trzema parami kończyn, z czego odnóża trzeciej pary są nadzwyczaj silnie rozwinięte i dzięki temu pchły mogą wykonywać imponująco długie i wysokie skoki. Porównując odległość i wysokość skoku pchły psiej i kociej, najlepiej w tych zawodach wypada pchła psia. Przeprowadzono badania, z których wynika, że pchła psia może skakać na odległość nieco większą niż 30 cm, a dla osobników bardzo wysportowanych i 50 cm też nie stanowiło żadnego problemu. Zmierzono również wysokość skoku pchły psiej i średnia skoku wynosiła 15.5 cm, a przodowniczki skakały nawet na wysokość 25 cm. Pchła kocia wypadła troszkę gorzej w tym porównaniu, bo jej przedstawiciele skakali na odległość prawie 20 cm i osiągali wysokość skoku oscylującą w granicach 13 cm. Jak widać, taka niemal akrobatyczna zwinność z powodzeniem rekompensuje pchłom brak skrzydeł i umożliwia zasiedlenie ciała gospodarza, a jak z jakiś powodów się on pchle znudzi, to bez problemu jednym zwinnym skokiem przeniesienie się na innego. Pchły to prawdziwi twardziele... choć życie dorosłych osobników związane jest z żywicielem, to potrafią w optymalnych warunkach przetrwać bez niego nawet i kilka dni. Na dokładkę pchły mają zdolność widzenia w podczerwieni i gdy tylko na horyzoncie wypatrzą zbliżające się ciepło ciała swojego potencjalnego żywiciela, to z pewnością mu nie odpuszczą...

 

Pobieranie pokarmu umożliwia pchłom wyspecjalizowany aparat gębowy typu kłująco-ssącego, który przystosowany jest do nakłuwania skóry i ssania krwi. Ślina pcheł zawiera wiele biologicznych składników, które mogą być sklasyfikowane pod względem funkcji m.in. jako antykoagulanty i czynniki przeciwpłytkowe oraz czynniki rozszerzające naczynia krwionośne, które zwiększają przepływ krwi zasysanej przez pasożyta i tym samym ułatwiają mu pobieranie pokarmu. Wyliczono, że średnio pchła żeruje przez 2 godziny, aczkolwiek czasami posiłek może trwać tylko 15 minut. To niewiarygodne, ale te malutkie organizmy w ciągu doby są w stanie wypić 20 razy więcej krwi, niż same ważą!. Wynikiem pobierania tak dużej ilości krwi jest wydalanie licznych kropli odchodów, które tworzy częściowo strawiona, a nawet niestrawiona krew. Podczas posiłku pchła wydala 8-10 kropelek, które szybko wysychają na skórze i włosach gospodarza.

 

Dorosłe osobniki pcheł traktują organizm żywiciela, nie tylko jako źródło pokarmu, ale również jako miejsce schronienia i środek transportu. Co ciekawe tylko 10-20% owadów z całej okolicznej populacji przebywa na swoim żywicielu i to wówczas, gdy ma ochotę coś skonsumować, zaś cała reszta skrzętnie okupuje jego najbliższe środowisko bytowania. Miejsca te nie są przypadkowo wybrane, a dorosłe osobniki zamieszkują m.in. posłanie psa i, co ważne, wszelkie elementy wystroju mieszkania wyprodukowane z materiału.

 

Dojrzałe pchły mogą żyć kilka miesięcy, aczkolwiek przy ich trybie życia i bytowania, a także ze względu na szeroko zakrojoną profilaktykę i stałe zwalczanie tych pasożytów, nie są w stanie przetrwać na określonym żywicielu (pod warunkiem, że nie jest to pies bezpański) więcej niż kilka tygodni. Okresowo dorosłe osobniki mogą również opuszczać żywiciela, jednak szansa ich przeżycia w środowisku zewnętrznym zależy od tego, czy przed jego opuszczeniem zdążyły się porządnie najeść (tzn. nassać krwi). Jeżeli tak, to pozbawione żywiciela mogą przeżyć nawet wiele tygodni. Jeżeli nie, to czas ich życia liczony jest tylko w godzinach.

 

Jak się rozmnażają?

Wbrew panującej opinii pchły nie siedzą cały czas na swoim żywicielu, ale goszczą na nim tylko okresowo, głównie po to, żeby napić się krwi (co jak już wspomnieliśmy, może trwać 15 minut, ale równie dobrze i 2 godziny), a także po to by się rozmnożyć. Cykl rozwojowy pcheł odbywa się z przeobrażeniem zupełnym tj. składa się z czterech etapów: jaja, larwy, poczwarki i postaci dorosłej. Dorosłe samice przy obecności samców na tym samym żywicielu już w 48 h od momentu infestacji zaczynają składać jaja. Zależnie od gatunku, jedna pchła, w trakcie swojego życia może złożyć 400-2000 jaj!. Samica pchły kociej zdolna jest do złożenia średnio 20 (maksymalnie 40-50) jaj dziennie w trzech rzutach. Jaja pcheł są błyszczące, białe, owalne, gładkie, a ich długość oscyluje w granicach 0.5-1 mm. Z reguły samica składa je na żywicielu, jednak ze względu na gładki kształt, jaja bardzo szybko z psa spadają do otaczającego go środowiska. Czas rozwoju od jaja do osobnika dorosłego uzależniony jest od warunków środowiskowych. Przy sprzyjających może przebiegać bardzo szybko i cały cykl zamknie się już w 14 dniach! Jednak, gdy warunki są nieodpowiednie proces może trwać i 140 dni. Idealne warunki, to takie, gdzie środowisko jest zacienione, wilgotne, ale nie mokre (wilgotność wyższa niż 50%) i panuje ciepło (powyżej 22°C). W takim środowisku po około 2-4 dniach z jaj wykluwają się szarobiałe, pokryte rzadką szczecinką, pozbawione oczu i beznogie, aczkolwiek bardzo ruchliwe, małe (1-2 mm) larwy. Po opuszczeniu jaja, larwy niezwłocznie kierują się do wilgotnych i ciemnych miejsc. Z reguły nie oddalają się jednak daleko od miejsca wylęgu i trzymają się okolic, gdzie mogą znaleźć odpowiednie ilości pożywienia, a ich menu składa się z wysuszonych odchodów pcheł dorosłych i różnych substancji organicznych znalezionych w pobliskim otoczeniu (np. martwy i złuszczony naskórek, martwe owady, substancje roślinne i różne mikroorganizmy). Larwy przechodzą całościowo przez trzy stadia rozwojowe, a po osiągnięciu pełnych rozmiarów (mniej więcej po upływie 5-11 dni) otaczają się kokonem i przechodzą do stadium poczwarki. Poczwarka zdecydowanie lepiej toleruje niekorzystne warunki środowiskowe tj. niską wilgotność, brak wody oraz gwałtowne zmiany temperatury, a nawet chwilową ekspozycję na promienie słoneczne, które tak jej nie szkodzą, jak ma to miejsce w przypadku jaj i larw. To czy poczwarka przeobrazi się w dorosłego osobnika od razu, czy będzie to rozciągnięte w czasie i zajmie nawet kilka miesięcy, uzależnione jest przede wszystkim od sprzyjających warunków środowiskowych i czynnika stymulującego. Fazę przeobrażenia w postać dorosłą inicjuje zwykle lokalny wzrost temperatury spowodowany pobliskim źródłem ciepła (np. włączone w zimie centralne ogrzewanie, czy ciepło wydalane przez pobliskie organizmy stałocieplne) lub wzrost ilości dwutlenku węgla w powietrzu (np. wydychany przez ludzi i/lub zwierzęta), a także nacisk mechaniczny i drgania otoczenia (np. chodzenie, odkurzanie). Mając na uwadze, te zależności należy przyjąć, iż w przypadku pcheł przeobrażenie z poczwarki w osobnika dorosłego wymaga jednak obecności potencjalnego żywiciela.

 

cykl rozwojowy pchły

 

Jak dochodzi do inwazji?

Wbrew obiegowej opinii, pchły nie biorą się z braku kąpieli psa i brudnej sierści (autentyczne!). Pies na swojej drodze musi po prostu spotkać pchłę lub pchła na swojej musi odnaleźć psa... Najpospolitszym źródłem infestacji dla psów jest bezpośredni kontakt z różnymi zwierzętami, które są nosicielami pcheł:

  • zwierzęta towarzyszące trzymane w domu (psy, koty, króliki, fretki, myszy, szczury);

  • zwierzęta towarzyszące wolno żyjące (zdziczałe i/lub bezpańskie psy, koty);

  • zwierzęta dzikie żyjące w naturze (wiewiórki, króliki, zające);

  • gryzonie - domowe szkodniki (mysz domowa, szczur);

  • w gospodarstwach rolnych (drób, bydło).

Oprócz tego, dla psa istotne źródło zagrożenia stanowi skażone pchłami środowisko, o które w dzisiejszych czasach wcale nie jest trudno... Ryzyko wzrasta dla wszystkich tych miejsc, gdzie znajdują się duże skupiska psów i/lub ich rotacja jest wzmożona (np. hodowle psów, wystawy psów, schroniska dla psów, hotele dla psów, teren zielone wokół dużych osiedli mieszkalnych, a także poczekalnie i gabinety weterynaryjne oraz salony groomerskie).

 

Zwierzę, które nie jest zabezpieczane przeciwko pchłom lub jest zabezpieczane nieprawidłowo, a ma styczność ze skażonym pchłami środowiskiem lub innymi zwierzętami tj. potencjalnymi nosicielami pcheł, staje się dla nich otwartą i bardzo atrakcyjną restauracją z wywieszoną na drzwiach kartką "serdecznie zapraszamy"...

 

Jak poznać, że pies może mieć problem z pchłami?

Pierwszym i najbardziej oczywistym objawem mogącym świadczyć o inwazji pcheł jest zmiana zachowania psa. Psy, które z reguły są spokojne nagle zaczynają się nadmiernie i nerwowo otrząsać, drapać, lizać, wygryzać, otrzepywać, ocierać o różne przedmioty... jednym zdaniem... robią wszystko byleby tylko pozbyć się dokuczliwego źródła odczuwanego świądu... Jednak czym więcej i intensywniej pies stara się pozbyć problemu, tym z reguły jeszcze bardziej podrażnia skórę, która staje się podatna na wtórne infekcje i dla odmiany... wtedy swędzi jeszcze bardziej... Tak! te małe owady przemieszczając się po ciele swojego gospodarza i gryząc go, wywołują silne uczucie swędzenia... u jednych psów, bez względu na ilość intruzów, inwazja przebiega w miarę łagodnie, a u drugich, wystarczy zaledwie jedna sztuka, by doprowadziła psa do istnego szaleństwa. Zatem: nadpobudliwość, irytacja i nieustanne czochranie, to pierwszy niepokojący sygnał, który powinien nas skłonić do dokładnego przeanalizowania sytuacji i ustalenia źródła takiego stanu rzeczy. Oczywiście... pierwsze, co przychodzi nam do głowy, to dokładne oględziny psiej sierści i skóry. To w zasadzie dobre posunięcie, by ustalić winowajcę nerwowego zachowania psa, aczkolwiek w przypadku pcheł może okazać się niewystarczające.

 

Owady, jak już wspomnieliśmy, są małe, ciemno ubarwione, niezwykle zwinne oraz skoczne i jeśli mamy do czynienia z małą inwazją, gdzie nie doszło jeszcze do namnożenia i masowego zasiedlenia organizmu psa osobnikami dorosłymi, to wypatrzenie ranek po ugryzieniu (czerwone punkciki), czy samych pcheł (szczególnie na psach ciemno umaszczonych) może być bardzo utrudnione lub wręcz niemożliwe. Dobrym wskaźnikiem umożliwiającym potwierdzenie inwazji pcheł jest stwierdzenie obecności ich odchodów. Tak, to takie "czarne punkciki", o których pewnie słyszał każdy miłośnik psa. Przypominają nieco ziarenka maku rozsypane i zaplątane między skórą, a okrywą włosową psa. Tu jednak podobnie... przy małej inwazji i ciemnym umaszczeniu psa gołym okiem może być je trudno uchwycić...

czerwone punkciki, pozostałość z odczynem rumieniowatym, po ugryzieniu pcheł

charakterystyczne czarne punkciki, odchody pcheł

   

Sytuacja jednak nie jest beznadziejna, bowiem znamy, co najmniej 2 sposoby, które mogą nam znacznie ułatwić rozpoznanie wroga:

  • metalowy, gęsty grzebień na pchły - jak sama nazwa wskazuje jest to grzebień o bardzo gęstym rozstawie igieł. Dzięki takiej konstrukcji, czesząc psa, począwszy od nasady włosów, tuż przy skórze i kierując się zgodnie z kierunkiem wzrostu włosów - ku ich końcowi, możemy na nim zatrzymać same pasożyty lub ich odchody. Przed wykorzystaniem grzebienia warto jednak przygotować sobie miseczkę wypełnioną roztworem wody z mydłem. Po co? No cóż, jeśli na grzebieniu uda nam się wyciągnąć pchły, to grzebień należy natychmiast zanurzyć w owym naczyniu, by utopić w tak przygotowanej miksturze nieproszonych gości, zanim się oni zorientują, że grozi im niebezpieczeństwo i zdążą nam z tego grzebienia zwiać, a potem znikną w otchłani otoczenia lub ponownie wskoczą na naszego psa;

  • test bibułowy - zwykły biały ręcznik papierowy, każdy z nas z takiego korzysta i w kuchennych pracach wydaje się on niezastąpiony. W zależności od wielkości psa, urywamy odpowiednich rozmiarów fragment, kładziemy go pod psem i lekko zwilżamy wodą (np. ze spryskiwacza do kwiatów), a następnie szczotką lub grzebieniem starannie wyczesujemy psa. Z pewnością w międzyczasie pies zechce się też i sam otrzepać... Jeśli po tych czynnościach na białym ręczniku uda nam się zlokalizować czarne drobinki, które pod wpływem wilgoci nieco się rozpuszczą i nabiorą czerwonych otoczek, to znak, że możemy mieć do czynienia z odchodami pcheł.

Nierówna walka, czyli jak pozbyć się intruzów?

Właściciel każdego psa, który stał się siedliskiem pcheł powinien podjąć szybkie działania mające na celu skuteczne usunięcie nieproszonych gości. Ale jednorazowa akcja usuwania pasożytów w zasadzie mija się z celem, bo wystarczy, aby pies znowu wyszedł na spacer, poszalał w trawie lub krzaczkach, spotkał się z nieznajomymi psami i zapewne znowu złapie pasażerów na gapę. Dlatego też odpowiedzialny właściciel powinien przede wszystkim pomyśleć o stałym i długotrwałym zabezpieczeniu psa przed tymi pasożytami.

 

Na rynku zoologicznym dostępnych jest wiele różnych produktów pasożytobójczych, które zostały opracowane z myślą o naszych psach tzn. teoretycznie powinny być bezpieczne dla psa i człowieka, a pieruńsko zabójcze dla intruza - czyli pcheł. W praktyce jednak zarówno bezpieczeństwo środka, jak i jego skuteczność, będą zależały od odpowiedniego doboru preparatu i prawidłowego zastosowania. Doskonale pamiętamy, jak w dawnych czasach, kiedy jeszcze nikt nie marzył o prywatnych lecznicach i sklepach zoologicznych, po środek na pchły szło się do państwowej lecznicy, a urzędujący tam weterynarz zadawał magiczne pytanie: a jak duży ten pies i ile waży?... po czym odlewał tajemniczą miksturkę do przyniesionego przez klienta pojemniczka, wręczał mu ten pakiecik, a na odchodne przestrzegał: zalecam przeprowadzać odpchlenie na otwartym powietrzu lub w dobrze wentylowanym pomieszczeniu... proszę założyć rękawice, unikać kontaktu ze skórą, nie wdychać, nie połykać... proszę rozcieńczyć preparat w wiadrze z wodą i omijając głowę nanieść na psa. Psu się to pewnie nie spodoba i wcale się mu nie dziwię, ale nie ma wyjścia i musi z tym kilkanaście minut wytrzymać... Jak już zaraza padnie, to z psem do wanny i porządnie miksturę spłukać, a psa wykąpać... to co w kąpieli się nie da usunąć, trzeba będzie wyczesać... Kiedy tylko zerkniemy na mnogość towaru zalegającego na sklepowych półkach, to od razu przypomina nam się ta historia... i choć nie wiemy co to był za środek i na ile był bezpieczny, to musimy to napisać, efekt był... pchli trup słał się gęsto...

 

Producenci prześcigają się w pomysłach i proponują produkty w różnych formach tj. szampony, pudry, środki do rozpryskiwania w aerozolu, pianki, roztwory do miejscowego nakrapiania typu spot-on, obroże, a nawet podawane doustnie tabletki. Do tego, co bardziej ekologiczni przekonują o mocy i skuteczności całej gamy produktów naturalnych (np. wybrane zioła i olejki eteryczne). Jedne produkty charakteryzują się natychmiastowym i przedłużonym działaniem, drugie mają właściwości odstraszające nieproszonych gości, a jeszcze inne działają szybko i skutecznie, ale nie zapewniają długotrwałej ochrony... Wybór może być faktycznie trudny, szczególnie jeśli nigdy wcześniej nie miało się do czynienia z pchłami. Poniżej prezentujemy, krótką charakterystykę dostępnych form produktów o działaniu pasożytobójczym.

 

Szampon o właściwościach pasożytobójczych

jest roztworem wodnym zawierającym głównie substancje powierzchniowo czynne (właściwe myjące) i określoną substancję czynną (działającą na kleszcze) oraz dodatkowo jego skuteczność, bądź też atrakcyjność może być urozmaicona dodaniem barwnika, substancji zapachowej, bakteriostatycznej, wyciągów ziołowych, stabilizatorów itd. Przeznaczony jest do natychmiastowego i zewnętrznego zwalczania pasożytów przebywających na skórze i sierści zwierzęcia. Znajdująca się w jego składzie substancja czynna (działająca na pchły) ma możliwość działania destrukcyjnie na pasożyty tylko w czasie przebywania preparatu na skórze i sierści psa. Wszystkie czynności związane z zastosowaniem produktu powinny być wykonywane z dala od twarzy i w rękawiczkach jednorazowych. W zależności od instrukcji i wymogów producenta, szampon w stanie rozcieńczonym (lub nie) powinien być równomiernie rozprowadzony na uprzednio zmoczonym wodą psie (z pominięciem okolic wrażliwych tj. oczu, nosa, warg, wnętrza uszu), aż do osiągnięcia piany i pozostawiony na skórze oraz sierści przez określony czas (zwykle krótki: 5-15 minut). Po upływie wymaganego czasu produkt należy obficie spłukać letnią wodą. W trakcie przeprowadzania zabiegu odpchlenia należy pilnować, by pies nie lizał się. Aby zmaksymalizować działanie produktu należy bezwzględnie przestrzegać instrukcji użycia. Nie należy stosować tego rodzaju produktu u psów uczulonych na substancję biologicznie czynną (działającą na pchły) wchodzącą w skład danego szamponu, z podrażnieniami skóry i ranami. Niestety po spłukaniu szamponu z psa, usuwamy też substancję biologicznie czynną i mimo iż uda nam się psa odpchlić, to nadal jest on narażony na infestację pchłami. W sprzyjających okolicznościach pchły mogą ponownie zaatakować psa w ciągu zaledwie kilku dni. W praktyce, jeśli chcielibyśmy uchronić psa przed ponowną infestacją pchłami, to musielibyśmy stosować szampon raz na 10-14 dni, co nie jest ani wygodnym, ani zalecanym sposobem walki z tymi ektopasożytami. Zastosowanie szamponu ma sens jedynie w przypadkach doraźnych. Aby w sposób ciągły chronić psa przed pchłami, będziemy musieli użyć dodatkowego środka o przedłużonym działaniu, który zabezpieczy go przed ponowną inwazją pcheł. Ponieważ niektóre substancje czynne zawarte w różnych produktach mogą wchodzić w niepożądane reakcje, to dobór i łączenie produktów powinno się odbyć pod nadzorem lekarza weterynarii. Szampony pasożytobójcze mogą prowadzić do podrażnień skóry, zapalenia spojówek, a w razie połknięcia mogą występować objawy zatrucia, o różnym stopniu nasilenia - uzależnione od rodzaju substancji czynnej, substancji myjących, dodatkowych i ilości spożytego przez psa szamponu.

 

Zasypka o właściwościach pasożytobójczych (puder)

składa się głównie z talku farmaceutycznego z naniesioną na jego powierzchnię substancją biologicznie czynną (działającą na pchły) oraz dodatków ułatwiających rozprowadzenie i poprawiających przyczepność do sierści. Przeznaczona jest do natychmiastowego i zewnętrznego zwalczania pasożytów na skórze i w sierści psów. Znajdująca się w jej składzie substancja biologicznie czynna ma możliwość działania destrukcyjnie na pasożyty tylko w czasie przebywania preparatu na skórze i sierści psa. Wszystkie czynności związane z zastosowaniem produktu powinny być wykonywane z dala od twarzy i w rękawiczkach jednorazowych. W zależności od instrukcji i wymogów producenta, zasypkę stosujemy napylając ją równomiernie na całej powierzchni ciała psa z pominięciem pyska. Przy pudrowaniu nie wolno dopuszczać do przedostawania się zasypki do dróg oddechowych oraz do oczu i innych naturalnych otworów ciała psa. Po upływie wymaganego czasu (zwykle krótki: 5-15 minut) należy przejrzeć ciało psa i usunąć mechanicznie np. wyczesując psa martwe pchły. W trakcie przeprowadzania zabiegu odpchlenia należy pilnować, by pies nie lizał się. Aby zmaksymalizować działanie produktu należy bezwzględnie przestrzegać instrukcji użycia. Nie należy stosować tego rodzaju produktu u psów uczulonych na substancję biologicznie czynną (działającą na pchły) wchodzącą w skład danej zasypki, z podrażnieniami skóry i ranami. Niestety, zasypka, podobnie jak szampon o właściwościach pasożytobójczych, nie zapewnia dłuższej ochrony i jej działanie jest krótkotrwałe. Pies zostanie odpchlony, ale nadal jest narażony na inwazję pcheł. W sprzyjających okolicznościach pchły mogą ponownie zaatakować psa w ciągu zaledwie kilku dni. W praktyce, jeśli chcielibyśmy uchronić psa przed ponowną infestacją pchłami, to musielibyśmy stosować zasypkę raz na 10-14 dni, co nie jest ani wygodnym, ani zalecanym sposobem walki z tymi ektopasożytami. Zastosowanie zasypki ma sens jedynie w przypadkach doraźnych. Aby w sposób ciągły chronić psa przed pchłami, będziemy musieli użyć dodatkowego środka o przedłużonym działaniu, który zabezpieczy go przed ponowną inwazją pcheł. Ponieważ niektóre substancje czynne zawarte w różnych produktach mogą wchodzić w niepożądane reakcje, to dobór i łączenie produktów powinno się odbyć pod nadzorem lekarza weterynarii. Zasypki o charakterze pasożytobójczym mogą prowadzić do podrażnień skóry, zapalenia spojówek, a w razie połknięcia lub dostania się produktu do dróg oddechowych, mogą występować objawy zatrucia, o różnym stopniu nasilenia - uzależnionym od rodzaju substancji czynnej, substancji dodatkowych i ilości spożytego lub wprowadzonego przez drogi oddechowe proszku.

 

Obroża o właściwościach pasożytobójczych

to najczęściej dość cienki pasek wykonany z tworzywa sztucznego, zawierający zainkludowaną w zmiękczonym polichlorku winylu substancję czynną (działającą na pchły). Przeznaczona jest ona do zewnętrznego zwalczania pasożytów na skórze oraz w sierści psów i charakteryzuje się przedłużonym działaniem. Produkt należy wyjąć z opakowania i założyć na szyję psa. W działaniu obroży wykorzystuje się zjawisko tzw. "wypacania", jakie występuje w zmiękczonym PCW. Polega ono na powolnym wydzielaniu się na powierzchnię tworzywa zainkludowanej w nim substancji. Zatem obroża pasożytobójcza pełni rolę magazynu substancji biologicznie czynnej, który wydziela na powierzchnię niewielką jej ilość, wystarczającą, by zabić pasożyty, jednak zbyt małą by zaszkodzić zwierzęciu lub człowiekowi. Ponieważ proces ten zachodzi w sposób ciągły, to obroża może wykazywać skuteczność nawet przez wiele miesięcy. Aby zmaksymalizować działanie produktu należy bezwzględnie przestrzegać instrukcji użycia. Nie należy stosować tego rodzaju produktu u psów uczulonych na substancję biologicznie czynną (działającą na pchły) wchodzącą w skład danej obroży, z podrażnieniami skóry i ranami. Obroża powinna być dobrana do wielkości i wagi psa. Warto również wiedzieć, iż w przypadku psów ras dużych i na dokładkę długowłosych, skuteczność samej obroży może nie być wystarczająca i utrzymanie pełnej ochrony będzie wymagało okresowego stosowania dodatkowego środka pasożytobójczego, działającego na pchły np. szamponu lub zasypki. Ponieważ niektóre substancje czynne zawarte w różnych produktach mogą wchodzić w niepożądane reakcje, to dobór i łączenie produktów powinno odbyć się pod nadzorem lekarza weterynarii. Obroże pasożytobójcze mogą prowadzić do podrażnień skóry, a przypadkowe pogryzienie i zjedzenie obroży grozi zatruciem, o różnym stopniu nasilenia - uzależnionym od rodzaju substancji czynnej, substancji dodatkowych i ilości spożytej przez psa obroży. Obroża może być wygodnym rozwiązaniem i środkiem zapewniającym dobrą ochronę przed pchłami, o ile jest dobrze tolerowana przez psa, który przebywa w środowisku, gdzie ryzyko styczności z pchłami nie jest duże i/lub jej stosowanie będzie prewencyjnie uzupełnianie dodatkowym środkiem działającym na pchły.

 

Preparat o właściwościach pasożytobójczych (roztwór do rozpylania)

współczesny przemysł oferuje również szeroką gamę produktów, które dostępne są w formie różnych roztworów do rozpylania lub natryskiwania na skórę i sierść psów. Na rynku dostępne są preparaty w postaci aerozoli (znanych również jako spraye) i preparaty ciekłe dostępne w formie tzw. atomizera.

Aerozole stanowią układ koloidowy, w którym fazą rozpraszającą jest gaz, a fazą rozproszoną ciecz lub ciało stałe. Aerozol stosowany w lecznictwie weterynaryjnym zbudowany jest z pojemnika odpornego na wysokie ciśnienie i zaworu rozpylającego, w którym umieszczony jest produkt leczniczy. Dozowanie preparatu zawartego w pojemniku ma charakter ciągły. W zależności od produktu i producenta produkt zwarty w pojemniku może mieć charakter roztworu, emulsji, zawiesiny lub proszku zmikronizowanego. Odpowiednio przygotowany produkt, w skład którego wchodzi substancja czynna (działająca na pchły), substancje pomocnicze (rozpuszczalnik lub substancja nośnikowa, substancje korygujące odczyn, zwiększające lepkość, środki konserwujące, zapachowe itp.) oraz gaz wytłaczający (tzw. propelent) umieszczane są w pojemniku pod odpowiednim ciśnieniem. Wlot do takiego pojemnika zamyka szczelny zawór. W momencie naciśnięcia przycisku otwiera się zawór i otwór u wylotu dyszy, a wysokie ciśnienie wypycha zawartość opakowania na zewnątrz. Ostatecznie a o uzyskanym efekcie rozpylenia decyduje zastosowana w opakowaniu głowica rozpryskowa.

Natomiast atomizer, to taka nieco uproszczona wersja aerozolu tzn. produkt w formie roztworu płynnego zawierającego substancję czynną (działającą na pchły) i substancje pomocnicze (rozpuszczalnik i/lub nośnik, dodatki zapachowe, barwnik, konserwanty itp.) umieszczany jest w jakimkolwiek opakowaniu, które zostaje połączone z pompką rozpylającą (atomizerem). Atomizer działa na zasadzie pompy ssącej zawierającej dwa zawory jednokierunkowe. W momencie dwukrotnego naciśnięcia przycisku płyn pompowany jest z opakowania przez umieszczoną w nim rurkę do pierwszego zaworu, a następnie do drugiego i w wyniku chwilowo wytworzonego ciśnienia, wyprowadzany jest na zewnątrz przez dyszę rozpylającą. Ostatecznie a o uzyskanym efekcie rozpylenia decyduje zastosowana w opakowaniu głowica rozpryskowa. Produkty dostępne w formie atomizera nie potrzebują więc odpornych na wysokie ciśnienie wewnętrzne pojemników i nie zawierają specjalnie dodawanych gazów nośnych.

Zarówno produkty dostępne w formie aerozolu, jak i atomizera przeznaczone są do zewnętrznego i długotrwałego zwalczania pasożytów na skórze i w sierści psów. W zależności od instrukcji i wymogów producenta odpowiednią ilość preparatu (zwykle kilka psiknięć w ilości uzależnionej od wagi psa) należy nanieść na skórę psa (z pominięciem miejsc wrażliwych tj. oczu, nosa, warg i ran). Pojemnik z produktem należy trzymać w określonej instrukcją użytkowania odległości od skóry psa. Sierść powinna być partiami rozgarniana, a strumień zawierający produkt powinien być nanoszony w kierunku od skóry do końca włosów. Preparat powinien być równomiernie naniesiony na całą powierzchnię ciała psa, a następnie można psa przeczesać lub produkt wmasować, co ułatwi jego rozprowadzenie. Po skończeniu zabiegu aplikacji produktu pies powinien być pozostawiony do wyschnięcia. W trakcie przeprowadzania zabiegu nanoszenia produktu na psa, należy pilnować, by pies nie lizał się. Aby zmaksymalizować działanie produktu należy bezwzględnie przestrzegać instrukcji użycia. Nie należy stosować tego rodzaju produktu u psów uczulonych na substancję biologicznie czynną (działającą na kleszcze) wchodzącą w skład danego produktu, z podrażnieniami skóry i ranami. Przy stosowaniu produktów z tej serii należy zachować szczególną ostrożność. Pojemniki ciśnieniowe oraz te produkty, które w swoim składzie zawierają różne gazy wytłaczające i/lub rozpuszczalniki alkoholowe są łatwopalne i należy je trzymać oraz używać z dala od źródeł ciepła i ognia. Wszystkie czynności związane z zastosowaniem produktu powinny być wykonywane z dala od twarzy i w rękawiczkach jednorazowych. Preparat powinien być aplikowany w dobrze wentylowanym pomieszczeniu (lub na powietrzu) i najlepiej w porze wieczornej, tak by pies nie był przez kilka godzin głaskany. Preparaty do rozpylania na psie mają tą zaletę, iż większość z nich zawiera w swoim składzie substancję biologicznie czynną (działającą na pchły), która rozprasza się w naturalnej warstwie tłuszczowo-łojowej powłok skórnych zwierzęcia, gromadząc się jednocześnie w gruczołach łojowych i mieszkach włosowych skóry. Stamtąd, przez okres kilku tygodni, w sposób naturalny preparat jest wydzielany wraz z łojem, co pozwala zwalczyć bieżącą inwazję kpcheł, a także pies jest w sposób ciągły chroniony przed możliwością złapania kolejnych pcheł. Niewątpliwą zaletą tego typu preparatów jest również ich wodoodporność. W międzyczasie psa można kąpać i kąpiele nie będą miały większego wpływu na skuteczność preparatu. Aby jednak preparaty tego typu zadziałały prawidłowo i zapewniły maksymalną ochronę, to należy pamiętać, by zwykle na 2 dni przed i 2 dni po zastosowaniu preparatu nie kąpać psa!. Te ograniczenia wynikają z zaburzeń podczas rozprzestrzeniania się warstwy tłuszczowo-łojowej w kontakcie z wodą. Okres działania jest uzależniony od producenta danego preparatu i może wynieść od 4 do 8 tygodni. Nieco trudności może nastręczać prawidłowe dozowanie produktu, które najczęściej przewiduje określoną w mililitrach na kilogram masy ciała psa ilość preparatu, którą trzeba na psa nanieść. W instrukcji podawana jest informacja ile należy zastosować mililitrów preparatu na kilogram masy ciała psa oraz ile jednorazowych psiknięć równoważy tą wielkość. W praktyce psa trzeba zważyć, a następnie zastosować kilka prostych obliczeń matematycznych.

Prawidłowe zastosowanie tego rodzaju produktu zapewnia trwałą ochronę przed infestacją pchłami i nie wymaga stosowania dodatkowych środków. Produkty pasożytobójcze dostępne w formie do rozpylania mogą prowadzić do podrażnień skóry, a w razie połknięcia lub dostania się produktu do dróg oddechowych, mogą występować objawy zatrucia, o różnym stopniu nasilenia - uzależnionym od rodzaju substancji czynnej, substancji dodatkowych i ilości spożytego lub wprowadzonego przez drogi oddechowe produktu.

 

Preparat o właściwościach pasożytobójczych (postać do nakrapiania typu krople spot-on, tubki, pipetki, saszetki)

jest to postać płynna odpowiednio skomponowanej mieszanki zawierającej substancję biologicznie czynną (działającą na pchły) i substancje pomocnicze. Całość zamknięta jest w specjalnie dobranej plastikowej tubce, saszetce lub pipecie. W każdym opakowaniu znajduje się odmierzona ilość produktu z odpowiednią zawartością (stężeniem) substancji czynnej. Tubki, saszetki lub pipetki pakowane są do opakowań zbiorczych i w zależności od przeznaczenia tj. wielkości i wagi psa mogą być dostępne pojedynczo lub po kilka sztuk. Dobór i ilość używanych jednorazowo tubek zależeć będzie od wagi psa, stąd też powinien on być uprzednio zważony. Preparaty do nakrapiania są przeznaczone do zewnętrznego i długotrwałego zwalczania pasożytów na skórze i w sierści psów. W tego typu produktach mogą być stosowane dwa rodzaje substancji czynnej: jedna rozprzestrzeniająca się po ciele zwierzęcia dzięki procesowi zwanemu translokacją, a druga mająca zdolność przenikania do krwioobiegu. W pierwszym przypadku po zaaplikowaniu produktu, substancja czynna rozprasza się stopniowo (dyfunduje) w naturalnej warstwie tłuszczowo-łojowej powłok skórnych zwierzęcia, gromadząc się jednocześnie w gruczołach łojowych i mieszkach włosowych skóry. Stąd wydostaje się wraz z łojem na powierzchnię skóry. Tworzy "otoczkę" na ciele, która utrudnia swobodne żerowanie pasożytom i unieszkodliwia je w momencie bezpośredniego kontaktu ze skórą lub sierścią psa. Drugi rodzaj substancji czynnej kumuluje się we krwi psa. Pasożyt w momencie próby żerowania pobiera krew wraz z czynną substancją, która jest dla niego toksyczna i pasożyt ginie. Produkt opakowany w tubkę, saszetkę lub pipetkę wystarczy w wyznaczonym miejscu otworzyć i można w wygodny sposób zawartość opakowania zaaplikować bezpośrednio na skórę psa - zgodnie z instrukcją użytkowania - w wybranych miejscach. W przypadku psów małych zwykle wystarczy jednorazowa aplikacja produktu między łopatkami, a u psów większych i cięższych zaleca się równomierne rozprowadzenie produktu wzdłuż linii kręgosłupa, od karku po nasadę ogona. Po skończeniu zabiegu nanoszenia produktu pies powinien być pozostawiony do wyschnięcia. W trakcie przeprowadzania zabiegu nanoszenia produktu na psa, należy pilnować, by pies nie lizał się. Aby zmaksymalizować działanie produktu należy bezwzględnie przestrzegać instrukcji użycia. Nie należy stosować tego rodzaju produktu u psów uczulonych na substancję biologicznie czynną (działającą na pchły) wchodzącą w skład danego produktu, z podrażnieniami skóry i ranami. Wszystkie czynności związane z zastosowaniem produktu powinny być  wykonywane z dala od twarzy i w rękawiczkach jednorazowych. Preparat powinien być aplikowany w dobrze wentylowanym pomieszczeniu (lub na powietrzu) i najlepiej w porze wieczornej, tak by pies nie był przez kilka godzin głaskany.

Preparaty tego typu mają tą zaletę, iż każde opakowanie zawiera określoną ilość produktu i nie musimy się zastanawiać ile musimy go nanieść na psa, a ponadto działają długoterminowo i umożliwiają, nie tylko zwalczenie obecnych na psie pasożytów, ale również nie dopuszczają do ich ponownego zagnieżdżenia się na ciele psa przez dłuższy czas. Ostateczny okres działania jest uzależniony od producenta danego preparatu i może wynieść od 4 do 12 tygodni. Niewątpliwym atutem tego typu preparatów jest również ich wodoodporność. W międzyczasie psa można kąpać i kąpiele nie będą miały większego wpływu na skuteczność preparatu. Aby jednak preparaty tego typu zadziałały prawidłowo i zapewniły maksymalną ochronę, to należy pamiętać, by na 2 dni przed i 2 dni po zastosowaniu preparatu nie kąpać psa!. Te ograniczenia wynikają z zaburzeń podczas rozprzestrzeniania się warstwy tłuszczowo-łojowej w kontakcie z wodą. Prawidłowe zastosowanie tego rodzaju produktu zapewnia trwałą ochronę przed infestacją pchłami i nie wymaga stosowania dodatkowych środków. Produkty pasożytobójcze dostępne w formie do nakrapiania mogą prowadzić do podrażnień skóry, a połknięcie produktu grozi zatruciem, o różnym stopniu nasilenia - uzależnionym od rodzaju substancji czynnej, substancji dodatkowych i ilości spożytego produktu.

 

Tabletki do stosowania doustnego zawierające środek pasożytobójczy

ostatnie innowacje z zakresu medycyny weterynaryjnej oferują produkty na pasożyty zewnętrzne, które przełamują dotychczasowe schematy i mogą być stosowane wewnętrznie tzn. ich zastosowanie polega na podaniu psu doustnie wygodniej w użyciu tabletki. Każda tabletka składa się z odpowiedniej dawki substancji czynnej (działającej na pchły), a do tego zawiera składniki dodatkowe i substancje pomocnicze m.in. smakowe uatrakcyjniające pobieranie tabletki przez psa. Przed zakupem odpowiedniego preparatu należy jednak zważyć psa, ponieważ produkt sprzedawany jest w postaci pojedynczych tabletek do jednorazowego zastosowania, a każda tabletka zawiera ustaloną ilość substancji czynnej (działającej na pchły), którą należy dobrać zgodnie z wagą psa. Tabletkę podaje się wraz z posiłkiem. Szybkość przejścia substancji czynnej do krwioobiegu oraz czas jej utrzymywania się w organizmie uzależniony jest od jej określonego rodzaju. Nitenpyram obecny jest we krwi już po 15 minutach, jednak okres jego trwania wynosi tylko 24-48 h, stąd też produkty z tą substancją czynną wykorzystywane są tylko do jednorazowego i natychmiastowego zwalczania inwazji dorosłych osobników pcheł, a działanie długotrwałe musi być uzupełnione innym produktem. Tabletki zawierające lufenuron, nie zabijają dorosłych pcheł, ale poprzez blokowanie i przerywanie cyklu rozwojowego pcheł ograniczają ich populację na psie i w środowisku jego bytowania. Substancja utrzymuje się we krwi przez miesiąc. Bardzo często, by zapewnić długotrwałą i kompleksową ochronę producenci zalecają łączenie tabletek zawierających te dwie ww. substancje czynne. Najnowocześniejsze substancje czynne używane w nowej generacji tabletek przeznaczonych do żucia docierają do krwi w ciągu kilku godzin i utrzymują się w organizmie przez kilka tygodni (w zależności od producenta od 4 do nawet 12 tygodni), zapewniając w tym czasie aktywną ochronę przed pasożytami. Pasożyty giną w trakcie pobierania krwi żywiciela. Jednak, aby osiągnąć efekt pasożytobójczy substancji czynnej, pasożyt musi spożyć pewną dawkę krwi żywiciela. Dotychczas nie przeprowadzono badań, które potwierdziłby, czy w takiej sytuacji unieszkodliwienie (zabicie pasożyta) jest na tyle szybkie, że pies jest również chroniony przed możliwością transmisji różnych czynników chorobotwórczych, przenoszonych przez pchły, co może na chwilę obecną stanowić pewien minus stosowania tego rodzaju środka pasożytobójczego. Poza tym mankamentem, produkty dostępne w tej najnowszej formie posiadają wiele zalet:

  • łatwy sposób podania;

  • odpowiednio dobrana dawka;

  • szybkość działania;

  • długotrwała ochrona;

  • wodoodporność;

  • brak bezpośredniego kontaktu substancji czynnej ze środowiskiem zewnętrznym;

  • odpowiednia tolerancja na substancję czynną i wysokie jej bezpieczeństwo dla samego psa, ludzi i otoczenia.

Prowadzone badania nad bezpieczeństwem stosowania ww. produktów do użytku wewnętrznego wykazały, iż w odpowiednio dobranej dawce terapeutycznej są one dobrze tolerowane przez psy. Czasami po podaniu preparatu mogą wystąpić przejściowe i łagodne wymioty, biegunki, ślinotok, czy brak apetytu. Można zatem przyjąć, że tego typu środki są aktualnie najnowocześniejsze i dzięki wielu zaletom będą stanowić przyszłość w zwalczaniu pasożytów zewnętrznych.

 

Niestety samo unicestwienie pasożytów na psie, to dopiero początek walki. Pchły dorosłe które usuniemy z psa stanowią zaledwie wierzchołek "góry lodowej" wszystkich pasożytów bytujących w środowisku życia psa, czyli jakby nie patrzeć jego i naszym domu, ogrodzie i samochodzie (o zgrozo!). Znajdowane na psie pchły dorosłe stanowią bowiem jedynie 5% wszystkich pozostałych form rozwojowych pasożyta. Gdzie w takim układzie podziało się pozostałe 95%? Przytłaczająca większość owadów dorosłych, jaj, larw i poczwarek znajduje się skrzętnie ukryta w domowych zakamarkach. Niestety, ale czym, mamy starszy dom, który na dokładkę wykończony i wyposażony jest w sposób tradycyjny, tym mamy większe szanse na to, że jeśli nasz pies przywlecze skądś pchły, to ich wytępienie z domu będzie utrudnione. Co lubią pchły i ich różne stadia rozwojowe? Przede wszystkim musimy pamiętać, że do rozwoju pchły potrzebują optymalnych warunków tj. ciepła, ale bez bezpośredniego dostępu promieni słonecznych (21-32°C), wilgoci - nie mniejszej niż 50% (optymalnie 75%) i źródła pożywienia (odchody dorosłych osobników pcheł i martwa materia organiczna). Nie trudno zatem zgadnąć, że o ile jaja spadną z psa tam, gdzie się on otrzepie, czyli w przypadkowe miejsca, tak już larwy zaraz po wykluciu będą chować się w miejscach, które mogą im takie warunki zapewnić. Gdzie?

  • szpary w podłodze;

  • szczeliny w listwach przypodłogowych i progach;

  • pęknięcia w ścianach;

  • odstępy między listwami boazerii;

  • pod dywanem, wykładziną, chodnikiem, wycieraczką oraz we włosiu tychże rzeczy;

  • między i pod meblami;

  • pod zasłonami i kotarami;

  • pomiędzy kwiatami doniczkowymi i w ziemi;

  • w obiciach materiałowych kanap, foteli, wersalek;

  • pod i w różnych zakamarkach łóżka oraz materaca;

  • w pościeli, kołdrach, poduszkach, jaśkach;

  • w kocach, pledach i narzutach;

  • w legowisku i klatce transportowej psa.

Dodatkowo osoby, które często z psem podróżują samochodem muszą być przygotowane na to, że różne stadia rozwojowe pcheł mogą znajdować się we wnętrzu samochodu. Pchły mogą bytować w tapicerce samochodowej (głównie tej wykonanej z materiałów), pomiędzy siedzeniami, w bagażniku, na podłodze i w różnych innych zakamarkach.

 

ulubione miejsca bytowania pcheł w domu

 

Walkę z pchłami należy prowadzić dwutorowo: po pierwsze trzeba zwalczyć inwazję na psie (a jeśli posiadamy jeszcze inne zwierzęta futerkowe np. kota, fretkę, królika, szynszylę, szczura, myszki, świnkę morską, chomika... to na nich oczywiście też) i zabezpieczyć go (lub wszystkie przebywające w domu zwierzęta) przed możliwością złapania kolejnych pasożytów, a po drugie trzeba wyeliminować pasożyty i ich wszystkie formy rozwojowe z mieszkania i ewentualnie samochodu. Dlaczego jest to tak istotne? Jak podają skrzętnie wyliczone statystyki dostrzeżenie ledwie 6 pcheł na zwierzęciu, oznacza obecność 300 innych w jego otoczeniu! Jak skutecznie walczyć z pchłami? Z psem (i innymi zwierzakami) sprawa prosta. Nabywamy odpowiedni środek stosujemy wg instrukcji i po kilkunastu godzinach nasz pies żegna się z intruzami. Po udanym zabiegu odpchlenia (z zachowaniem bezpiecznego odstępu czasu) wystarczy porządna kąpiel i staranne wyczesanie pozostałości po pchłach z sierści psa. Pamiętajmy, by zastosować środek o przedłużonym działaniu, tak by nie tylko zwalczyć szkodniki, ale jeszcze uniemożliwić im powrót na psa. Dodatkowo stosując kilka naturalnych środków i tricków możemy sprawić, by nasz zwierzak paskudnie pachniał (oczywiście wg kryteriów oceny atrakcyjności zapachów przez pchły) i kompletnie im nie smakował... Tak, właśnie, tak... każda pchła, która się jeszcze plącze po środowisku bytowania psa i wpadnie na pomysł, by go dopaść, powinna po zetknięciu się z jego sierścią, skórą, czy krwią pomyśleć... "fuj, co za ohyda!". Jednym ze sposobów na uzyskanie tego odrażającego dla pcheł zapachu i/lub smaku jest zastosowanie po kąpieli płukanki (bez spłukiwania) z octu (szklanka octu rozcieńczona w 4 litrach wody). Dodatkowo możemy zadziałać "od wewnątrz" tzn. codziennie dodajemy jedną łyżkę stołową octu jabłkowego do wody pitnej (jeśli pies toleruje zapach/smak octu i będzie pił taką wodę) i/lub urozmaicamy posiłek odrobiną drożdży piwnych - o ile pies nie ma na nie uczulenia (w sklepach zoologicznych dostępne są również wygodne w użyciu gotowe tabletki). Niektórzy zalecają też regularne stosowanie niedużych ilości świeżego czosnku (w sklepach zoologicznych dostępne są również wygodne w użyciu gotowe tabletki), ale ze względu na liczne kontrowersje krążące wokół toksyczności tej rośliny dla psów, jej podawanie psu powinno być starannie przemyślane. Zawarte w occie, drożdżach i czosnku substancje czynne, uwalniają się przez skórę psa i sprawią, że raczej nie znajdziemy na psie pchlich amatorek ekstremalnych wrażeń... Jak widać, na prawdę niewiele trzeba, by uczynić z psa mało atrakcyjny obiekt zainteresowań dla pcheł...

 

Skuteczne odpchlenie psa, to z pewnością powód do radości. W końcu, koniec swędzenia i nerwowego drapania... pies szczęśliwy, a my możemy nieco odsapnąć... w tym miejscu się zatrzymamy i śmiało napiszemy, iż popadanie w euforię na tym etapie nie jest wskazane. Dlaczego? Przyroda tak to wszystko urządziła, iż nie ma w niej miejsca na próżnię... jeśli zatem odebraliśmy pchłom żywiciela, to pchły, nie będą wybrzydzać i przeniosą się na inną dostępną stołówkę... musimy się zatem liczyć z tym, że wygłodniałe mogą zacząć kąsać nas (oh, nie...). Dlatego też przy odpchlenie psa musi iść w parze z jednoczesnym unicestwieniem pcheł w naszym najbliższym otoczeniu...
 

O ile szybko uda nam się usunąć pchły z psa, tak nieco więcej pracy będzie nas czekać w środowisku bytowania psa, czyli też i naszym. Warto na spokojnie rozejrzeć się po domu i zrobić sobie listę miejsc, które nieproszeni goście mogli w pierwszej kolejności opanować. Mając na uwadze fakt, że pasożytom nie sprzyja bardzo niska i skrajnie wysoka temperatura, oraz bezpośrednie światło słoneczne, całkowite środowisko wodne i niska wilgotność, to możemy te warunki dodatkowo wykorzystać w walce z nimi. Zanim jednak rozprawimy się z intruzami musimy zaopatrzyć się w odpowiednie środki czyszczące, które nam to zadanie ułatwią. Oczywiście na rynku mamy dostępną całą gamę zwykłych środków czystości i gotowych preparatów owadobójczych (chemicznych lub ekologicznych). Do tego nasze babcie, a i wiele dostępnych poradników, przekonuje nas o magii naturalnych produktów, które swoimi właściwościami przyczyniają się do unicestwiania i/lub odstraszania nieproszonych gości. Mądrość ludu mówi: po chemię zawsze zdążysz sięgnąć... stąd też walkę z tymi wyjątkowo upierdliwymi stworzonkami możemy rozpocząć od naturalnych środków. Kupujemy gotowy produkt z serii "ekologiczny" lub przy odrobinie chęci przygotowujemy taki preparat sami. Po co warto sięgnąć? Pchły zdecydowanie nie lubią ostrych zapachów i substancji wydzielanych przez pewne zioła (np. lawendę, miętę polną, rutę, rozmaryn, majeranek, wrotycz pospolity), olejki eteryczne (np. miętowy, eukaliptusowy, z drzewa herbacianego, lawendowy, geraniowy, cytronelowy, szałwiowy, tymiankowy, goździkowy) oraz cytrynę i ocet. Na ich bazie można przygotować różne roztwory, które mogą posłużyć za preparaty dezynfekujące i odstraszające owady.

 

Zwolennicy ciężkiego oręża powinni pamiętać, że skuteczny produkt owadobójczy, to taki, który będzie w swym składzie posiadał substancję, nie tylko zabijającą pchły, ale także wpływającą na procesy rozrodcze i rozwojowe poszczególnych stadiów rozwojowych pcheł. W ten sposób środek, nie tylko uśmierci dorosłe osobniki, ale także uniemożliwi prawidłowy rozwój jaj, larw czy poczwarek. Te ostatnie są wyjątkowo odporne na niekorzystne warunki środowiskowe i ich zniszczenie będzie wymagało największych nakładów pracy. Ponadto wybór środka nie powinien być przypadkowy. Cóż, chemia ma to do siebie, że na jedno pomoże, a na drugie zaszkodzi... dlatego też polecamy uwadze takie środki, które będą skuteczne, a zarazem będą wyrządzać, jak najmniejsze szkody w środowisku naturalnym i oczywiście będą w miarę bezpieczne dla człowieka i innych zwierząt domowych. Szczególną ostrożność w doborze preparatu powinniśmy zachować w sytuacji, gdy w domu są małe dzieci, gryzonie, płazy, gady, ptaki i ryby. Właściciele towarzystwa psio-kociego powinni też wiedzieć, że niektóre z substancji owadobójczych np. permetryna, flumetryna i propoksur, nie przeszkadzają psom, za to są toksyczne dla kotów.

 

Jak już zrobimy listę potencjalnie zagrożonych miejsc i zaopatrzymy się w odpowiednie preparaty czyszczące, dezynfekujące i owadobójcze, to czas na wielkie porządki. Tak! dosłownie czeka nas mega sprzątanie i pranie. W pierwszej kolejności należy zdezynfekować i wyprać posłanie psa (a jeszcze lepiej wyrzucić je i nabyć nowe), wszelkie koce, pledy, powłoczki pościelowe, kotary, firany i zasłony. Warto jednak pamiętać, że  o ile dorosłe osobniki pcheł w wodzie topią się szybko, tak jaja i poczwarki giną dopiero w temperaturze 45°C, stąd też skuteczne, pranie, to pranie w temperaturze, co najmniej 60°C (niestety, nie wszystko w tak wysokiej temperaturze można prać). Właściciele pralko-suszarek lub samych suszarek koniecznie powinni skończone pranie wysuszyć. W zimie i w upalne dni możemy dodatkowo zastosować "zewnętrzne kąpiele i wietrzenie"... nasze koce, pledy, firany, zasłony, posłanie psa, kołdry, poduszki, jaśki, chodniki, dywany, a nawet materac i co tam nam jeszcze wpadnie do głowy... warto wynieść na zewnątrz, porządnie wytrzepać i "przemrozić" albo "ususzyć na słońcu". Naszym sprzymierzeńcem w pozbywaniu się pasożytów będzie też odkurzacz. Jak wykazały badania, częste odkurzanie usuwa 15-20% larw i 32-59% jaj pcheł. I choć samo odkurzanie nie zlikwiduje wszystkich pasożytów, to jednak dość znacznie redukuje ich liczbę, pozbawia pozostałe w środowisku larwy pożywienia i przygotowuje porządkowane miejsca do zastosowania środków dezynfekujących, odstraszających lub owadobójczych. Odkurzając, szczególnie zwracajmy uwagę na wszelkie szpary, szczeliny w podłodze, pęknięcia w ścianach i różne zakamarki. Ze zdwojoną starannością należy odkurzać tapicerowane meble oraz dywan (pod dywanem też), wykładziny, chodniki i wycieraczki. Przeprowadzając mega sprzątanie właściciele piwnic, garażu, schowków i strychów nie powinni o nich zapominać, tam też trzeba będzie posprzątać... Ponieważ samo odkurzanie nie zabija insektów, to po każdym należy je zdezintegrować. Papierowy worek wymieniamy po każdym odkurzaniu, a zużyty niezwłocznie pakujemy do torebki foliowej, którą bardzo szczelnie zamykamy i wystawiamy na działanie promieni słonecznych i/lub mrozu, a następnie wyrzucamy do kosza znajdującego się poza domem. Jeżeli nasz odkurzacz zaopatrzony jest w materiałowy worek wielokrotnego użytku, to przed odkurzaniem spryskujemy go środkiem owadobójczym, a po skończonym odkurzaniu zawartość przenosimy do torebki foliowej, bardzo szczelnie zamykamy i taki pakuneczek wystawiamy na działanie promieni słonecznych i/lub mrozu, a potem wyrzucamy do kosza znajdującego się poza domem. Sam materiałowy worek z odkurzacza będzie wymagał uprania. Jeśli dysponujemy odkurzaczem wodnym, to do wody również można dodać ocet lub olejki eteryczne, a po odkurzaniu niezwłocznie wodę z całą zawartością wylewamy do toalety i obficie ją spłukujemy. Warto pamiętać, że bez względu na rodzaj odkurzacza czyszczeniu i dezynfekcji poddajemy też obecne w odkurzaczu filtry!. Walkę z pchłami może nam też ułatwić sól kuchenna i ziemia okrzemkowa. Oba produkty posiadają właściwości silnie absorbujące wilgoć, a więc na pchły, jaja i poczwarki będą działały wysuszająco. Wystarczy dokładnie pokryć jednym lub drugim produktem dywany, wykładziny, chodniki oraz wyznaczone miejsca bytowania pcheł i odczekać, co najmniej 8 h, po czym można je już usunąć (np. za pomocą odkurzacza). Jeśli pogoda sprzyja i mamy taką możliwość, to warto zamówić profesjonalne pranie dywanów i/lub wykładzin oraz parowe czyszczenie tapicerowanych mebli. Gruntownej dezynfekcji poddajemy też wszystkie psie przedmioty (miski, grzebienie, szczotki) włącznie z zabawkami - pluszowe można uprać w pralce, a pozostałe przedmioty należy starannie umyć i przetrzeć środkiem o właściwościach dezynfekcyjnych i/lub odstraszających insekty. Kwiatom doniczkowym serwujemy porządny prysznic, a przy ładnej pogodzie kilka godzin na świeżym powietrzu też nie powinno im zaszkodzić.

Na koniec naszych porządków możemy przygotować woreczki z odpowiednimi mieszankami suszonych ziół, które włożone do szaf, pozostawione na strychu, w garażu, czy piwnicy zapewnią ładną woń i przy okazji będą odstraszać pasożyty. W sklepach dostępne są również gotowe produkty o charakterze repelentów (odświeżacze powietrza, urządzenia emitujące ultradźwięki).

 

Sprzątanie i dezynfekcja samochodu powinna być przeprowadzona na wzór domowych porządków. Czeka nas porządne pranie/mycie wycieraczek, mycie wnętrza, dokładne odkurzanie, pranie tapicerki i ogólna dezynfekcja. Po wykonaniu tych czynności i przy podejrzeniu dużego zapchlenia, można zastosować środek owadobójczy. Na koniec montujemy środek odstraszający insekty (np. w postaci zapachowej przywieszki). Samochód powinien też być porządnie umyty z zewnątrz plus podwozie (tu pomoże nam profesjonalna myjnia). Warto też przez kilka dni zrezygnować z garażowania i parkować samochód pod tzw. chmurką. Wszelkie pchle niedobitki, które nie udało nam się wysprzątać powinny pod wpływem niekorzystnych temperatur i/lub słońca paść...

 

Uwaga! Gruntowne sprzątanie i pranie tylko wtedy przyniesie efekty, gdy czynności te będą wykonywane cyklicznie, przynajmniej przez kilka miesięcy. Nie ma co się oszukiwać... zdiagnozowanie intruzów na psie nie daje nam odpowiedzi na pytanie od kiedy pasożyty uprawiają taką sublokatorkę. Musimy więc założyć, że osobniki dorosłe zdążyły już się rozmnożyć, samice złożyły, jaja, a te przeszły kolejne stadia przeobrażenia i w gospodarstwie domowym możemy mieć zarówno osobniki dorosłe, jaja, larwy, jak i poczwarki. Już pisałam, że te ostatnie są niezwykle odporne na niekorzystne warunki i mogą w nich przetrwać nawet do 12-18 miesięcy... Dlatego jeśli chcemy, nie tylko zdziesiątkować szeregi wroga, ale go całkowicie pokonać, to musimy uzbroić się w cierpliwość. Odkurzanie, czym częściej, tym lepiej (minimum raz w tygodniu, optymalnie co najmniej dwa razy). Regularne pranie i dezynfekcja posłania psa (raz w tygodniu). Wycieranie kurzy, wietrzenie, wpuszczanie do domu promieni słonecznych... wszystkie te czynności muszą nam wejść w nawyk.

 

Usunęliśmy pasożyty z psa i uporaliśmy się z pchłami w domu, ale co z ogrodem? Niestety w przypadku środowiska zewnętrznego sprawa przedstawia się nieco gorzej... Otóż, jak do tej pory, nikomu nie udało się wynaleźć takiego środka, który byłby bezpieczny dla ludzi, roślin, ryb i organizmów wodnych oraz nieszkodliwy dla pożytecznych zwierząt bytujących w naszym ogrodzie, a przy okazji tępiłby pchły całkowicie... Do naszego ogrodu pchły zawlec może nie tylko nasz pies, ale wszędobylskie koty i dziko żyjące zwierzęta (np. lisy, jeże, wiewiórki, myszy, szczury, zające, kuny). Naszym sprzymierzeńcem w ograniczaniu populacji tych insektów w otoczeniu może być pogoda. W zimie problem praktycznie, nie istnieje, ale wiosną, latem i jesienią będzie nam ciężko stawić im czoła. Czy jednak od początku jesteśmy na straconej pozycji i walczymy z wiatrakami? Myślimy, że aż tak beznadziejnie nie jest. Jeśli nasz ogród i działka tego wymaga, to zacząć musimy od uporządkowania terenu. Wszystkie rzeczy należy posegregować i odłożyć na wyznaczone miejsce, a niepotrzebne wyrzucić. Trzeba też zabrać się za aktywne wytępienie i/lub doprowadzić do przepłoszenia z ogrodu drobnych ssaków, głównie jeży, małych gryzoni np. nornic, mysz, karczowników i (o fuj!) szczurów. Są one bowiem - niestety - gospodarzami i jednocześnie również roznosicielami pcheł. Trawę kosimy i to systematycznie, ale na wysokość nie mniejszą, niż 2 cm, bo właśnie taka minimalna wysokość umożliwia bytowanie w trawie naturalnych wrogów pcheł np. pająków, mrówek, chrząszczy, salamander, ropuch i pończoszników. Liście grabimy, patyki i gałęzie zbieramy, a wszystko razem palimy albo wyrzucamy na śmietnik. Altany i ogrodowe meble myjemy oraz dezynfekujemy, a miękkie siedziska pierzemy i/lub odkurzamy. Zaglądamy również pod tarasy i balkony. Jeśli mamy dla psa kojec i/lub budę ogrodową, to oczywiście te miejsca również poddajemy szczegółowemu sprzątaniu i dezynfekcji. Warto również zastanowić się nad architekturą krajobrazu naszego ogrodu. Jeśli chcielibyśmy ograniczyć do minimum występowanie pcheł w naszym ogrodzie, to powinniśmy zainteresować się ogrodem w wersji mocno minimalistycznej tj. pole krótko skoszonej trawy wystawione na działanie pełnego słońca... Oczywiście to tak trochę z przymrużeniem oka, bo to warunki dobre na pole golfowe, a w przydomowym ogródku hmm... chciałoby się jednak dobrze wypocząć i jeszcze nacieszyć oko ładnym widokiem... Czy można połączyć przyjemne z pożytecznym? Oczywiście zawsze można spróbować... W naszym ogrodzie możemy przewidzieć miejsce na rośliny, które będą cieszyć nasze oko, radować zmysł powonienia, a przy okazji skutecznie odstraszać pchły (np. dzika mięta, lawenda, rozmaryn, chryzantemy, wrotycz pospolity, orzech włoski, róże odmiany zapachowe). W niektórych krajach (np. USA) istnieje możliwość podjęcia naturalnej walki z larwami i poczwarkami pcheł w ogrodzie poprzez dosłowne zasiedlenie wybranych miejsc specjalnymi odmianami pożytecznych i owadobójczych nicieni Steinernema carpocapsae, które występują naturalnie w glebie na całym świecie i żerując rozprawiają się m.in. z larwami i poczwarkami pcheł. I chociaż nazwa "nicienie" może się nam źle kojarzyć, to akurat te są całkowicie bezpieczne dla człowieka oraz nie mają wpływu na inne ssaki, organizmy wodne, ptaki, gady i płazy. Na czym polega sekret tajnej broni tych nicieni? Otóż żyją one w symbiozie z wybranymi gram-ujemnymi proteobateriami z rodzaju Xenorhabdus i Photorhabdus należącymi do rodziny Enterobacteriaceae, które bytują w ich jelicie. W momencie ataku nicienia np. na larwę pchły, bakterie przechodzą do organizmu larwy i rozpoczynają produkcję immunomodulujących i toksycznych komponentów, które doprowadzają do śmierci larwy. Martwa larwa staje się źródłem pożywienia dla bakterii oraz biomasą odżywczą dla nowych form rozwojowych tego nicienia. W ten sposób zadowolony jest nicień, współżyjące z nim bakterie i oczywiście właściciel ogródka. Odpowiednie preparaty zawierające nicienie należy nanieść w formie oprysku, na wybrane miejsca i w zasadzie wystarczy tylko zaczekać, aż nowi lokatorzy ogrodu zaczną działać... A działają nader sprawnie, bo już w ciągu 24 h są w stanie unieszkodliwić do 90% napotkanych w środowisku larw.

 

Dlaczego pchły są niebezpieczne?

Sposób życia i odżywiania pcheł, a także duży krąg żywicieli oraz ich częsta zmiana sprawiają, że pchła, jako pchła, nie tylko jest podstawową przyczyną występowania u psów alergicznego pchlego zapalenia skóry (APZS) i rzadziej anemii, ale przede wszystkim staje się wektorem i odgrywa ogromne znaczenie w przenoszeniu groźnych chorobotwórczych drobnoustrojów na psa, a następnie z psa na psa i inne zwierzęta lub z psa na człowieka!. Pchły są wektorami prawie każdej ważnej grupy patogenów, włączając w to: wirusy (retrowirus FeLV, leporipoxwirus), riketsje i inne bakterie (Rickettsia typhi, Rickettsia felis, Rickettsia prowazekii varietas mooseri, Yersinia pestis, Bacillus anthracis, Bartonella henselae, Francisella tularensis), pierwotniaki (Babesia canis) oraz helminty (Dipylidium caninum, Hymenolepis diminuta, Dirofilaria immitis). Wiele z tych czynników chorobotwórczych wnika do organizmu żywiciela podczas ssania jego krwi. Mimo to nie można ograniczać się wyłącznie do układu krążenia, ponieważ patogeny przenoszone przez pchłę mogą przedostać się właściwie do każdego systemu organów. Pchły mogą przenosić choroby mechanicznie, co oznacza, że tylko czasowo są nosicielem jakiegoś patogenu np. przenoszą go na zanieczyszczonych częściach aparatu gębowego (np. różne bakterie, wirusy, pierwotniaki). Pchła może być także wektorem biologicznym, co oznacza, że pozostaje zarażona przez dłuższy czas i w wielu przypadkach stanowi nieodzowną część cyklu rozwojowego określonego patogenu (np. niektórych robaków płaskich).

 

Ugryzienia pcheł

Jak już wspomnieliśmy, krew ssą tylko samice, gdyż wymagają krwistego posiłku do produkcji jaj. Pchły do żerowania chętnie wybierają miejsca o ograniczonym zasięgu psich łap i szczęk... czyli takie, gdzie drapanie lub iskanie jest znacznie utrudnione...  (głowa, okolice zadu i ogona) oraz delikatne miejsca, które są stosunkowo najbardziej odsłonięte tzn. z najmniejszą ilością sierści (brzuch, pachwiny). Stąd też gołym okiem ugryzienia pcheł zazwyczaj najłatwiej możemy stwierdzić w okolicach brzucha oraz na wewnętrznych partiach podudzi. Aparat gębowy pcheł ma charakter kłująco-ssący i jak sama nazwa wskazuje, zanim pchła dobierze się do smacznego posiłku, to za pomocą igiełkowatej żuwaczki szczęki przebija skórę, po czym wprowadza w jej głąb ostrą kłujkę. Jeśli się tak zdarzy, że będzie to "ślepy strzał", to ponowi próbę i wkłuje się z pewnością tuż obok. Po natrafieniu na naczynie krwionośnie pchła wprowadza do rany ślinę, która zawiera różne substancje m.in. enzymy upłynniające krew i zapobiegające jej krzepnięciu (apyraza), aminokwasy, związki aromatyczne, polipeptydy oraz fosfor. Jedno posiedzenie pchły na takiej stołówce może trwać od kilkunastu minut do nawet 2 godzin. Samo ssanie trwa szybko, a pchła pobiera bardzo dużo krwi, wielokrotnie więcej niż wynosi jej masa ciała. Wypełnia nią cały swój przewód pokarmowy i aby zrobić miejsce na kolejną porcję zaczyna wydalać kał...

Teoretycznie samo ukąszenie przez pchłę, choć z pewnością do miłych nie należy, nie powinno wywoływać wielkich problemów. Bezpośrednim następstwem żerowania pcheł są różowo-czerwone plamki (punkciki) z widoczną w centralnym miejscu ranką po wkłuciu. W zależności od nasilenia inwazji plamki te mogą występować w dużych ilościach, po kilkanaście sztuk położonych blisko siebie. Takie zmiany są początkowo silnie swędzące, a świąd może się utrzymywać do 3 dni. Objawy tego typu wynikają z reakcji obronnych organizmu, który reaguje na ślinę pchły, a dokładnie na obce białka występujące w ślinie owada.

Organizm psa nieustannie narażony jest na kontakt z różnymi czynnikami chorobotwórczymi, którymi mogą być wirusy, bakterie, grzyby, pasożyty, ale także "obce" - najrozmaitsze cząsteczki chemiczne: białka, wielocukry oraz lipidy. Jeżeli tym czynnikom uda się pokonać barierę ustrojową, jaką stanowią błony śluzowe, skóra i inne mechaniczne osłony ciała, to komórki odpornościowe pierwszej linii obrony - granulocyty pełniące rolę dozorców-sprzątaczy, i komórki żerne (makrofagi) usiłują je wchłonąć i "strawić". Pomagają im w tym, rozszarpując intruza na "strzępy", enzymy układu dopełniacza. Jeśli jednak ich praca jest niewystarczająca, to wówczas specjalne komórki zwane tucznymi, dyżurujące w prawie każdej tkance psiego ciała, wytwarzają substancje alarmowe, które pobudzają siły obronne organizmu do jeszcze bardziej wzmożonej walki. Najważniejszą z tych substancji alarmowych jest histamina, która pełni rolę mediatora procesów zapalnych, mediatora odczynu alergicznego, neuroprzekaźnika oraz pobudza wydzielanie kwasu żołądkowego. W wyniku reakcji antygenu z przeciwciałami we krwi psa lub pod wpływem czynników niszczących błonę komórki tucznej magazynującej histaminę dochodzi do uwalniania histaminy i rozwoju wspomnianej wyżej reakcji zapalnej. Histamina wydzielona w większych ilościach do tkanki podskórnej drażni zakończenia nerwowe, powodując świąd i ból. Pies odczuwając dyskomfort zaczyna drapać lub wygryzać swędzące miejsca, co z reguły tylko nasila swędzenie i prowadzi do powiększenia powstałych krostek. Taki alert histaminowy (o ile jest krótkotrwały) prowadzi do poszerzenia naczyń krwionośnych i przyśpiesza dopływ z krwią tlenu, komórek żernych, enzymów dopełniacza, itp. z innych części ciała. Zwiększona pomoc mobilizuje więc do walki jak najwięcej komórek odpornościowych i w efekcie przyczynia się do wyzdrowienia. W zasadzie u psów, które nie są uczulone na ślinę pcheł pogryzienie przez pchłę skończy się widocznymi miejscowymi zmianami oraz świądem, który będzie, co najwyżej prowokował zwierzę do częstszego drapania.

 

Reakcje alergiczne

Niestety u niektórych psów mogą wystąpić dość silne reakcje alergiczne na ugryzienia pcheł. Czasami nadwrażliwość na ślinę pcheł jest tak duża, że wystarczy tylko jedna pchła, by wywołać szereg niepożądanych reakcji. Ta jednostka chorobowa została określona mianem alergicznego, pchlego zapalenia skóry (APZS). Istotną rolę w rozwoju tego uczulenia u psów odgrywają alergeny zawarte w ślinie pcheł. Analiza śliny pcheł wykazała obecność w niej, co najmniej 15 różnych antygenów. Właściwości alergizujące dla psów ma frakcja wielkocząsteczkowa o masie od 4 do 1500 kD oraz wykazująca fluorescencję, bogata w związki aromatyczne, frakcja o masie 1 kD. Poszczególne psy mogą reagować na różne składniki śliny pcheł, jednak najczęściej uczulają się na alergeny białkowe o masie od 25 do 58 kD.  Na psach może pasożytować kilka gatunków pcheł, jednak ślina większości z nich zawiera podobne alergeny. Jak podają dane statystyczne, u ponad 40% psów z APZS wykrywane są 3 główne frakcje antygenowe - od 20 do 75 kD, które indykują typ I nadwrażliwości (objawy widoczne natychmiast), typ IV nadwrażliwości (reakcja opóźniona po upływie 24-48 h) oraz nadwrażliwość bazofilową. W wyniku pogryzienia przez pchłę i przy nadmiernej reakcji obronnej organizmu pies zaczyna odczuwać  uporczywy świąd, który zmusza go do ciągłego drapania, iskania, wylizywania, ocierania o meble itp. zachowań, których cel jest jeden - pozbyć się dokuczliwego uczucia świądu. Niestety takie postępowanie, prowadzi tylko do zaognienia sytuacji, bo zamiast przestać... swędzi jeszcze bardziej... W efekcie czerwone krosty ulegają powiększeniu, opuchnięciu, podrażnieniu, uszkodzeniu i bardzo często zaczynają się jątrzyć. Zmiany wtórne obejmują rumień, rozległe grudkowe lub strupowate krosty, które zwykle stwierdzić można po stronie tylno-przyśrodkowej ud, brzucha oraz krocza. Dodatkowo pojawia się łupież, łojotok i charakterystyczne wyłysienia, głównie w części lędźwiowo-krzyżowej grzbietu oraz przebarwienia naskórka, najczęściej w miejscach, w których zwierzę intensywnie się wylizuje. Rany, to niestety idealne wrota do wtórnych zakażeń bakteryjnych lub grzybiczych. Bardzo często w stanach zaawansowanych dołącza się powierzchowne ropne zapalenie skóry, tzw. hot spot. Diagnoza stawiana jest na podstawie wywiadu i badania klinicznego oraz wykonywane są specjalistyczne testy np. śródskórny test z alergenem pcheł (bąbel wielkości 3-5 mm potwierdza alergię) lub test serologiczny IgE skierowany przeciwko antygenom zawartym w ślinie pcheł. Leczenie polega przede wszystkim na wyeliminowaniu źródła alergii - czyli odpchleniu i zabezpieczeniu psa przed ponowną inwazją, wyeliminowaniu pcheł z miejsca bytowania psa oraz podejmowane jest leczenie wszystkich powstałych w organizmie psa zmian wtórnych.

 

Anemia

Krew (płynna tkanka łączna) za pośrednictwem układu krążenia pełni funkcję transportową, oraz zapewnia komunikację pomiędzy poszczególnymi układami organizmu. Przyjmuje się, że na 1 kg masy ciała psa przypada około 90 ml krwi (np. CTR ważący 50 kg będzie posiadał ok. 4.5 litra krwi). W skład krwi wchodzą elementy komórkowe: krwinki czerwone, krwinki białe i płytki krwi (ok. 45%) oraz osocze (ok. 55%), czyli wodny roztwór (90% wody) zawierający związki organiczne (białka) i nieorganiczne (głównie jony sodowe, potasowe, chlorkowe oraz węglanowe). Składnikami krwi są również hormony, rozpuszczone gazy oraz substancje odżywcze (np. węglowodany, tłuszcze, witaminy), transportowane do komórek, a także produkty przemiany materii (np. mocznik, amoniak), niesione z komórek do miejsc, gdzie mają być wydalone. Podstawowymi komórkami krwi są erytrocyty (czerwone krwinki), które odgrywają bardzo istotną rolę - transportują niezbędny do życia tlen z płuc do wszystkich tkanek organizmu. Jest to możliwe dzięki obecności w każdym z nich czerwonego barwnika (hemoglobiny), zdolnego do nietrwałego wiązania tlenu, który w miejscu docelowym oddaje tlen tkankom o niższym jego ciśnieniu parcjalnym. Erytrocyty częściowo również transportują dwutlenek węgla z tkanek do płuc celem jego wydalenia do powietrza atmosferycznego.

U dorosłego zdrowego psa podstawowe parametry krwi (morfologia) kształtują się następująco:

  • poziom krwinek czerwonych (RBC) 5.5-8.5 [mln//µl];

  • poziom hemoglobiny (Hb) 12-18 [g/dl];

  • stosunek objętości erytrocytów do objętości krwi, czyli hematokryt (Ht) 37-55 [%];

  • średnia objętość płytki czerwonej MCV 60-77 [/µm³];
  • średnia masa hemoglobiny w krwince czerwonej MCH 19-24 [pg];
  • średnie procentowe stężenie hemoglobiny w krwince czerwonej MCHC 32-36 [g/dl];
  • krwinki białe (Leukocyty) 6.0-16.5 [tys//µl];
  • retikulocyty >60000µl (przy rozpoczynającej się regeneracji).

Czerwone krwinki produkowane są od chwili narodzin psa. Wytwarza je na drodze erytropezy szpik kostny znajdujący się w istocie gąbczastej, w nasadzie kości długich i płaskich. W stanie zdrowia do krwi przedostają się dwu-trzydniowe niedojrzałe formy erytrocytów tzw. retikulocyty, które w ciągu doby dojrzewają i są zdolne pełnić swoje zasadnicze funkcje. Zastępują one zużyte erytrocyty, które po kilku miesiącach swojej pracy, podlegają niszczeniu i cyklicznej wymianie. W przypadku zaistnienia silnej i długotrwałej inwazji krwiożerczych pcheł, psy, a szczególnie szczenięta, osobniki starsze, osłabione i chore, narażone są na dość znaczną utratę krwi, która może prowadzić do wystąpienia niedokrwistości typu regeneratywnego, szerzej znaną pod nazwą anemia. Niedokrwistość jest patologicznym stanem, z którym mamy do czynienia wtedy, kiedy z jakiś przyczyn dochodzi do zmniejszenia liczby erytrocytów, poziomu hemoglobiny i hematokrytu. Gdy dochodzi do znacznej utraty krwi, szpik jest stymulowany do produkcji nowych - młodocianych form krwinek czerwonych, z których powstaną dojrzałe erytrocyty, mające uzupełnić powstałe straty. Znaczne niedobory krwinek sprawiają, że do krwi uwalniane są spore ilości znacznie młodszych retikulocytów, niż ma to miejsce w procesach normalnego krwiotworzenia. W rezultacie niedoborów pełnowartościowych czerwonych krwinek, krew nie jest w stanie wydajnie spełniać swoich podstawowych funkcji.

Istnieją różne klasyfikacje niedokrwistości, a posługując się wartością hematokrytu wg Willarda i Tvendtena możemy wyróżnić postać:

  • łagodną (nie wymaga leczenia) - hematokryt (Ht) 34-57 [%];

  • umiarkowaną (wymaga leczenia, rokowanie dobre) - hematokryt (Ht) 20-29 [%];

  • ciężką (wymaga intensywnego leczenia i transfuzji krwi, rokowanie ostrożne) - hematokryt (Ht) 14-19 [%];

  • bardzo ciężką (wymaga intensywnego leczenia i bezwzględnej transfuzji krwi, rokowanie złe) - hematokryt (Ht) <13 [%].

Dolegliwości oraz objawy kliniczne zależą przede wszystkim od wieku i ogólnej kondycji psa, zaawansowania schorzenia i czasu jego trwania. Ponieważ utrata krwi przy inwazji pcheł ma zazwyczaj charakter przewlekły, to w takiej sytuacji najczęściej mamy do czynienia z objawami charakterystycznymi dla niedokrwistości z niedoboru żelaza. Do najczęściej spotykanych należą:

  • blade błony śluzowe;

  • zmiany nastroju (letarg, apatia, senność);

  • nietolerancja wysiłkowa;

  • przyspieszony oddech;

  • obniżona temperatura ciała;

  • utrata apetytu;

  • utrata przytomności.

W przypadkach skrajnego wycieńczenia anemia może prowadzić nawet do śmierci zwierzęcia. Rozpoznanie opiera się na wywiadzie, badaniu klinicznym oraz badaniu morfologicznym i biochemicznym krwi. Leczenie uzależnione jest od rodzaju stwierdzonej anemii, jej zaawansowania i ogólnego stanu zwierzęcia. Rozpoczyna się od wyeliminowania źródła anemii - czyli odpchleniu i zabezpieczeniu psa przed ponowną inwazją, wyeliminowaniu pcheł z miejsca bytowania psa oraz podejmowane jest leczenie samej anemii i poczynionych przez nią szkód w organizmie psa.


Tasiemczyca (tenioza)

jak sama nazwa wskazuje schorzenie dotyczy zainfekowania psa tasiemcem, czyli płazińcem, który prowadzi pasożytniczy tryb życia i w przeciwieństwie do pcheł upodobał sobie wnętrze organizmu swojego gospodarza. U psów głównie stwierdzana jest inwazja tasiemcem psim (Dypylidum caninum), który odpowiedzialny jest za wywołanie dipylidozy. Tasiemiec ten przechodzi złożony cykl rozwojowy obejmujący zmianę żywicieli, a jego ostatecznym żywicielem jest m.in. pies. Aby jednak tasiemiec mógł przejść cały swój cykl rozwojowy, to po drodze potrzebuje żywiciela pośredniego. Najważniejszymi żywicielami pośrednimi tego tasiemca są niestety pchły. Postać dojrzała tasiemca umiejscawia się w jelicie cienkim żywiciela ostatecznego, gdzie rośnie i rozwija się. Po osiągnięciu dojrzałości płciowej, tasiemiec zaczyna rozmnażać się, człony maciczne wypełnione zapłodnionymi jajami (proglotydy), odłączają się od ciała tasiemca (strobili) i są wydalane z przewodu pokarmowego poza organizm żywiciela - biernie z kałem, ale również aktywnie same wypełzają z jego odbytu. Człony tasiemca mają białą barwę, a swoim kształtem przypominają pestkę ogórka, dyni lub ziarna ryżu. W środowisku naturalnym człony po pewnym czasie wysychają i rozpadają się, uwalniając przy tym pakiety jaj (od 5 do 15 jaj) zawarte w torebkach. Pojedyncze jajo tasiemca charakteryzuje się mikroskopijnymi rozmiarami, to zaledwie 35-40 µm (wymiary: 31-50 µm x 27-48 µm), ma okrągły lub owalny kształt i zawiera onkosferę (pierwsze stadium larwalne tasiemca) zaopatrzoną w sześć haczyków. Uwolnione do środowiska pakiety jaj czekają, aż ich pośredni żywiciele, czyli larwy pcheł, żerując na skażonym jajami tasiemca podłożu zjedzą je. W ciele żywiciela pośredniego odbywa się stopniowe przekształcanie larw tasiemca i wraz z rozwojem żywiciela pośredniego do osobnika dojrzałego, rozwija się larwa typu cysticerkoid stanowiąca formę inwazyjną, która jest już gotowa, by zarazić żywiciela ostatecznego, czyli psa. Psy najczęściej zarażają się tasiemcem połykając zainfekowaną tasiemcem pchłę, o co nie trudno, gdy pies walczący z inwazją pcheł często liże i iska podrażnioną skórę. W ten sposób wprowadza on do swojego układu pokarmowego tasiemca. Młodociane postacie tasiemców dostają się do przewodu pokarmowego psa, a dokładnie do jelita cienkiego, gdzie za pomocą haczyków i przyssawek znajdujących się na główce przytwierdzają się do ścianek jelita. W ciągu 2-3 tygodni przekształcają się w postać dojrzałą (dorosłe tasiemce mogą osiągać do 70 cm długości), która zdolna jest do rozmnażania i cykl rozwojowy tasiemca się powtarza.

Z tasiemcem jest ten kłopot, że w ciele żywiciela może on żyć bardzo długo i przez cały ten czas podkrada on mu substancje odżywcze, nie dając w zamian nic, a na dodatek sukcesywnie zatruwa jego organizm własnymi metabolitami. Niewielka inwazja może przebiegać bezobjawowo, natomiast intensywna może być przyczyną zaburzeń czynności przewodu pokarmowego. Zarażenie tasiemcem jest szczególnie niebezpieczne dla szczeniąt. Można zaobserwować powiększony brzuch, wymioty, biegunkę, wychudzenie, zahamowanie wzrostu i rozwoju, zmierzwioną, nastroszoną i matową sierść oraz ogólny brak witalności. Wszystkie te objawy związane są z podstawowym niedoborem substancji odżywczych sukcesywnie zjadanych przez tasiemca, a niezbędnych  do prawidłowego rozwoju żywiciela oraz z mechanicznym uszkodzeniem błony śluzowej jelita i utrudnionym trawieniem oraz wchłanianiem tych substancji odżywczych, których pasożytujący tasiemiec nie mógł lub nie zdążył podkraść swojemu gospodarzowi. Oprócz ww. nieprawidłowości mogą również wystąpić objawy nerwowe, będące efektem oddziaływania na układ nerwowy żywiciela metabolitów (neurotoksyn) wydzielanych przez tasiemca. Wypełzające z odbytu człony tasiemca mogą być przyczyną świądu tej okolicy (charakterystyczne saneczkowanie).

Diagnoza zarażenia tasiemcem opiera się głównie na wywiadzie i badaniu klinicznym oraz laboratoryjnym badaniu kału. Wykrycie w badaniu mikroskopowym charakterystycznych proglotydów (rzadziej samych jaj) lub przeprowadzenie testu ELISA stwierdzającego koprontygen tasiemca pozwala na sformułowanie ostatecznej diagnozy (w przypadkach wątpliwych pozyskane jaja są hodowane). W badaniach dodatkowych np. krwi stwierdza się niedokrwistość i zwiększenie liczby krwinek białych oraz wzrost odsetka komórek kwasochłonnych (eozynofilii). Leczenie polega przede wszystkim na natychmiastowym usunięciu ze zwierzęcia zarówno pasożytów zewnętrznych, czyli pcheł (odpchlenie) oraz usunięciu pasożytów wewnętrznych, czyli tasiemca (odrobaczenie). Do tego wymagane jest dokładne wysprzątanie i dezynfekcja środowiska bytowania psa.

Niestety tasiemiec zagraża nie tylko psu, ale może również przenieść się na inne zwierzęta, człowieka, a zwłaszcza dzieci. Do zakażenia dochodzi poprzez połknięcie proglotydów, jaj tasiemca lub zainfekowanej pchły. W przypadku wykrycia tasiemca u czworonoga należy przeprowadzić profilaktyczne badania u pozostałych zwierząt znajdujących się w domu oraz wszystkich członków rodziny, a w razie konieczności należy wszystkich zbiorowo odrobaczyć.

 

Charakterystyka wybranych składników biologicznie czynnych, które zwalczają pasożyty zewnętrzne, w tym pchły

Preparaty owadobójcze, które będą skuteczne przeciwko pchłom powinny przede wszystkim posiadać w swoim składzie substancję lub substancje czynne, które będą skutecznie zwalczały pasożyty, a jednocześnie będą wykazywały się wysokim stopniem bezpieczeństwa dla psa oraz przebywających w jego otoczeniu ludzi. Współcześnie w składach produktów owadobójczych działających na pchły i przeznaczonych dla psów znajdziemy najczęściej takie substancje czynne jak: fipronil, imidakloprid, permetryna, piryproksyfen, metopren, flumetryna. Do rzadkości należy już stosowanie w produktach wysoce toksycznego propoksuru. Na rynku pojawią się również nowoczesne substancje czynne, które dopiero wchodzą do użytku weterynaryjnego np. fluralaner, afoxolaner, spinosad.

 

Fipronil

jest substancją syntetyczną, należącą do rodziny fenylopirazoli i wykazuje potencjalne właściwości owadobójcze i roztoczobójcze. Fipronil został odkryty i opracowany przez Rhone-Poulenc w latach 1985 i 1987 i wprowadzony na rynek w 1993 roku w USA.  Fipronil oddziałuje na receptory GABA (kwas gamma-aminomasłowy - jeden z głównych neuroprzekaźników procesów hamowania ośrodkowego układu nerwowego) pasożytów poprzez hamowanie przepływu chlorków regulowanego przez receptory GABA do komórek nerwowych przez związanie ich w miejscu wewnątrz kanału chlorkowego danego receptora. Zablokowanie procesów hamowania powoduje rozwój niekontrolowanego pobudzenia doprowadzając do zabicia pasożyta. Fipronil naniesiony miejscowo ulega wchłonięciu przez skórę w ciągu 24 h, w procesie zwanym translokacją i jest zatrzymywany w gruczołach łojowych skóry, skąd powoli zostaje nanoszony na sierść. Fipronil charakteryzuje się stosunkowo niską toksycznością dla ludzi i psów, natomiast jest wysoce toksyczny dla pszczół, ryb i bezkręgowców wodnych oraz wykazuje działanie toksyczne na wiewiórki, króliki i jeże. Przy zastosowaniu tej substancji czynnej ochrona przed ponowną infestacją pchłami utrzymuje się do 8 tygodni, a przed kleszczami do 4 tygodni. Podawane przez producentów przeciwwskazania do stosowania środków zawierających fipronil dotyczą zwierząt poważnie chorych, gorączkujących, szczeniąt poniżej 2 miesiąca życia i (lub) ważących mniej niż 2 kg oraz uczulonych na fipronil. Jak każda substancja chemiczna, tak i fipronil wykazuje pewne działania niepożądane - mijające podrażnienia skóry, jak świąd, zaczerwienienie okolicy zakroplenia, przebarwienia włosa, przetłuszczenie włosa, miejscowe wyłysienia. W sporadycznych przypadkach odnotowywano objawy neurologiczne, jak przeczulica, depresja, objawy nerwowe, a także podrażnienia przewodu pokarmowego (wymioty) czy oddechowego. W razie wystąpienia jakichkolwiek nieprawidłowości, należy niezwłocznie zgłosić się z psem do lekarza weterynarii. Kąpiele psa w czasie stosowania preparatów zawierających tą substancję czynną warto ograniczyć do dwóch razy na miesiąc. Częstsze kontakty z wodą skracają okres ochronny preparatu zawierającego w swym składzie fipronil.

 

Amitraz (amitraza)

jest to organiczny związek chemiczny należący do triazpentadienów tj. do grupy związków biologiczne czynnych o wysokiej skuteczności insektobójczej (owadobójczej i roztoczobójczej). Po raz pierwszy substancja ta została otrzymana w 1969 roku w Anglii. Mechanizm działania amitrazu polega na zahamowaniu aktywności monoaminooksydazy (MAO) i agonistycznym oddziaływaniu na receptory oktopaminowe i alfa-adrenoreceptory. Powoduje wzrost aktywności neuronalnej, a w konsekwencji zaburzenia zachowania pasożyta, odczepienie się go od skóry i śmierć. Amitraz jest bardzo skuteczny przeciwko dorosłym postaciom kleszczy oraz przeciwko postaciom larwalnym kleszczy, a także wykorzystywany jest w walce z nużeńcem i wszami. Amitraz szybko penetruje organizm pasożyta i jest przekształcany do 5 metabolitów. Powstające najwcześniej metabolity są bardzo toksyczne dla larw. Amitraz zapobiega składaniu jaj przez kleszcze i jest również środkiem jajobójczym. Amitraz przeznaczony jest do użytku zewnętrznego i może stanowić składnik szamponu o właściwościach pasożytobójczych, produktu do nakrapiania typu spot-on lub obroży o właściwościach pasożytobójczych. Z obroży oraz produktu w formie roztworu do nakrapiania (spot-on) uwalnia się dość szybko i słabo wchłania przez skórę. Podawane przez producentów przeciwwskazania do stosowania środków zawierających amitraz dotyczą zwierząt poważnie chorych, gorączkujących, szczeniąt poniżej 2 miesiąca życia i (lub) ważących mniej niż 2 kg oraz uczulonych na amitrazę. Amitraz jest silne toksyczny dla koni i kotów. Przy stosowaniu amitrazu należy zachować szczególną ostrożność, ponieważ jest on szkodliwy dla ludzi - wdychanie, połknięcie lub kontakt przez skórę może skończyć się zatruciem (w prowadzonych statystykach wykazano, że szkodliwe są już dawki 0.3-1.25 g przy 12.5% stężeniu amitrazu i 0.5-2 g przy 20% stężeniu amitrazu). Amitraz dla psów również wykazuje pewne działania niepożądane - mijające podrażnienia skóry, uczulenia alergiczne, łagodne podrażnienia oczu, zmiany nastroju tj. uspokojenie, senność. Jeżeli zwierzęta wylizują miejsce podania preparatu bezpośrednio po jego zastosowaniu, może wystąpić u nich nadmierne ślinienie. Nie jest to jednak objawem zatrucia i ustępuje w ciągu kilku minut bez konieczności leczenia. Zatrucie zazwyczaj zdarza się po spożyciu obroży impregnowanej amitrazą lub po zastosowaniu preparatu naskórnego w nadmiernej ilości albo w złym stężeniu. Objawy zatrucia są następujące: pies słabnie, staje się ospały, ma problemy z koordynacją ruchów, a jego reakcja na bodźce jest bardzo osłabiona - z czasem zupełnie zanika. Objawom tym towarzyszy spowolnienie akcji serca, spadek ciepłoty ciała i liczby oddechów. Pojawiają się wymioty i biegunka, które z jednej strony działają korzystnie - bo przyspieszają usunięcie połkniętych fragmentów obroży, a z drugiej - odwadniają i osłabiają zwierzaka. Stan chorego, jeśli nie zostaną podane mu leki, szybko się pogarsza i może doprowadzić do śmierci. Dawka toksyczna dla psa przyjęta doustnie, to 100 mg/kg. Pomoc udzielana zwierzakowi, u którego wystąpiły objawy zatrucia po naskórnym zastosowaniu środka zawierającego amitrazę, polega na spłukaniu preparatu obfitą ilością ciepłej wody z domieszką detergentu, np. płynu do mycia naczyń. Następnie choremu podawane są dożylnie duże ilości płynów nawadniających oraz kontrolowana jest ciepłota ciała. Zwierzakowi, u którego wystąpiły objawy depresji, podawana jest johimbina lub atipamezol - środki te działają przeciwstawnie do amitrazy, a więc przyspieszają akcję serca, podnoszą ciśnienie krwi i temperaturę, co stosunkowo szybko stawia czworonoga na nogi. Psom, u których zatrucie wynika z połknięcia fragmentów obroży, wskazane jest wykonanie endoskopii, w celu usunięcia większych kawałków obroży z żołądka. Po opróżnieniu przewodu pokarmowego, stan zwierzaka szybko wraca do normy, a przebyte zatrucie nie pozostawia długotrwałych i niekorzystnych skutków. Produkty zawierające amitrazę są dostępne w Polsce tylko z przepisu lekarza weterynarii. W razie wykorzystania produktów zawierających amitrazę i w przypadku wystąpienia jakichkolwiek nieprawidłowości, należy niezwłocznie zgłosić się z psem do lekarza weterynarii.

 

Permetryna

jest to syntetyczny związek chemiczny drugiej generacji, należący do pyretroidów, który został opracowany w 1974 roku przez zespół naukowy Rothamsted z Wielkiej Brytanii. Pyretroidy są syntetycznymi związkami podobnymi do naturalnego pyretrum, który w formie naturalnej występuje w kwiatach wielu rodzajów chryzantem np. Chrysanthemum cinerariaefolium i Chrysanthemum coccineum. Pod względem budowy chemicznej pyretroidy są estrami kwasu chryzantemowego lub halogenowymi pochodnymi tego kwasu i alkoholi pierwszo- lub drugorzędowych, zawierających w swojej cząsteczce przynajmniej jedno wiązanie podwójne. Na podstawie wyników testu wiązania kwasu gamma-aminomasłowego (GABA) przez kompleks receptor - jonofor, syntetyczne pyretroidy można podzielić na dwa typy: alfa-cyjano-3-fenoksybenzylowe (typ II zespół CS) i nie posiadające ugrupowania cyjanowego (typ I, zespół T). Permetryna należy do pyretroidów nie posiadających grupy alfa-cyjanowej. Stosowana jest jako środek owadobójczy, roztoczobójczy i odstraszający owady. Permetryna, w przeciwieństwie do naturalnego pyretrum, charakteryzuje się wysoką stabilnością, odpornością na foto- i biodegradację oraz wysoką skutecznością działania owadobójczego oraz roztoczobójczego, przez co jej właściwości bójcze są silniejsze, a efekt utrzymuje się dłużej.  Pyretroidy wykazują działanie neurotoksyczne, powodując u owadów i pajęczaków zaburzenia koordynacji zmysłów i motoryki. Po dostaniu się do ciała pasożyta wpływają na membranę neuronów, przedłużając aktywację kanału sodowego, co prowadzi do porażenia i śmierci pasożyta. Działają na pasożyty w sposób kontaktowy oraz żołądkowy. Ich wysoka toksyczność dla stawonogów związana jest z ich słabym metabolizmem w organizmach tych zwierząt. U ssaków metabolizm pyretroidów przebiega inną drogą i jest znacznie szybszy, niż u owadów, co powoduje, że wywołanie efektu neurotoksycznego jest możliwe jedynie w przypadku przyjęcia dawki znacznie przekraczającej zalecaną. Na insekty (zmiennocieplne!) pyretroidy działają około 4400 razy silniej, niż na ludzi i zwierzęta (stałocieplne). Miejscowo podawana permetryna pozostaje głównie na sierści leczonych zwierząt i bardzo słabo wchłania się przez skórę. Permetryna jest stosunkowo bezpieczna dla ludzi (aczkolwiek pozostaje dla nich neurotoksyczna, a bardziej wrażliwe na nią są małe dzieci) i innych zwierząt, w tym psów. Reakcje skórne notowane są rzadko. Przypadkowe połknięcie większej ilości może skutkować ślinotokiem, wymiotami, drżeniem mięśni. Permetryna nie powinna być stosowana u kotów, dla których jest bardzo toksyczna. Permetryna jest średnio toksyczna dla ryb, zaś bardzo toksyczna dla wodnych bezkręgowców. Nie należy stosować u młodych szczeniąt oraz psów z poranioną skórą i uczulonych na tą substancję. W razie wystąpienia jakichkolwiek nieprawidłowości, należy niezwłocznie zgłosić się z psem do lekarza weterynarii.

 

Deltametryna

delametryna podobnie, jak permetryna jest syntetycznym związkiem chemicznym drugiej generacji, należącym do pyretroidów, który został opracowany w 1974 roku przez zespół naukowy Rothamsted z Wielkiej Brytanii. Pyretroidy są syntetycznymi związkami podobnymi do naturalnego pyretrum, który w formie naturalnej występuje w kwiatach wielu rodzajów chryzantem np. Chrysanthemum cinerariaefolium i Chrysanthemum coccineum. Pod względem budowy chemicznej pyretroidy są estrami kwasu chryzantemowego lub halogenowymi pochodnymi tego kwasu i alkoholi pierwszo- lub drugorzędowych, zawierających w swojej cząsteczce przynajmniej jedno wiązanie podwójne. Na podstawie wyników testu wiązania kwasu gamma-aminomasłowego (GABA) przez kompleks receptor - jonofor, syntetyczne pyretroidy można podzielić na dwa typy: alfa-cyjano-3-fenoksybenzylowe (typ II zespół CS) i nie posiadające ugrupowania cyjanowego (typ I, zespół T). Delametryna należy do alfa-cyjano pyretroidów. Stosowana jest jako środek owadobójczy, roztoczobójczy i odstraszający owady. Deltametryna, w przeciwieństwie do naturalnego pyretrum, charakteryzuje się wysoką stabilnością, odpornością na foto- i biodegradację oraz wysoką skutecznością działania owadobójczego oraz roztoczobójczego, przez co jej właściwości bójcze są silniejsze, a efekt utrzymuje się dłużej. Pyretroidy wykazują działanie neurotoksyczne, powodując u owadów i pajęczaków zaburzenia koordynacji zmysłów i motoryki. Po dostaniu się do ciała pasożyta wpływają na membranę neuronów, przedłużając aktywację kanału sodowego, co prowadzi do porażenia i śmierci pasożyta. Działają na pasożyty w sposób kontaktowy oraz żołądkowy. Ich wysoka toksyczność dla stawonogów związana jest z ich słabym metabolizmem w organizmach tych zwierząt. U ssaków metabolizm pyretroidów przebiega inną drogą i jest znacznie szybszy, niż u owadów, co powoduje, że wywołanie efektu neurotoksycznego jest możliwe jedynie w przypadku przyjęcia dawki znacznie przekraczającej zalecaną. Na insekty (zmiennocieplne!) pyretroidy działają około 4400 razy silniej, niż na ludzi i zwierzęta (stałocieplne). Deltametryna zabija ektopasożyty, czyli jest aktywna tylko wobec zewnętrznych pasożytów, takich jak muchy, kleszcze, roztocza, wszy, pchły, komary itp. Można uznać ją za substancję o szerokim spektrum działania tzn. ogólnie jest bardzo skuteczna wobec prawie wszystkich owadów, kleszczy i roztoczy, ale nie wykazuje specjalnie wybitnych właściwości przeciwko określonemu pasożytowi. Jest mniej skuteczna przeciw różnym gatunkom kleszczy, niż kilka innych związków chemicznych działających zdecydowanie silniej na kleszcze (np. amitraza, flumetryna). Miejscowo podawana deltametryna pozostaje głównie na sierści leczonych zwierząt i bardzo słabo wchłania się przez skórę. Deltametryna jest stosunkowo bezpieczna dla ludzi (aczkolwiek pozostaje dla nich neurotoksyczna, a najbardziej wrażliwe na nią są małe dzieci) i innych zwierząt, w tym psów. Mogą wystąpić miejscowe reakcje skórne. Przypadkowe zlizanie lub połknięcie większej ilości może wywołać ślinotok, wymioty, drżenie mięśni. Deltametryna nie powinna być stosowana u kotów, dla których jest bardzo toksyczna. Deltametryna jest średnio toksyczna dla ryb i bardzo toksyczna dla wodnych bezkręgowców. Nie należy stosować u młodych szczeniąt oraz psów z poranioną skórą i uczulonych na tą substancję. W razie wystąpienia jakichkolwiek nieprawidłowości, należy niezwłocznie zgłosić się z psem do lekarza weterynarii.

 

Flumetryna

flumetryna należy do tej samej rodziny syntetycznych związków chemicznych (pyretroidów), co permetryna i deltametryna. Na rynku została zaprezentowana po  raz pierwszy w latach 70-tych XX wieku przez firmę Bayer. Pyretroidy są syntetycznymi związkami podobnymi do naturalnego pyretrum, który w formie naturalnej występuje w kwiatach wielu rodzajów chryzantem np. Chrysanthemum cinerariaefolium i Chrysanthemum coccineum. Pod względem budowy chemicznej pyretroidy są estrami kwasu chryzantemowego lub halogenowymi pochodnymi tego kwasu i alkoholi pierwszo- lub drugorzędowych, zawierających w swojej cząsteczce przynajmniej jedno wiązanie podwójne. Na podstawie wyników testu wiązania kwasu gamma-aminomasłowego (GABA) przez kompleks receptor - jonofor, syntetyczne pyretroidy można podzielić na dwa typy: alfa-cyjano-3-fenoksybenzylowe (typ II zespół CS) i nie posiadające ugrupowania cyjanowego (typ I, zespół T). Flumetryna należy do alfa-cyjano pyretroidów. Stosowana głównie, jako środek roztoczobójczy i owadobójczy oraz odstraszający owady. Flumetryna, w przeciwieństwie do naturalnego pyretrum, charakteryzuje się wysoką stabilnością, odpornością na foto- i biodegradację oraz wysoką skutecznością działania szczególnie roztoczobójczego, przez co jej właściwości bójcze są silniejsze, a efekt utrzymuje się dłużej. Pyretroidy wykazują działanie neurotoksyczne, powodując u owadów i pajęczaków zaburzenia koordynacji zmysłów i motoryki. Po dostaniu się do ciała pasożyta wpływają na membranę neuronów, przedłużając aktywację kanału sodowego, co prowadzi do porażenia i śmierci pasożyta. Działają na pasożyty w sposób kontaktowy oraz żołądkowy. Ich wysoka toksyczność dla stawonogów związana jest z ich słabym metabolizmem w organizmach tych zwierząt. U ssaków metabolizm pyretroidów przebiega inną drogą i jest znacznie szybszy, niż u owadów, co powoduje, że wywołanie efektu neurotoksycznego jest możliwe jedynie w przypadku przyjęcia dawki znacznie przekraczającej zalecaną. Na insekty (zmiennocieplne!) pyretroidy działają około 4400 razy silniej, niż na ludzi i zwierzęta (stałocieplne). Flumetryna zabija ektopasożyty, czyli jest aktywna tylko wobec zewnętrznych pasożytów, takich jak muchy, kleszcze, roztocza, wszy, pchły, komary itp. Można uznać ją za substancję o szerokim spektrum działania, ale szczególnie skuteczna jest wobec kleszczy i roztoczy. Miejscowo podawana flumetryna pozostaje głównie na sierści leczonych zwierząt i bardzo słabo wchłania się przez skórę. Reakcje skórne notowane są rzadko. Przypadkowe zlizanie lub połknięcie większej ilości może wywołać ślinotok, wymioty, drżenie mięśni. Flumetryna jest stosunkowo bezpieczna dla ludzi i innych zwierząt, w tym psów. W wyniku prowadzonych badań podanie doustnie psom dawki 25 ppm, równej 0.88 mg/kg mc na dobę w 13-tygodniowym eksperymencie nie wykazało żadnych działań toksycznych. Flumetryna nie powinna być stosowana u kotów, dla których jest bardzo toksyczna. Flumetryna jest toksyczna dla ryb i bardzo toksyczna dla wodnych bezkręgowców. Nie należy stosować u młodych szczeniąt oraz psów z poranioną skórą i uczulonych na tą substancję. W razie wystąpienia jakichkolwiek nieprawidłowości, należy niezwłocznie zgłosić się z psem do lekarza weterynarii.

 

Selamektyna
jest półsyntetyczną pochodną awermektyny i należy do endektocydów z grupy makrocyklicznych laktonów. Po raz pierwszy na rynku została zaprezentowana przez firmę Pfizer w latach 90-tych XX wieku. Makrocykliczne laktony to związki, które są zarówno naturalnymi produktami wytwarzanymi przez różne mikroorganizmy glebowe z rodzaju Streptomyces, jak również są otrzymywane na drodze różnych procesów chemicznych przy wykorzystaniu fermentacji z zastosowaniem Streptomyces, a następnie poprzez oczyszczanie i/lub modyfikację chemiczną produktów tej fermentacji. W zależności od budowy chemicznej tych związków wyróżniamy dwie grupy tj. awermektyny i milbemycyny. Związki te charakteryzują się unikalnym sposobem działania. Łączą się selektywnie i z dużym powinowactwem z kanałami chlorkowymi bramkowanymi glutaminianem, występującymi we włóknach nerwowych i komórkach mięśniowych bezkręgowców. W wyniku tego dochodzi do wzrostu przepuszczalności błony komórkowej dla jonów chlorkowych i hiperpolaryzacji błony komórkowej włókien nerwowych komórek mięśniowych. Prowadzi to do paraliżu i śmierci pasożyta. Związki z tej grupy mogą również blokować kanały chlorkowane bramkowane innymi ligandami np. neuroprzekaźnikiem kwasem gamma-aminomasłowym (GABA), co również prowadzi do paraliżu i śmierci pasożyta. Makrocykliczne laktony mają bardzo wysoką naturalną skuteczność przeciwko wielu pasożytom tzn. zabijają je już w bardzo małych stężeniach. Wszystkie makrocykliczne laktony wykazują systemowy tryb działania tzn. bez względu na sposób podania, dostają się do krwi, z którą są transportowane po całym organizmie, a po natrafieniu na pasożyta zabijają go. Stosowane na skórę miejscowo mogą również działać na pasożyty zewnętrzne kontaktowo. Selamektyna wykazuje aktywność przeciw wielu gatunkom pasożytów bezkręgowych np. świerzbowiec uszny oraz skórny, kleszcze (Dermacentor variabilis), pchły oraz robaki wewnętrzne: Dirofilaria immitis. Selamektyna wykazuje działanie bójcze w stosunku do postaci dorosłych pcheł, larw i jaj. Z tego powodu selamektyna skutecznie zaburza cykl życiowy pcheł poprzez uśmiercanie postaci dorosłych (bytujących na zwierzęciu), zapobiega składaniu i rozwojowi jaj (na zwierzęciu i w jego otoczeniu) oraz uśmierca larwy (bytujące w otoczeniu zwierząt). Selamektyna po podaniu miejscowym jest wchłaniana z powierzchni skóry i osiąga maksymalne stężenie w osoczu u psów po około 3 dniach, a następnie właściwości bójcze przeciwko pchłom utrzymują się przez okres 3 tygodni. Szeroki margines bezpieczeństwa selamektyny dla ssaków wynika z faktu, że ssaki nie posiadają kanałów chlorkowych bramkowanych glutaminianem, a laktony makrocykliczne mają niskie powinowactwo do kanałów chlorkowych bramkowanych innymi ligandami, występujących u ssaków. Ponadto związki te nie przenikają przez barierę krew-mózg, co dodatkowo zwiększa ich bezpieczeństwo. Selamektyna jest toksyczna dla ryb i bezkręgowców wodnych. Selamektyna nie powinna być stosowana u wszystkich wrażliwych na nią psów szczególnie u tych z mutacją w genie MDR-1. U zwierząt z tym defektem może dojść do poważnego zatrucia selamektyną. U pozostałych zwierząt zlizanie nadmiernych ilości preparatu z selamektyną przed jego wyschnięciem może skutkować rozwojem różnego stopnia zatrucia objawiającym się: ślinotokiem, wymiotami, biegunką, utratą apetytu, lekkim drżeniem mięśni. W razie wystąpienia jakichkolwiek nieprawidłowości, należy niezwłocznie zgłosić się z psem do lekarza weterynarii.

 

Imidakloprid

jest to związek otrzymany na bazie nikotyny, systemowy środek owadobójczy, który działa jak toksyna i należy do grupy związków chemicznych zwanych neonikotynoidami. Neonikotynoidy są stosunkowo nową klasą insektycydów przedstawionych w ostatnich 50 latach, a imidakloprid jest obecnie najszerzej używanym insektycydem na świecie, który został na rynek wprowadzony przez firmę Bayer w latach 90-tych XX wieku. Imidakloprid zakłóca działanie transmisji bodźców w układzie nerwowym owadów. Powoduje blokadę receptorów nikotynowych, prowadząc do akumulacji acetylocholiny, ważnego neuroprzekaźnika, co skutkuje paraliżem, bądź śmiercią owada. Imidakloprid jest skuteczny wobec owadów ssących, niektórych owadów żujących, owadów glebowych, a także jest wykorzystywany do zwalczania pcheł zwierząt domowych. Imidakloprid nie działa na zaliczane do roztoczy kleszcze. Po aplikacji zewnętrznej na skórę psa imidakloprid szybko rozpuszcza się w powłoce lipidowej i gromadzi się w mieszkach włosowych, skąd sukcesywnie rozprowadzany jest wraz z łojem po ciele psa i uwalniany przez okres około jednego miesiąca po aplikacji. Na podstawie badań laboratoryjnych, imidakloprid został uznany za średnio toksyczny dla ssaków w przypadku wchłonięcia doustnego i nisko toksyczny przez kontakt skórny. Natomiast imidakloprid jest jednym z najbardziej toksycznych insektycydów dla pszczół. Wykazuje także wysoką toksyczność dla bezkręgowców wodnych, a stosunkowo niską dla ryb. U psów objawy toksyczne może wywołać dopiero LD 50 wynoszące 450 mg/kg masy ciała. Możliwe jest wystąpienie przemijających podrażnień skóry.  Nie należy stosować u szczeniąt młodszych, niż siedem tygodni, suk będących w ciąży i osobników uczulonych na tą substancję. Imidakloprid zabija większość pcheł w około 12 godzin po aplikacji produktu z tą substancją. Jeśli pies zdąży polizać sierść przed wyschnięciem sierści i wchłonięciem preparatu, to mogą u niego wystąpić słabo wyrażone objawy zatrucia takie, jak: ślinotok, skurcze i osłabienie mięśni. W razie wystąpienia jakichkolwiek nieprawidłowości, należy niezwłocznie zgłosić się z psem do lekarza weterynarii

 

Dinotefuran

podobnie, jak imidakloprid należy do związków otrzymywanych na bazie nikotyny i zaliczany jest do grupy związków chemicznych zwanych neonikotynoidami. Jest mniej znany, niż imidakloprid. Został na rynek wprowadzony w 1990 roku przez japoński koncern chemiczny Mitsui do zwalczania szkodliwych owadów. Dinotefuran zakłóca działanie transmisji bodźców w układzie nerwowym owadów. Powoduje blokadę receptorów nikotynowych, prowadząc do akumulacji acetylocholiny, ważnego neuroprzekaźnika, co skutkuje paraliżem, bądź śmiercią owada. Dinotefuran jest skuteczny wobec owadów ssących, niektórych owadów żujących, owadów glebowych, a także jest wykorzystywany do zwalczania pcheł zwierząt domowych. Dinotefuran nie działa na kleszcze oraz na wszy i roztocza. Często występuje w różnych produktach w połączeniu z piryproksyfenem lub permetryną. Po aplikacji zewnętrznej na skórę psa dinotefuran szybko rozpuszcza się w powłoce lipidowej i gromadzi się w mieszkach włosowych, skąd sukcesywnie rozprowadzany jest wraz z łojem po ciele psa i uwalniany przez okres około jednego miesiąca po aplikacji.  Na podstawie badań laboratoryjnych, dinotefuran został uznany za średnio toksyczny dla ssaków w przypadku wchłonięcia doustnego i nisko toksyczny przez kontakt skórny. Dinotefuran jest toksycznym insektycydem dla pszczół. Wykazuje także wysoką toksyczność dla bezkręgowców wodnych, a stosunkowo niską dla ryb. Jeśli pies zdąży polizać sierść przed wyschnięciem sierści i wchłonięciem preparatu, to mogą u niego wystąpić słabo wyrażone objawy zatrucia takie, jak: ślinotok, skurcze i osłabienie mięśni. W razie wystąpienia jakichkolwiek nieprawidłowości, należy niezwłocznie zgłosić się z psem do lekarza weterynarii.

 

Propoksur

jest to nazwa zwyczajowa syntetycznego insektycydu z grupy karbaminianów, który na rynek został wprowadzony w latach 60-tych XX wieku przez firmę Bayer. Odznacza się szerokim, lecz krótkotrwałym działaniem owadobójczym i roztoczobójczym. Wykorzystywany jest, jako substancja czynna w produktach do zwalczania i odstraszania pasożytów m.in. pcheł i kleszczy - szczególnie w obrożach pasożytobójczych. Mechanizm działania toksycznego dla pasożytów jest analogiczny do działania organofosforanów. Polega na blokowaniu aktywności cholinoesteraz, enzymów niezbędnych dla prawidłowego funkcjonowania układu nerwowego. W sporadycznych przypadkach w pierwszych dniach po założeniu obroży może wystąpić lekkie swędzenie skóry. Przy wystąpieniu reakcji nadwrażliwości należy zdjąć obrożę i zasięgnąć porady lekarza weterynarii. Producenci zalecają nie stosować produktów z propoksurem u psów z rozległymi zmianami skóry oraz będącymi w okresie rekonwalescencji. Szkodliwy dla kotów. W przypadku ciężkiego zatrucia (np. zjedzenie obroży) choremu czworonogowi podawane są płyny nawadniające i atropina - działająca odtruwająco oraz inne leki w zależności od charakteru występujących objawów. W razie wystąpienia jakichkolwiek nieprawidłowości, należy niezwłocznie zgłosić się z psem do lekarza weterynarii. W USA Environmental Protection Agency (EPA) - Agencja Ochrony Środowiska - zawarła porozumienie z Sergeant’s Pet Care Product’s Inc. i Wellmark International na mocy, którego firmy te wycofają się z produkcji obroży z propoksurem. W ramach porozumienia obroże z propoksurem będą produkowane na terenie USA przez te firmy tylko do 1 kwietnia 2015 roku, a dystrybuowane rok dłużej tzn. do 1 kwietnia 2016 roku. Na terenie Unii Europejskiej następuje również wycofywanie produktów z tą substancją czynną i do obrotu dopuszczone są tylko te produkty, które zostały zarejestrowane jako produkty weterynaryjne. Decydując się na zakup preparatu zwierającego propoksur warto mieć na uwadze fakt, że niemowlęta i małe dzieci nie powinny mieć kontaktu z psem noszącym obrożę, w której składzie znajduje się ta substancja, ponieważ przy bezpośrednim kontakcie jest ona dla nich szkodliwa!.

 

Pyriprol

jest środkiem owadobójczym i roztoczobójczym należącym do grupy fenylopirazoli, nieco podobnym do fipronilu. Pyriprol został wprowadzony na rynek w 2000 roku, jako klasyczny środek owadobójczy przez firmę Novartis. Działa przez interakcje z kanałami chlorkowymi bramkowanymi przez ligandy, w szczególności kanałami zależnymi od neuroprzekaźnika - kwasu gamma amino-masłowego (GABA). Interakcje te powodują blokowanie pre- i post-synaptycznego transferu jonów chlorkowych przez błony komórkowe. Wynikiem tego działania jest niekontrolowana aktywność ośrodkowego układu nerwowego owadów lub roztoczy i ich śmierć. Pasożyty są niszczone raczej w wyniku kontaktu niż działania układowego. W weterynarii stosowany jest do zwalczania u psów pcheł i kliku gatunków kleszczy. Skuteczność pyriprolu przeciw pchłom jest porównywalna z innymi nowoczesnymi owadobójczymi substancjami czynnymi np. fipronilem, imidakloprydem, spinetoramem i spinosadem. Zaaprobowany w Unii Europejskiej i kilku innych krajach. U psów pyriprol po podaniu na skórę jest powoli wchłaniany przez skórę. Prowadzi to do ogólnoustrojowej ekspozycji na działanie jego dwóch głównych metabolitów. Po nałożeniu na skórę, pyriprol szybko rozprowadza się w sierści psów w ciągu jednego dnia po zastosowaniu, a jego skuteczność utrzymuje się przez okres około 4 tygodni. Pyriprol może mieć szkodliwy wpływ na organizmy wodne. U psów działania niepożądane są powiązane z przejściowymi i rzadko notowanymi objawami miejscowymi skórnymi i objawami neurologicznymi. W razie wystąpienia jakichkolwiek nieprawidłowości, należy niezwłocznie zgłosić się z psem do lekarza weterynarii.

 

Metopren

jest analogiem hormonu juwenilny (JH), który został odkryty w 1965 roku, a jego struktura molekularna została rozwiązana w 1967 roku, a na rynek został wprowadzony w latach 70-tych XX wieku przez firmę Zoecon. Pod względem chemicznym hormon juwenilny jest pochodną kwasu dodekadienowego lub tridekadienowego. Hormon ten reguluje przeobrażanie się owadów. Najważniejszą funkcją hormonu juwenilnego jest kontrola rozwoju larwalnego owadów - hamuje on przepoczwarczenie, jednocześnie sprzyjając wylinkom i wzrostowi. Jednakże rola spełniana u larw nie jest jedyną - hormon ten reguluje także rozmnażanie, a w szczególności witellogenezę i oogenezę. Te właściwości naturalnego hormonu zostały wykorzystane do opracowania różnych syntetycznych form tego związku należących do juwenoidów (np. metropenu), który jest wykorzystywany jako środek owadobójczy blokujący i uniemożliwiający przeobrażenie larw w dorosłe osobniki, czyli zwalczający jaja i larwy pcheł. Stosowany jest w preparatach przeciw pchłom, ale wykazuje także skuteczność przeciw muchom, ćmom, komarom i innym owadom. Nie działa na roztocza, czyli np. kleszcze. Metopren jest umiarkowanie toksyczny dla niektórych ryb (pstrąg tęczowy) i wysoce toksyczny dla pozostałych. Metopren jest względnie nietoksyczny dla ptaków. Wydaje się również wykazywać niską toksyczność dla dorosłych pszczół, chociaż larwy pszczół mogą być bardziej na niego wrażliwe. Metropen uznawany jest za środek stosunkowo bezpieczny dla ludzi i zwierząt, w tym psów. Po kontakcie ze skórą, oczami lub po dostaniu się do płuc może powodować przejściowe podrażnienie. W jednym z badań podawano psom bardzo wysokie dawki (10 g/kg) metoprenu, który wywołał u nich następujące objawy: wymioty, rozszerzone źrenice, zmiany w zachowaniu, zaburzenia oddychania i niezborność ruchów ciała. Kiedy badacze obniżyli podawaną dawkę o 50% (5 g/kg), psy nie wykazywały żadnych niepożądanych objawów. W razie wystąpienia jakichkolwiek nieprawidłowości, należy niezwłocznie zgłosić się z psem do lekarza weterynarii.

 

Piryproksyfen (pyriproksyfen)

jest to chemiczny związek z grupy pochodnych pirydyny, który został opracowany w latach 80-tych XX wieku w Japonii przez koncern Sumitomo, a w USA pojawił się w 1996 roku. Okazał się skuteczny w walce przeciwko różnym stawonogom. Powszechnie wykorzystywany, jako substancja czynna w produktach mających za zadanie walkę z pchłami. Warto jednak pamiętać, że działa on podobnie, jak metopren, jako regulator wzrostu owadów i zakłóca proces rozwojowy owadów, stąd też działa toksyczne na jaja pcheł oraz larwy pcheł. Nie oddziałuje na osobniki dorosłe oraz na roztocza np. kleszcze. Dlatego też, by rozszerzyć działanie danego preparatu wielu producentów decyduje się na opracowywanie receptur w oparciu o kilka substancji czynnych. Skutki uboczne rzadko notowane mogą obejmować miejscowe podrażnienie skóry. Przeciwwskazane jest aplikowanie piryproksyfenu osobnikom uczulonym na ta substancję. W razie wystąpienia jakichkolwiek nieprawidłowości, należy niezwłocznie zgłosić się z psem do lekarza weterynarii.

 

Indoksakarb

jest to stosunkowo nowy syntetyczny związek chemiczny z grupy oksadiazyn, który jako środek owadobójczy (głównie do kontroli motyli, mrówek i karaluchów) został przedstawiony w 1996 roku, a zarejestrowany i wprowadzony na rynek w 2000 roku przez amerykańską firmę DuPont. W medycynie weterynaryjnej indoksakarb został wykorzystany do zwalczania pcheł. Indoksakarb jest związkiem chemicznym, który do wywierania działania farmakodynamicznego wymaga bioaktywacji przez enzymy we wrażliwych owadach. Przedostaje się do wnętrza owada głównie w wyniku połknięcia, jest jednak także absorbowany, w mniejszym stopniu, poprzez oskórek owada. W jelicie środkowym wrażliwych gatunków owadów enzymy owadów usuwają grupę karbometoksy z macierzystego indoksakarbu i przekształcają go do formy biologicznie czynnej. Bioaktywowany metabolit działa jako antagonista napięcio-zależnych kanałów sodowych owadów przez blokowanie kanałów sodowych regulujących przepływ jonów sodowych w układzie nerwowym owadów. Skutkuje to gwałtownym ustaniem pobierania pokarmu w ciągu od 0 do 4 godzin od podania substancji, po czym następuje zatrzymanie składania jaj, paraliż i śmierć w ciągu 4 do 48 godzin. Poza działaniem bójczym na dorosłe postaci pcheł, indoksakarb wykazuje działanie przeciwko stadiom rozwojowym pcheł w bezpośrednim otoczeniu psów poddanych leczeniu. Indoksakarb po aplikacji zewnętrznej utrzymuje się przez około 4 tygodnie głównie na sierści i skórze psów, a tylko niewielka część tej substancji jest wchłaniana i następnie szybko metabolizowana w wątrobie do nieaktywnych metabolitów, które wydalane są wraz z kałem. Indoksakarb został zakwalifikowany przez WHO, jako pestycyd umiarkowanie niebezpieczny. Psy tolerują miejscowe podanie indoksakarbu bardzo dobrze. Może powodować wystąpienie miejscowej reakcji alergicznej. Działa szkodliwie po połknięciu. Działa toksycznie na organizmy wodne, może powodować długo utrzymujące się niekorzystne zmiany w środowisku wodnym. W razie wystąpienia jakichkolwiek nieprawidłowości po podaniu produktu zwierającego tą substancję czynną, należy niezwłocznie zgłosić się z psem do lekarza weterynarii.

 

Fluralaner

należy do grupy związków chemicznych wywodzących się z nowej generacji pestycydów o szerokim spektrum działania owadobójczego i roztoczobójczego z grupy izoksazolin, które zostały zaprezentowane w 2000 roku i wykorzystywane są w medycynie weterynaryjnej do zwalczania pcheł i kleszy od 2013 roku. Fluaralaner został opracowany przez japoński koncern Nissan Chemical Industries. W badaniach laboratoryjnych wykazano także skuteczność tej substancji czynnej w zwalczaniu much, komarów i larw muchówek. Fluralaner jest silnym inhibitorem części układu nerwowego stawonogów, wykazuje działanie antagonistyczne w stosunku do bramkowanych ligandami kanałów chlorkowych (receptor GABA i receptor glutaminianowy). Pod wpływem tej substancji czynnej pasożyty zostają sparaliżowane i umierają. Fluralaner działa silnie przeciwko kleszczom i pchłom, które narażone są na kontakt w wyniku jego spożycia, co oznacza, że wykazuje aktywność ogólnoustrojową w stosunku do docelowych pasożytów. Po podaniu doustnym fluralaner jest szybko wchłaniany do krwi i rozprowadzany po całym organizmie psa. Fluralaner całkowicie wchłania się w ciągu 24 h od podania. Fluralaner podlega dystrybucji ogólnoustrojowej i osiąga najwyższe stężenie w tkance tłuszczowej, następnie w wątrobie, nerkach i tkance mięśniowej. Przedłużona trwałość i wolna eliminacja z osocza sprawia, że średni efekt półtrwania substancji we krwi psów wynosi od 12 do 15 dni. Pasożyty krwiopijne (głównie pchły i kleszcze) giną w trakcie pobierania krwi żywiciela. Pasożyty muszą rozpocząć żerowanie na organizmie gospodarza, aby wejść w kontakt z substancją fluralaner, z tego względu nie można wykluczyć ryzyka wystąpienia choroby przenoszonej przez pasożyty. Prowadzone badania nad bezpieczeństwem stosowania środków z tą substancją czynną wykazały, że produkty te w dawce terapeutycznej są dobrze tolerowane przez psy. Większość producentów odradza stosowanie preparatów z tą substancją czynną u psów uczulonych na tą substancję, oraz młodszych, niż 8 tygodni i/lub o masie ciała mniejszej niż 2 kg. Czasami po podaniu preparatu zawierającego fluralaner mogą wystąpić przejściowe i łagodne dolegliwości ze strony układu pokarmowego tj. wymioty, biegunki, ślinotok i brak apetytu. W razie wystąpienia jakichkolwiek nieprawidłowości, należy niezwłocznie zgłosić się z psem do lekarza weterynarii.

 

Afoxolaner

należy do grupy związków chemicznych wywodzących się z nowej generacji pestycydów o szerokim spektrum działania owadobójczego i roztoczobójczego z grupy izoksazolin, które zostały zaprezentowane w 2000 roku i wykorzystywane są w medycynie weterynaryjnej do zwalczania pcheł i kleszy od 2013 roku. Afoxolaner został opracowany przez amerykański koncern chemiczny DuPont. W badaniach laboratoryjnych wykazano także skuteczność tej substancji czynnej w zwalczaniu much, komarów i larw muchówek. Afoxolaner jest silnym inhibitorem części układu nerwowego stawonogów, wykazuje działanie antagonistyczne w stosunku do bramkowanych ligandami kanałów chlorkowych (receptor GABA i receptor glutaminianowy). Pod wpływem tej substancji czynnej pasożyty zostają sparaliżowane i umierają. Afoxolaner działa silnie przeciwko kleszczom i pchłom, które narażone są na kontakt w wyniku jego spożycia, co oznacza, że wykazuje aktywność ogólnoustrojową w stosunku do docelowych pasożytów. Po podaniu doustnym Afoxolaner jest szybko wchłaniany do krwi i rozprowadzany po całym organizmie psa, Zgodnie z etykietą skuteczności preparatów zawierających tą substancję czynną i dostępnych w USA, ponad 98% pcheł jest unieszkodliwianych po około 12 godzinach od podania preparatu, a kleszcze w stopniu ponad 97% giną po 48 godzinach od podania preparatu. Homologacja UE podaje, że preparat zaczyna działać skutecznie na pchły w ciągu 8 godzin od zastosowania preparatu, a na  kleszcze, początek działania (śmierć kleszczy) przypada w ciągu 48 godzin od podania preparatu. Pasożyty krwiopijne (głównie pchły i kleszcze) giną w trakcie pobierania krwi żywiciela. Pasożyty muszą zatem rozpocząć żerowanie na organizmie gospodarza, aby wejść w kontakt z substancją afoxolaner, z tego względu nie można wykluczyć ryzyka wystąpienia choroby przenoszonej przez pasożyty. Prowadzone badania nad bezpieczeństwem stosowania środków z tą substancją czynną wykazały, że produkty te w dawce terapeutycznej są dobrze tolerowane przez psy. W razie wystąpienia jakichkolwiek nieprawidłowości, należy niezwłocznie zgłosić się z psem do lekarza weterynarii.

 

Co oferuje rynek?

Aktualnie w Polsce dostępna jest cała gama różnorodnych preparatów przeciwpasożytniczych, które działają przeciw pchłom i/lub kleszczom, a często również wykazują dodatkowo właściwości bójcze przeciwko innym pasożytom (np. wszy, wszoły, muszki, roztocza, meszki, komary itd.). Zasadniczo produkty te można podzielić na trzy podstawowe grupy tj.

  • leki weterynaryjne dostępne z przepisu lekarza weterynarii (Rp.);

  • leki weterynaryjne dostępne bez przepisu lekarza weterynarii (OTC);

  • preparaty zaliczane do tzw. produktów biobójczych.

Każdego roku Prezes Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych publikuje urzędowy wykaz produktów leczniczych weterynaryjnych, wyrobów medycznych weterynaryjnych oraz produktów biobójczych dopuszczonych do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, który podpisywany jest przez Ministra Zdrowia. Do tego wykazu listę leków weterynaryjnych wydawanych bez recepty (tzw. OTC) publikuje każdego roku Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Produkty lecznicze weterynaryjne wydawane z przepisu lekarza weterynarii można nabyć jedynie w lecznicach weterynaryjnych lub po uzyskaniu od lekarza weterynarii recepty w aptekach, które prowadzą sprzedaż takich produktów. Preparaty lecznicze weterynaryjne wydawane bez przepisu lekarza weterynarii (tzw. OTC) dostępne są zarówno w lecznicach weterynaryjnych, aptekach, jak i sklepach zoologicznych. Natomiast produkty zarejestrowane, jako preparaty biobójcze, zwykle znaleźć można nawet na półkach sklepów wielobranżowych. Co różni produkty lecznicze od produktów biobójczych? Przede wszystkim sposób rejestracji, a więc rodzaj dokumentacji złożonej w procesie rejestracji tych produktów. Największe restrykcje i obostrzenia panują oczywiście dla produktów pretendujących do miana leczniczych, stąd też aby przeszły one pomyślnie proces rejestracji muszą cechować się odpowiednią jakością, skutecznością i bezpieczeństwem użytkowania. Wszystkie te cechy muszą być potwierdzone wykonaniem stosownych badań, a całość zwieńczona uzyskaniem odpowiednich certyfikatów, co jest procesem żmudnym, długotrwałym i nie ma co ukrywać... kosztownym również. Natomiast preparaty o charakterze produktów biobójczych, to bardzo szeroka gama środków, które często w swoich składach zwierają podobne substancje czynne (pasożytobójcze), jak te wykorzystywane w produktach zarejestrowanych, jako preparaty lecznicze, nie mniej jednak producent starający się o rejestrację produktu w grupie preparatów biobójczych, poza podstawowymi wymogami rejestracyjnymi określonymi w Ustawie o produktach biobójczych z dnia 13 września 2002 r. (Dz. U. 2007 Nr 39, poz. 252 - tekst jednolity) nie musi poddawać swojego produktu, aż tak szczegółowym badaniom, jak ma to miejsce w przypadku produktów leczniczych. Dlatego też jakość, skuteczność i bezpieczeństwo takiego produktu biobójczego może być porównywalna do produktu leczniczego weterynaryjnego, ale równie dobrze i gorsza od tego zarejestrowanego, jako produkt leczniczy.

 

Ze względu na skład, produkty przeciwpasożytnicze możemy podzielić na:

  • produkty chemiczne (jedno lub wieloskładnikowe);

  • produkty naturalne (biologiczne, ekologiczne) - jedno lub wieloskładnikowe.

Mając na uwadze drogę stosowania produktu wyróżnimy:

  • produkty do zewnętrznego stosowania;

  • produkty do wewnętrznego stosowania.

Jeśli pod uwagę weźmiemy czas działania produktu, to podzielimy je na:

  • preparaty działające doraźnie;

  • preparaty o przedłużonym działaniu.

Ze względu na zasadę i mechanizm działania wyróżnimy:

  • produkty o działaniu kontaktowym;

  • produkty odstraszające (repelenty).

W naszej strefie klimatycznej proponujemy stosowanie preparatów przeciwko pchłom regularnie przez cały rok kalendarzowy. Produkty należy aplikować zgodnie z zaleceniami lekarza weterynarii i/lub producenta wybranego produktu. Zawsze przed dokonaniem ostatecznego wyboru należy dokładnie zapoznać się z ulotką informacyjną dołączoną do produktu, a w razie wątpliwości wybór należy skonsultować z lekarzem weterynarii. Wybierając odpowiedni produkt należy zwrócić uwagę na:

  • przeznaczenie preparatu;

  • spektrum działania;

  • długość działania;

  • skuteczność działania;

  • skład produktu;

  • rodzaj użytej substancji czynnej (lub substancji czynnych);

  • toksyczność substancji czynnej (lub substancji czynnych) dla psa, innych zwierząt przebywających w domu oraz ludzi;

  • skutki uboczne stosowania preparatu;

  • szybkość działania substancji czynnej (lub substancji czynnych) po zaaplikowaniu preparatu;

  • odporność preparatu na wodę;

  • sposób aplikacji;

  • wydajność produktu

Chociaż większość produktów cechuje się dużą skutecznością działania, to należy pamiętać, że w praktyce żaden z preparatów nie chroni zwierzęcia w 100%. Dlatego też regularna profilaktyka obejmująca stosowanie środków ostrożności, zapewniająca prawidłową pielęgnację psa i odpowiednią higienę utrzymania jego środowiska bytowania oraz systematyczne zabezpieczanie psa przed pasożytami zewnętrznymi, jest jedynym rozwiązaniem prowadzącym do zminimalizowania prawdopodobieństwa infestacji pchałmi.

 

Aktualnie rynek oferuje kilkadziesiąt różnych produktów leczniczych weterynaryjnych działających na pchły i/lub kleszcze (dostępnych bez lub z przepisu lekarza weterynarii) i nie mniej produktów z kategorii preparatów biobójczych. Warto wspomnieć, iż większość z tych produktów bazuje na tych samych substancjach czynnych (głównie na fipronilu), stąd też zakres działania i właściwości tych produktów są do siebie zbliżone. Niestety ze względu na obowiązujące przepisy dotyczące m.in. dostępu do informacji na temat produktów leczniczych wydawanych z przepisu lekarza weterynarii (Rp.) i niejasności interpretacyjne tychże przepisów, w poniższym zestawieniu wymienimy tylko losowo wybrane produkty (kategoria leków weterynaryjnych OTC i produkty biobójcze), które można swobodnie nabyć w sprzedaży detalicznej zarówno u lekarzy weterynarii, jak i w sklepach zoologicznych. Informacje pochodzą z ulotek informacyjnych i/lub kart charakterystyk produktów. Zestawienie ma jedynie charakter informacyjny.

 

Wytwórca Merial S.A.S.

Podmiot odpowiedzialny Merial S.A.S.

Frontline roztwór do nakrapiania (spot-on) dla psów na pchły i kleszcze

Frontline aerozol natryskowy na pchły i kleszcze

Zastosowanie produktów linii Frontline:
Do stosowania leczniczego i zapobiegawczego u psów opadniętych przez: pchły (Ctenocephalides sp.), kleszcze (Rhipicephalus sanguineus, Dermacentor sp., Amblyomma americanum, Haemaphysalis leachi, Ixodes sp. - w tym przenoszący krętki wywołujące boreliozę), wszoły (Felicola subrostratus, Trichodectes canis). Preparaty mogą być wykorzystywane do zapobiegania i leczenia alergicznego pchlego zapalenia skóry (APZS). W tym celu zaleca się comiesięczny zabieg na psie z objawami alergii oraz na innych psach i kotach z nim przebywających. Pojedyncza dawka wybranego preparatu zabija 98-100% pcheł obecnych na zwierzęciu przed upływem 12 h oraz zapewnia skuteczną ochronę przed inwazją pcheł u psów do 3 miesięcy. Zabija wszystkie formy rozwojowe kleszczy pasożytujących na zwierzęciu przed upływem 48 h i chroni przed ponowną inwazją kleszczami przez okres: 3-5 tygodni. Zabija 100% wszołów obecnych na zwierzęciu i chroni przed inwazją wszołów przez okres: do 63 dni.
Skład jakościowy i ilościowy produktu leczniczego (roztwór do nakrapiania):
Każda dawka jednostkowa (pipetka) zawiera:
dla psów do 10 kg - 1 pipetka (10.67 ml) S Frontline: fipronil 10 g/100 ml;
dla psów od 10 do 20 kg - 1 pipetka (1.34 ml) M Frontline: fipronil 10 g/100 ml;
dla psów od 20 do 40 kg - 1 pipetka (2.68 ml) L Frontline: fipronil 10 g/100 ml;
dla psów od 40 do 60 kg - 1 pipetka (4.02 ml) XL Frontline: fipronil 10 g/100 ml.
Substancje pomocnicze: butylohydroksyanizol (0.02%), butylohydroksytoluen (0.01%), poliwidon K17, polisorbat 80, etanol, eter monoetylowy glikolu dietylenowego.
Dawkowanie i droga podawania (roztwór do nakrapiania):
Roztwór do nakrapiania na skórę psa. Podawać miejscowo na skórę (zaleca się aplikację między łopatkami) jedną pipetkę dostosowaną do masy ciała psa. Maksymalna zalecana dawka: 13 mg/kg m.c. psa. Produkt należy podawać w okresie występowania kleszczy i/lub pcheł w odstępach miesięcznych.
masa ciała psa do 10 kg - 1 pipetka S Frontline;
masa ciała psa 10-20 kg - 1 pipetka M Frontline;
masa ciała psa 20-40 kg - 1 pipetka L Frontline;
masa ciała psa 40-60 kg - 1 pipetka XL Frontline.
Dla psów o masie ciała >60 kg, należy zastosować połączenie dwóch pipetek L Frontline 2.68 ml.
Skład jakościowy i ilościowy produktu leczniczego (roztwór do rozpylania):
Spray - butelka 100 ml, doza rozpylacza 0.5 ml - substancja czynna fipronil 250 mg/100 ml;
Spray - butelka 250 ml, doza rozpylacza 1.5 ml - substancja czynna fipronil 250 mg/100 ml.
Substancje pomocnicze: kopolimer winylopirolidonu-2-onu i octanu winylu, alkohol izopropylowy, woda oczyszczona.
Dawkowanie i droga podawania preparatu do rozpylania:
Preparat stosuje się zewnętrznie na skórę w formie oprysku wykonanego z odległości ok. 20 cm, odgarniając sierść, bezpośrednio na całą powierzchnię skóry zwierzęcia (z pominięciem miejsc wrażliwych tj. oczu, nosa, warg). W zależności od długości włosa podawać 3 do 6 ml preparatu na 1 kg masy ciała (tj. 7.5-15 mg fipronilu na 1 kg m.c.), co odpowiada 2 do 4 naciśnięciom pompki dozownika butelki 250 ml oraz 6 do 12 naciśnięciom pompki dozownika butelki 100 ml. Produkt należy podawać w okresie występowania kleszczy i/lub pcheł w odstępach miesięcznych.
Przeciwwskazania:
Nie należy stosować preparatów z linii Frontline u szczeniąt w wieku poniżej 8 tygodni i/lub o masie ciała poniżej 2 kg. Nie stosować u psów chorych (choroby układowe, stany gorączkowe) lub w okresie rekonwalescencji. Nie stosować w przypadku nadwrażliwości na substancję czynną lub na dowolną substancję pomocniczą.
Dodatkowe uwagi:
Produkty linii Frontline są odporne na działanie wody i promieni słonecznych przy czym nie należy kąpać zwierząt 2 dni przed oraz 2 dni po podaniu preparatów z linii Frontline. Nie zaleca się kąpania zwierząt częściej, niż raz w tygodniu (skraca działanie preparatu). W celu uzyskania optymalnego efektu działania wybranego produkty należy podawać produkt z zachowaniem minimum 4-tygodniowych odstępów pomiędzy kolejnymi aplikacjami. Należy zawsze mieć na uwadze aktualny stopień nasilenia inwazji pcheł i kleszczy na danym terenie. Po zabiegu mogą pozostawać na sierści pojedyncze kleszcze, stąd też, w niekorzystnych warunkach, nie można całkowicie wykluczyć możliwości transmisji chorób zakaźnych. Produkty linii Frontline mogą wywoływać miejscowe podrażnienia i uczulenia zarówno u psa, jak i osób mających bezpośrednią styczność z produktami linii Frontline. Należy unikać kontaktu ze skórą i oczami oraz nie należy wdychać aplikowanego produktu (zaleca się nanoszenie wybranego produktu w dobrze wentylowanym pomieszczeniu lub na świeżym powietrzu). Nie głaskać psa, aż do momentu wyschnięcia produktu. Produkty nie ulegają wchłanianiu z miejsca podania i mogą być stosowane u suk ciężarnych i karmiących.
Produkty lecznicze weterynaryjne wydawane bez przepisu lekarza (OTC).
 

Wytwórca Merial

Podmiot odpowiedzialny Merial S.A.S.

Frontline combo roztwór do nakrapiania (spot-on) dla psów na pchły i kleszcze

Zastosowanie:

Do zwalczania wyłącznie pcheł lub w inwazjach mieszanych z kleszczami i/lub wszołami. Leczenie inwazji pcheł (Ctenocephalides sp.). Działanie owadobójcze przeciwko nowym inwazjom pcheł dorosłych utrzymuje się przez okres 8 tygodni. Preparat zapobiega rozmnażaniu się pcheł, hamuje rozwój jaj (działanie jajobójcze) oraz larw i poczwarek (działanie larwobójcze). Skuteczność utrzymuje się przez okres 8 tygodni. Leczenie inwazji kleszczy (Rhipicephalus sanguineus, Dermacentor recitulatus, Dermacentor variabilis). Działanie roztoczobójcze utrzymuje się do 4 tygodni po podaniu. Leczenie inwazji wszołów (Trichodectes canis). Preparat może być wykorzystany w ramach usuwania objawów klinicznych alergicznego pchlego zapalenia skóry (APZS).

Skład jakościowy i ilościowy produktu leczniczego (roztwór do nakrapiania):
Każda dawka jednostkowa (pipetka) zawiera:

dla psów od 2 do 10 kg - 1 pipetka (0.67 ml) S Frontline combo: fipronil 67 mg i S-metopren 60.30 mg;

dla psów od 10 do 20 kg - 1 pipetka (1.34 ml) M Frontline combo: fipronil 134 mg i S-metopren 120.60 mg;
dla psów od 20 do 40 kg - 1 pipetka (2.68 ml) L Frontline combo: fipronil 268 mg i S-metopren 241.20 mg;

dla psów >40 kg - 1 pipetka (4.02 ml) XL Frontline combo: fipronil 402 mg i s-metopren 361.80 mg.

Substancje pomocnicze:

butylohydroksyanizol, butylohydroksytoluen,  polisorbat 80, poliwidon, eter monoetylowy glikolu dietylenowego, alkohol etylowy.

Dawkowanie i droga podawania (roztwór do nakrapiania):
Roztwór do nakrapiania na skórę psa. Podawać miejscowo na skórę (zaleca się aplikację między łopatkami) jedną pipetkę dostosowaną do masy ciała psa. Minimalna zalecana dawka: fipronil 6.7 mg/kg m.c. psa i s-metopren 6 mg/kg m.c. psa.
masa ciała psa od 2 do 10 kg - 1 pipetka S Frontline combo;
masa ciała psa 10-20 kg - 1 pipetka M Frontline combo;
masa ciała psa 20-40 kg - 1 pipetka L Frontline combo;
masa ciała psa >40 kg - 1 pipetka XL Frontline combo.

Przeciwwskazania:
Nie należy stosować u szczeniąt w wieku poniżej 8 tygodni. Nie stosować u psów chorych (choroby układowe, stany gorączkowe) lub w okresie rekonwalescencji. Nie stosować w przypadku nadwrażliwości na substancję czynną lub na dowolną substancję pomocniczą. Nie podawać królikom, kotom, fretkom.

Dodatkowe uwagi:

Nie należy kąpać zwierząt 2 dni po podaniu preparatu. Nie zaleca się kąpania zwierząt częściej, niż raz w tygodniu (skraca działanie preparatu). W celu uzyskania optymalnego efektu działania wybranego produkty należy podawać produkt z zachowaniem minimum 4-tygodniowych odstępów pomiędzy kolejnymi aplikacjami. Po zabiegu mogą pozostawać na sierści pojedyncze kleszcze, stąd też, w niekorzystnych warunkach, nie można całkowicie wykluczyć możliwości transmisji chorób zakaźnych. Produkt może wywoływać miejscowe podrażnienia i uczulenia zarówno u psa, jak i osób mających bezpośrednią styczność z produktem. Należy unikać kontaktu ze skórą i oczami oraz nie należy wdychać aplikowanego produktu (zaleca się nanoszenie wybranego produktu w dobrze wentylowanym pomieszczeniu lub na świeżym powietrzu). Nie głaskać psa, aż do momentu wyschnięcia produktu. Nie można dopuszczać do wylizywania się psa oraz wzajemnego lizania zwierząt, aż do momentu wyschnięcia naniesionego produktu. Produkt może być stosowany u suk ciężarnych i karmiących.
Produkt leczniczy weterynaryjny wydawany bez przepisu lekarza (OTC).

 

Wytwórca Przedsiębiorstwo Wielobranżowe Vet-Agro Sp. z o.o.

Podmiot odpowiedzialny Przedsiębiorstwo Wielobranżowe Vet-Agro Sp. z o.o.

Fiprex roztwór do nakrapiania (spot-on) dla psów na pchły i kleszcze

Fiprex roztwór do rozpylania typu spray na pchły i kleszcze butelka

Zastosowanie produktów linii Fiprex:
Zwalczanie inwazji pcheł (Ctenocephalides spp.), kleszczy (Ixodes spp.) i wszy (Linognatus spp.) u psów. Produkty z linii Fiprex eliminują większość kleszczy wgryzionych w skórę psa w ciągu 24-48 h od zaaplikowania, natomiast w stosunku do pcheł obecnych i wgryzionych w skórę - działają praktycznie natychmiastowo - zabijając je. Produkty z linii Fiprex tworzą na skórze zwierzęcia warstwę ochronną skutecznie zabezpieczając przed ponowną inwazją kleszczy do 4 tygodni oraz przed ponowną inwazją pcheł do 8 tygodni. Preparaty nie zabezpieczają przed przyczepieniem się kleszcza do skóry zwierzęcia. Po zabiciu kleszcze zazwyczaj spadają z psa, natomiast te, które pozostaną, mogą być usunięte przez delikatne strzepnięcie.
Skład jakościowy i ilościowy produktu leczniczego (roztwór do nakrapiania):
Każda dawka jednostkowa (tubka) zawiera:
dla psów do 10 kg - 1 tubka S Fiprex: fipronil 75 mg/1 ml;
dla psów od 10 do 20 kg - 1 tubka M Fiprex: fipronil 150 mg/2 ml;
dla psów od 20 do 40 kg - 1 tubka L Fiprex: fipronil 300 mg/4 ml;
dla psów od 40 do 55 kg - 1 tubka XL Fiprex: fipronil 412.5 mg/5.5 ml.
Substancje pomocnicze: butylohydroksyanizol, butylohydroksytoluen, powidon, izopropanol, eter monoetylowy glikolu dietylenowego.
Dawkowanie i droga podawania (roztwór do nakrapiania):
Roztwór do nakrapiania na skórę psa. Produkt należy podawać w okresie występowania kleszczy i/lub pcheł w odstępach miesięcznych. Podawanie produktu może być również oparte na miejscowych uwarunkowaniach epidemiologicznych.
masa ciała psa do 10 kg - 1 tubka S Fiprex;
masa ciała psa 10-20 kg - 1 tubka M Fiprex;
masa ciała psa 20-40 kg - 1 tubka L Fiprex;
masa ciała psa 40-60 kg - 1 tubka XL Fiprex.
Psom ważącym ponad 55 kg należy aplikować 2 tubki Fiprex L.
Skład jakościowy i ilościowy produktu leczniczego (roztwór do rozpylania):
Spray - butelka 100 ml, doza rozpylacza 0.5 ml - substancja czynna fipronil 0.5 g/100 ml;
Spray - butelka 250 ml, doza rozpylacza 1.5 ml - substancja czynna fipronil 0.5 g/100 ml.
Substancje pomocnicze: powidon, eter monoetylowy glikolu dietylenowego, izopropanol.
Dawkowanie i droga podawania preparatu do rozpylania:
Preparat stosuje się zewnętrznie na skórę w formie oprysku wykonanego z odległości ok. 20 cm, odgarniając sierść, bezpośrednio na całą powierzchnię skóry zwierzęcia (z pominięciem miejsc wrażliwych tj. oczu, nosa, warg) w dawce: od 1.5 do 3.0 ml na 1 kg mc - tj. 7.5-15 mg fipronilu/kg m.c., co odpowiada 3-6 naciśnięć pompki dozownika (doza 0.5 ml) butelki 100 ml na 1 kg m.c. oraz 1-2 naciśnięć pompki dozownika (doza 1.5 ml) butelki 250 ml na 1 kg m.c. Produkt należy podawać w okresie występowania kleszczy i/lub pcheł w odstępach miesięcznych. Podawanie produktu może być również oparte na miejscowych uwarunkowaniach epidemiologicznych.
Przeciwwskazania:
Nie stosować u szczeniąt poniżej 8 tygodnia życia i/lub ważących mniej niż 2 kg. Nie stosować w przypadku nadwrażliwości na związki fenylopirazolowe. Nie stosować u zwierząt chorych lub w okresie rekonwalescencji. Nie należy stosować u ciężarnych i karmiących suk ze względu na brak danych bezpieczeństwa. Nie stosować w przypadku nadwrażliwości na substancję czynną lub na dowolną substancję pomocniczą. Nie stosować u królików.
Dodatkowe uwagi:
Produkty linii Fiprex są odporne na działanie wody i promieni słonecznych przy czym nie należy kąpać zwierząt 2 dni przed oraz 2 dni po podaniu preparatów z linii Fiprex. W celu uzyskania optymalnego efektu działania wybranego produkty należy podawać produkt z zachowaniem minimum 4-tygodniowych odstępów pomiędzy kolejnymi aplikacjami. Należy zawsze mieć na uwadze aktualny stopień nasilenia inwazji pcheł i kleszczy na danym terenie. W niekorzystnych warunkach po zastosowaniu preparatów linii Fiprex mogą pozostawać na zwierzęciu pojedyncze ektopasożyty, w związku z tym nie można całkowicie wykluczyć możliwości przenoszenia chorób zakaźnych. Produkty linii Fiprex mogą wywoływać miejscowe podrażnienia i uczulenia zarówno u psa, jak i osób mających bezpośrednią styczność z produktami linii Fiprex. W razie polizania przez psa może wystąpić ślinotok, wymioty. Należy unikać kontaktu ze skórą i oczami oraz nie należy wdychać aplikowanego produktu (zaleca się nanoszenie wybranego produktu w dobrze wentylowanym pomieszczeniu lub na świeżym powietrzu). Nie głaskać psa, aż do momentu wyschnięcia produktu.
Produkty lecznicze weterynaryjne wydawane bez przepisu lekarza (OTC).
 

Wytwórca KVP Pharma and Veterinar Produkte GmbH

Podmiot odpowiedzialny Bayer Animal Health GmbH

Advantix roztwór do nakrapiania (spot-on) dla psów na pchły i kleszcze

Zastosowanie:
Zapobieganie i zwalczanie infestacji kleszczy (Ixodes ricinus, Rhipicephalus sanguineus, Dermacentor spp.) oraz pcheł (Ctenocephalides spp.) u psów, a także odstraszanie komarów i muchówek (Phlebotomus sp.). Jednorazowe zastosowanie zapobiega dalszej infestacji kleszczy przez 4 tygodnie. Kleszcze są odstraszane oraz/lub zabijane, przez co ogranicza się ryzyko wystąpienia chorób przez nie przenoszonych (np. boreliozy, riketsjozy, erlichiozy). Kleszcze umiejscowione na psie w momencie zastosowania preparatu zostaną zabite, ale pomimo to pozostaną wczepione i będą widoczne. Pchły na psie giną w ciągu 1 dnia od rozpoczęcia leczenia. Jednorazowe zastosowanie zapobiega dalszej infestacji pcheł przez 4 tygodnie. Produkt może być stosowany jako element złożonego leczenia alergicznego pchlego zapalenia skóry (APZS). Jednorazowe leczenie zapewnia widoczne działanie odstraszające wobec meszek i komarów w ciągu 4 tygodni, zmniejszając przez to ryzyko wystąpienia chorób przez nie przenoszonych (np. leiszmaniozy).
Skład jakościowy i ilościowy produktu leczniczego:
Każda dawka jednostkowa (pipeta) zawiera:
masa ciała psa ≤4 kg - 1 pipetka (0.4 ml) Advantix: imidakloprid 40 mg i permetryna 200 mg;
masa ciała psa >4-10 kg - 1 pipetka (1 ml) Advantix: imidakloprid 100 mg i permetryna 500 mg;
masa ciała psa >10-25 kg - 1 pipetka (2.5 ml) Advantix: imidakloprid 250 mg i permetryna 1250 mg;
masa ciała psa >25-40 kg - 1 pipetka (4 ml) Advantix: imidakloprid 400 mg i permetryna 2000 mg;
Substancje pomocnicze: N-metylopyrolidon, migol 812, butylohydroksytoulen, kwas cytrynowy bezwonny.
Dawkowanie i droga podawania:
Roztwór do zewnętrznego stosowania (nakrapiania na skórę psa). Podawać miejscowo na skórę (zaleca się aplikację między łopatkami) jedną pipetkę dostosowaną do masy ciała psa, a przy pipetkach 2.5 i 4 ml zaleca się nałożenie punktowo wzdłuż linii przebiegającej od karku do nasady ogona. Zalecana minimalna dawka wynosi: 10 mg/kg masy ciała imidaklopridu i 50 mg/kg masy ciała permetryny. Produkt należy podawać w okresie występowania kleszczy i/lub pcheł w odstępach miesięcznych.
masa ciała psa ≤4 kg - 1 pipetka (0.4 ml) Advantix;
masa ciała psa >4-10 kg - 1 pipetka (1 ml) Advantix;
masa ciała psa >10-25 kg - 1 pipetka (2.5 ml) Advantix;
masa ciała psa >25-40 kg - 1 pipetka (4 ml) Advantix;
Dla psów o masie ciała >40 kg, należy zastosować połączenie dwóch pipetek, które najlepiej odpowiadają masie ciała psa.
Przeciwwskazania:
Nie stosować u szczeniąt poniżej 7 tygodnia życia. Nie stosować u kotów.
Dodatkowe uwagi:
Po zastosowaniu produktu nie wolno dopuścić, aby pies sam, ani inne obecne w domu zwierzęta nawzajem się wylizywały. Psom nie należy pozwalać wchodzić do wody (naturalne zbiorniki wodne) przez okres co najmniej 48 h po zastosowaniu produktu, ponieważ produkt jest szkodliwy dla organizmów wodnych. Produkt może wywoływać miejscowe podrażnienia i uczulenia zarówno u psa, jak i osób mających bezpośrednią styczność z produktem. Należy unikać kontaktu ze skórą i oczami oraz nie należy wdychać produktu (zaleca się nakrapianie w dobrze wentylowanym pomieszczeniu lub na świeżym powietrzu). Nie głaskać psa, aż do momentu wyschnięcia produktu. Produkt może być stosowany u suk w okresie ciąży i laktacji.
Produkt leczniczy weterynaryjny wydawany bez przepisu lekarza (OTC).
 

Wytwórca Novartis Sante Animale S.A.S

Podmiot odpowiedzialny Novartis Sanidad Animal S.L.

Prac-Tic roztwór do nakrapiania (spot-on) dla psów na pchły i kleszcze

Zastosowanie:
Zwalczanie pcheł (Ctenocephalides canis i Ctenocephalides felis) do 24 h po zaaplikowaniu produktu. Działanie zapobiegające nowym inwazjom pcheł utrzymuje się przez co najmniej 4 tygodnie. Zwalczanie kleszczy (Ixodes ricinus, Rhipicephalus sanguineus, Ixodes scapularis, Dermacentor reticulatus, Dermacentor variabilis, Amblyomma americanum) do 48 h po nałożeniu produktu. Produkt skutecznie zapobiega inwazjom kleszczy przez 4 tygodnie.
Skład jakościowy i ilościowy produktu leczniczego:
Każda dawka jednostkowa (pipeta) zawiera:
masa ciała psa 2-4.5 kg - 1 pipetka (0.45 ml) Prac-Tic: pyriprol 56.25 mg;
masa ciała psa >4.5-11 kg - 1 pipetka (1.1 ml) Prac-Tic: pyriprol 137.5 mg;
masa ciała psa >11-22 kg - 1 pipetka (2.2 ml) Prac-Tic: pyriprol 275 mg;
masa ciała psa >22-50 kg - 1 pipetka (5 ml) Prac-Tic: pyriprol 625 mg.
Substancje pomocnicze: butylhydroksytoluen, monoetyloeter dietylenoglikolowy.
Dawkowanie i droga podawania:
Produkt przeznaczony jest wyłącznie do stosowania zewnętrznego na skórę, metodą nakrapiania (między łopatkami lub wzdłuż linii kręgosłupa od kłębu do nasady ogona). Zalecana dawka minimalna wynosi 12.5 mg pyriprolu na kg masy ciała, co odpowiada 0.1 ml roztworu do nakrapiania na kg masy ciała.
masa ciała psa 2-4.5 kg - 1 pipetka (0.45 ml) Prac-Tic;
masa ciała psa >4.5-11 kg - 1 pipetka (1.1 ml) Prac-Tic;
masa ciała psa >11-22 kg - 1 pipetka (2.2 ml) Prac-Tic;
masa ciała psa >22-50 kg - 1 pipetka (5 ml) Prac-Tic.
Dla psów o masie ciała >50 kg, należy zastosować połączenie dwóch pipetek, które najlepiej odpowiadają masie ciała psa.
Przeciwwskazania:
Produktu nie należy stosować u psów w wieku poniżej 8 tygodni lub ważących mniej niż 2 kg. Nie stosować w przypadku znanej nadwrażliwości na związki fenylopirazolowe lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych. Nie stosować u zwierząt chorych (tj. u których występują choroby układowe, gorączka) lub zdrowiejących po przebytej chorobie. Nie stosować u kotów, u których łatwo mogłoby dojść do przedawkowania. Nie stosować u królików.
Dodatkowe uwagi:
Psów nie należy kąpać ani myć szamponem przez 48 h przed zastosowaniem preparatu. Zanurzenie zwierzęcia w wodzie lub umycie go szamponem w ciągu 24 h. po zastosowaniu tego produktu może zmniejszyć jego skuteczność. Pojedyncze kleszcze mogą pozostać na zwierzęciu dłużej, niż 48 h. Z tego powodu nie można całkowicie wykluczyć przeniesienia chorób zakaźnych na psa przez kleszcze. Po zastosowaniu produktu nie wolno dopuścić, aby pies sam, ani inne obecne w domu zwierzęta nawzajem się wylizywały. Produkt może wywoływać miejscowe podrażnienia i uczulenia skóry, a przy połknięciu: wymioty, ślinienie. Należy unikać kontaktu ze skórą i oczami oraz nie należy wdychać produktu (zaleca się nakrapianie w dobrze wentylowanym pomieszczeniu lub na świeżym powietrzu). Nie głaskać psa, aż do momentu wyschnięcia produktu. Nie stosować w okresie ciąży lub laktacji lub zwrócić się do lekarza weterynarii o dokonanie bilansu korzyści/ryzyka związanych z leczeniem w okresie ciąży lub laktacji.
Produkt leczniczy weterynaryjny wydawany bez przepisu lekarza (OTC).
 

Wytwórca Virbac S.A.

Podmiot odpowiedzialny Virbac S.A.

Duowin Contact roztwór do nakrapiania (spot-on) dla psów na pchły i kleszcze

Zastosowanie:
Zwalczanie i zapobieganie intestacji pcheł i kleszczy u psów. Produkt zapobiegania infestacji dorosłymi pchłami przez okres do 4 tygodni oraz zapobiega namnażaniu się pcheł przez okres 8 tygodni w wyniku zahamowania rozwoju płciowego stadiów niedojrzałych. Produkt zapobiega infestacji kleszczami przez 4 tygodnie.
Skład jakościowy i ilościowy produktu leczniczego:
Każda dawka jednostkowa (pipeta) zawiera:
dla małego psa: 1 pipetka (2 ml) Duowin Contact: permetryna 800 mg i pyryproksyfen 6 mg;
dla średniego psa: 1 pipetka (4 ml) Duowin Contact: permetryna 1600 mg i pyryproksyfen 12 mg;
dla dużego psa: 1 pipetka (8 ml) Duowin Contact: permetryna 3200 mg i pyryproksyfen 24 mg.
Substancje pomocnicze: butylohydroksyanizol, butylohydroksytoluen, eter monoetylowy glikolu dietylenowego.
Dawkowanie i droga podawania:
Roztwór do nakrapiania na skórę psa. Podawać miejscowo na skórę (zaleca się aplikację wzdłuż linii kręgosłupa od kłębu do nasady ogona) pipetkę dostosowaną do masy ciała psa. Produkt należy podawać w dawce jednorazowej 100 mg permetryny i 0.75 mg pyryproksyfenu na kg m.c. Produkt należy podawać w okresie występowania kleszczy i/lub pcheł w odstępach miesięcznych.
masa ciała psa do 8 kg - 1 pipetka S (2 ml) Duowin Contact;
masa ciała psa 8.5-16 kg - 1 pipetka M (4 ml) Duowin Contact;
masa ciała psa 16.5-32 kg - 1 pipetka L (8 ml) Duowin Contact.
Dla psów o masie ciała >32 kg, należy zastosować połączenie dwóch pipetek L Duowin Contact po 8 ml.
Przeciwwskazania:
Nie stosować u szczeniąt poniżej 8 tygodnia życia i/lub ważących mniej niż 2 kg. Nie stosować u zwierząt chorych lub w okresie rekonwalescencji. Nie stosować u zwierząt z rozległymi zmianami skórnymi (pyodermia). Nie należy stosować u ciężarnych i karmiących suk. Nie stosować u kotów.
Dodatkowe uwagi:
Po zastosowaniu produktu nie wolno dopuścić, aby pies sam, ani inne obecne w domu zwierzęta nawzajem się wylizywały. Częste mycie szamponem oraz kąpiele mogą skrócić czas działania produktu. Produkt może wywoływać miejscowe podrażnienia i uczulenia skóry, a w razie połknięcia: wymioty, ślinienie. Należy unikać kontaktu ze skórą i oczami oraz nie należy wdychać produktu (zaleca się nakrapianie w dobrze wentylowanym pomieszczeniu lub na świeżym powietrzu). Nie głaskać psa, aż do momentu wyschnięcia produktu.
Produkt leczniczy weterynaryjny wydawany bez przepisu lekarza (OTC).
 

Wytwórca Laboratorium DermaPharm Sp. z o.o.

Podmiot odpowiedzialny Laboratorium DermaPharm Sp. z o.o.

Sabunol - krople przeciw pchłom i kleszczom dla psów

Zastosowanie:

Preparat przeznaczony wyłącznie dla psów, zabezpieczający przed pchłami, kleszczami, wszami i wszołami. Trójskładnikowa receptura: imidaklopryd (eliminuje pchły oraz działa kontaktowo i drogą pokarmową), permetryna (działa insektobójczo oraz odstraszająco na pchły i kleszcze) i piryproksyfen (hormon juwenilny (IGR) nie dopuszcza do rozwoju jaj i larw pcheł w otoczeniu psa) zapewnia dużą skuteczność działania. Eliminacja pcheł i kleszczy poprzez:
- likwidacja i odstraszanie kleszczy przez minimum 4 tygodnie;
- likwidacja i odstraszanie dorosłych pcheł przez minimum 4 tygodnie;
- likwidacja jaj pcheł i ich larw przez minimum 4 miesiące;
- przerywanie cyklu rozwojowego pchły w otoczeniu psa (np. legowisko, dywany itp.).

Skład:

(trans/cis) Permetryna (75:25) 25%, Imidaklopryd 8%, Piryproksyfen 2%.

Sposób podania i dawkowanie:

Zaaplikować preparat bezpośrednio na skórę zwierzęcia, w okolicy łopatek. Nie dopuścić do zlizania preparatu.

masa ciała psa <5 kg - 1 tubka (0.7 ml) Sabunol krople;
masa ciała psa 5-10 kg - 1 tubka (1 ml) Sabunol krople;
masa ciała psa 10-20 kg - 1 tubka (2 ml) Sabunol krople;

masa ciała psa 20-40 kg - 1 tubka (4 ml) Sabunol krople;
masa ciała psa 40-60 kg - 1 tubka (6 ml) Sabunol krople.

Przeciwwskazania:

Nie stosować u kotów. Nie dopuszczać do zlizywania preparatu przez koty. Nie stosować u szczeniąt poniżej 3 miesięcy życia. Nie stosować częściej niż raz na 2 tygodnie.

Uwagi:

Nie kąpać psa wcześniej niż 24 godziny po podaniu preparatu. Preparat nie zawiera związków fosforoorganicznych. Preparat jest bezpieczny dla psów i ludzi. Działa szkodliwie przez drogi oddechowe i po połknięciu. Może powodować uczulenie w kontakcie ze skórą. Działa bardzo toksycznie na organizmy wodne; może powodować długo utrzymujące się zmiany w środowisku wodnym. Chronić przed dziećmi. Zawiera Permetrynę. Może powodować wystąpienie reakcji alergicznych. W rzadkich przypadkach może wystąpić przejściowa nadwrażliwość skóry (łącznie z objawami świądu).

Produkt biobójczy.

 

Wytwórca Przedsiębiorstwo Wielobranżowe Vet-Agro Sp. z o.o.

Podmiot odpowiedzialny Przedsiębiorstwo Wielobranżowe Vet-Agro Sp. z o.o.

Ektopar - płyn do zwalczania pcheł i kleszczy u psów

Zastosowanie:

Preparat przeznaczony do zwalczania inwazji pcheł, kleszczy i wszy u psów. Permetryna jest skutecznym środkiem kontaktowo-czynnym o natychmiastowym działaniu bójczym w stosunku do ektopasożytów. Preparat wykazuje działanie insektobójcze przez 28 dni i w tym czasie chroni psy przed ponowną inwazją ektopasożytów.

Skład:

Permetryna (cis:trans= 40:60) 74.4 g.

Sposób podania i dawkowanie:

Stosować zewnętrznie bezpośrednio na skórę.
Psy o wadze do 15 kg 1 ml (1 tubka) preparatu (744 mg permetryny).
Psy o wadze >15 kg 2 ml (1 tubka) preparatu (1488 mg permetryny).

Przeciwwskazania:

Nie stosować u szczeniąt poniżej 2 tygodnia życia.

Uwagi:

Nie należy stosować preparatu częściej niż co 7 dni. Nie kąpać psa wcześniej niż 24 h po podaniu preparatu. Nie dotykać zwierzęcia do momentu całkowitego wyschnięcia sierści. Produkt może powodować uczulenie w kontakcie ze skórą. Działa szkodliwie przez drogi oddechowe i po połknięciu.

Produkt biobójczy.

 

Wytwórca Intervent International B.V.

Podmiot odpowiedzialny Intervent International B.V.

Scalibor Protector band 4% w/w 65 cm obroża dla dużych psów przeciw pchłom i kleszczom

Zastosowanie:
Zwalczanie infestacji kleszczy (Ixodes ricinus, Rhipicephalus sanguineus) w okresie 5 do 6 miesięcy. Zapobieganie ssaniu krwi przez moskity (Phlebotomus perniciosus) w okresie 5 do 6 miesięcy. Działanie zapobiegające żerowaniu dorosłych komarów z podgatunku Culex pipiens pipiens przez okres 6 miesięcy.
Skład jakościowy i ilościowy produktu leczniczego:
Jedna biała obroża 4% o długości 65 cm (25 g) zawiera substancję czynną deltametrynę 1.000 g.
Substancje pomocnicze: dwutlenek tytanu (E171) 0.375 g oraz mieszanka organicznego mydła wapniowo cynkowego, olej sojowy epoksydowany, adypinian diizooktylu, trifenylofosforan, polichlorek winylu.
Stosowanie:
Obroża do użytku zewnętrznego. Obrożę należy nałożyć psu na szyję, dopasować do obwodu szyi i zapiąć. Nadmiar obroży przekraczający 5 cm należy obciąć.
Przeciwwskazania:
Nie stosować u szczeniąt poniżej 7 tygodnia życia i kotów. Nie stosować u zwierząt ze zmianami skórnymi. Nie stosować u zwierząt ze znaną nadwrażliwością na pyretroidy. Nie stosować z innymi produktami przeciwko pasożytom, które zawierają związki fosforoorganiczne. Nie stosować u kotów.
Dodatkowe uwagi:
Obroża zaczyna wykazywać pełne działanie dopiero po upływie tygodnia od założenia. Przez okres 5 dni od założenia obroży należy uniemożliwić psu pływanie. Sporadyczny kontakt obroży z wodą nie ogranicza jej skuteczności działania, ale przed każdą kąpielą i pływaniem psa należy zdjąć obrożę. W rzadkich przypadkach pojedyncze kleszcze mogą przytwierdzać się do zwierzęcia mimo noszenia obroży. Z tego powodu nie można całkowicie wykluczyć przeniesienia chorób zakaźnych na psa przez kleszcze ani moskity. Produkt może wywoływać miejscowe podrażnienia i uczulenia skóry - w razie ich wystąpienia należy zdjąć obrożę. Obroża może być stosowana u suk w ciąży i karmiących. Nie należy pozwalać dzieciom na długotrwały, przedłużony i intensywny kontakt z psem noszącym obrożę (np. spanie w jednym łóżku) oraz dotykanie samej obroży. Przypadkowe zjedzenie obroży przez psa grozi zatruciem o różnym stopniu nasilenia zależnym od ilości zjedzonej obroży (drżenia mięśni, ślinotok, wymioty, sztywność kończyn). Zwykle objawy te ustępują po 48 h, jeśli nie, należy zastosować leczenie objawowe z diazepanem.
Produkt leczniczy weterynaryjny wydawany bez przepisu lekarza (OTC).
 

Wytwórca KVP Pharma and VeterinarProdukte GmbH

Podmiot odpowiedzialny Bayer Animal Health GmbH  

Foresto 70 cm obroża dla dużych psów przeciw pchłom i kleszczom

Zastosowanie:
W celu leczenia i zapobiegania infestacji pcheł (Ctenocephalides felis) przez okres 7 do 8 miesięcy. Skuteczność przeciwpchelna zostaje osiągnięta natychmiast po założeniu obroży. W celu ochrony bezpośredniego otoczenia zwierzęcia przed rozwojem larw pcheł przez 8 miesięcy. Foresto może być stosowane jako element strategii zwalczania alergicznego pchlego zapalenia skóry (APZS). Produkt wykazuje długotrwałą skuteczność roztoczobójczą (zabija roztocza) w przypadku infestacji kleszczy (Ixodes ricinus, Rhipicephalus sanguineus, Dermacentor reticulatus) oraz odstraszającą (zapobiega żerowaniu) przy infestacji kleszczy (Ixodes ricinus, Rhipicephalus sanguineus) przez okres 8 miesięcy. Produkt wykazuje skuteczne działanie przeciwko larwom, nimfom i dorosłym osobnikom kleszczy. W przypadku uprzedniego występowania kleszczy u psa przed rozpoczęciem leczenia, założenie obroży może w ciągu 48 h nie spowodować śmierci pajęczaków; kleszcze mogą pozostać wczepione i widoczne. Dlatego też, zaleca się usunięcie kleszczy występujących już na zwierzęciu w momencie zakładania obroży. Działanie zapobiegające infestacji nowych kleszczy rozpoczyna się w ciągu 2 dni po założeniu obroży. W celu leczenia infestacji wszołów (Trichodectes canis).
Skład jakościowy i ilościowy produktu leczniczego:
Jedna bezzapachowa obroża w kolorze szarym o długości 70 cm (45 g) zawiera imidaklopryd 4.5 g i flumetrynę 2.03 g.
Substancje pomocnicze: tytanu dwutlenek (E 171), żelaza tlenek czarny (E 172), di-n-butylu adypinian , glikolu propylenowego dikaprylokapronian, olej sojowy epoksydowany, kwas stearynowy, polichlorek winylu.
Dawkowanie:
obroża Foresto o długości 70 cm jest przeznaczona dla psów o masie ciała >8 kg.
Stosowanie:
Obroża do użytku zewnętrznego. Obrożę należy nałożyć psu na szyję, dopasować do obwodu szyi, zapiąć, przeciągnąć przez szlufkę i odciąć niepotrzebny kawałek na długości 2 cm.
Przeciwwskazania:
Nie stosować u szczeniąt poniżej 7 tygodnia życia. Nie stosować w przypadku potwierdzonej nadwrażliwości na substancje czynne lub na dowolną substancję pomocniczą. Nie określono bezpieczeństwa stosowania obroży u suk w okresie ciąży i laktacji. Dlatego też, w związku z brakiem danych na ten temat, nie zaleca się stosowania produktu u suk w ciąży i w okresie laktacji.
Dodatkowe uwagi:
Produkt jest wodoodporny, a jego skuteczność pozostaje niezmieniona w przypadku zmoczenia zwierzęcia. Jednakże, należy unikać długotrwałej, intensywnej ekspozycji na działanie wody lub nadmiernego stosowania szamponu, gdyż może to spowodować skrócenie czasu działania produktu. Produkt może wywoływać miejscowe podrażnienia i uczulenia skóry, które powinny ustąpić w ciągu 7-14 dni, jeśli nie ustąpią należy zdjąć obrożę. Nie można wykluczyć ryzyka wczepienia się pojedynczych kleszczy po zastosowaniu leczenia. Dlatego też, nie można całkowicie wykluczyć ryzyka przenoszenia chorób zakaźnych przez kleszcze, w przypadku wystąpienia niekorzystnych warunków. Nie należy pozwalać dzieciom na długotrwały, przedłużony i intensywny kontakt z psem noszącym obrożę (np. spanie w jednym łóżku) oraz dotykanie samej obroży. Przypadkowe zjedzenie obroży przez psa może zakończyć się wystąpieniem objawów żołądkowo-jelitowych o łagodnym stopniu nasilenia (np. luźne stolce).
Produkt leczniczy weterynaryjny wydawany bez przepisu lekarza (OTC).

 

Wytwórca Wytwórnia Chemiczna Pess

Podmiot odpowiedzialny Wytwórnia Chemiczna Pess

Obroża owadobójcza Pess-Per bezzapachowa 75 cm

Obroża owadobójcza Pess-Per zapachowa 75 cm

Zastosowanie:

Zwalczanie pcheł, kleszczy i wszy bytujących na skórze i w sierści psów. Działanie owadobójcze trwa 4-6 miesięcy. Pchły giną już po kilku godzinach, natomiast kleszcze po 12-24 godzinach. Obroża jest odporna na działanie wilgoci - zmoczenie nie zmniejsza skuteczności.

Skład:

10% (10g/100g) permetryny.

Dawkowanie:

obroża Pess-Per o długości 75 cm (zapachowa lub bezzapachowa) jest przeznaczona dla psów dużych.

Stosowanie:
Obroża do użytku zewnętrznego. Obrożę należy nałożyć psu na szyję i luźno dopasować do obwodu szyi i zapiąć, a wystające końcówki obciąć.

Przeciwwskazania:

Nie zakładać zwierzętom młodszym, niż 3 miesięczne, karmiącym sukom, psom osłabionym i w trakcie rekonwalescencji. Nie stosować u kotów.

Uwagi:

Może powodować uczulenie w kontakcie ze skórą. Może wystąpić reakcja alergiczna u zwierząt uczulonych na permetrynę. W przypadku połknięcia obroży może wystąpić działanie szkodliwe (nudności, wymioty). Pod względem toksykologicznym oraz ekologicznym produkt nie został zbadany.

Produkt biobójczy.

 

Wytwórca Natural Best Products S.L.P.I.

Podmiot odpowiedzialny Selecta HTC

Obroża Max przeciw pchłom i kleszczom dla psów 75 cm

Zastosowanie:

Obroża przeciw pchłom i kleszczom. Profilaktyka i zwalczanie pasożytów zewnętrznych u psów. Skutecznie odstrasza pchły, kleszcze i inne insekty. Obroża działa w czasie 120 dni.

Skład:

pasek z polietylenu i substancja czynna permetryna 6%-10%.

Dawkowanie:

obroża Max o długości 75 cm jest przeznaczona dla psów dużych.

Stosowanie:
Obrożę wyjąć z opakowania i dostosować jej długość do obwodu szyi zwierzęcia. Obroża powinna być dłuższa o 1-2 cm. Zbędny pasek należy odciąć.

Przeciwwskazania:

Nie stosować u zwierząt w ciąży i suk karmiących oraz szczeniąt w wieku poniżej 4 miesięcy. Nie stosować u zwierząt chorych lub osłabionych. Nie stosować z innymi produktami insektobójczymi.

Uwagi:

W wyjątkowych okolicznościach, przypadku uczulenia na permetrynę lub gdy obroża jest zbyt ciasna sporadycznie może dochodzić do objawów alergicznych np. nadwrażliwości na dotyk. Nie stosować równolegle z innymi preparatami biobójczymi. W przypadku wystąpienia niepokojących objawów alergii zdjąć obrożę z szyi psa i skonsultować się z lekarzem. Obroża jest bezzapachowa i wodoodporna.

Produkt biobójczy.

 

Wytwórca Laboratorium DermaPharm Sp. z o.o.

Podmiot odpowiedzialny Laboratorium DermaPharm Sp. z o.o.

Sabunol - Obroża (czerwona lub szara) przeciw pchłom i kleszczom dla psów 75 cm

Zastosowanie:

To nowoczesny, wieloskładnikowy preparat do zwalczania i odstraszania kleszczy i pcheł u psów. Unikatowe, jedyne na rynku połączenie imidakloprydu (eliminuje pchły oraz działa kontaktowo i drogą pokarmową), permetryny (działa insektobójczo oraz odstraszająco na pchły i kleszcze) i piryproksyfenu (hormon juwenilny (IGR) nie dopuszcza do rozwoju jaj i larw pcheł w otoczeniu psa) przesądza o dużej skuteczności preparatu. Eliminacja pcheł i kleszczy poprzez:
- likwidację i odstraszanie kleszczy - do 4 miesięcy;
- likwidację i odstraszanie dorosłych pcheł - do 6 miesięcy;
- likwidację larw i jaj pcheł do 6 miesięcy;
- przerywanie cyklu rozwojowego pchły w otoczeniu psa.

Skład:

pasek z polietylenu i substancje czynne: (trans/cis) Permetryna (75:25) 3.6%, Imidaklopryd 1.1%, Piryproksyfen 0.4%.

Dawkowanie:

obroża Sabunol szara lub czerwona o długości 75 cm jest przeznaczona dla psów dużych.

Stosowanie:
Obrożę dostosować do obwodu szyi zwierzęcia i założyć. Obroża jest wodoodporna i powinna pozostawać na szyi zwierzęcia cały czas.

Przeciwwskazania:

Nie stosować u kotów. Nie stosować u szczeniąt poniżej 3 miesięcy. Nie stosować u zwierząt chorych lub będących w trakcie rekonwalescencji.

Uwagi:

Jasny nalot na obroży jest naturalnym efektem procesu produkcyjnego i stopniowo zanika podczas używania. Może powodować uczulenie w kontakcie ze skórą. Działa bardzo toksycznie na organizmy wodne; może powodować długo utrzymujące się zmiany w środowisku wodnym. Chronić przed dziećmi. Zawiera Permetrynę. Może powodować wystąpienie reakcji alergicznych.

Produkt biobójczy.

 

 

Preparaty "ekologiczne" o właściwościach odstraszających pasożyty zewnętrzne, w tym pchły

Preparaty ekologiczne, jak sama nazwa wskazuje, są to produkty oparte na składnikach naturalnych, bez udziału toksycznej chemii. Najczęściej ich "moc" wynika z odpowiednio dobranych i skomponowanych mieszanek ziół, wyciągów z roślin, naturalnych olejków o właściwościach odstraszających pasożyty i różnych innych naturalnych substancji. Produkty tego typu działają, jako tzw. repelenty tzn. odstraszają pasożyty. Właściwości, a przede wszystkim skuteczność tego typu produktów stanowią temat licznych dyskusji. Przede wszystkim problem polega na tym, że skuteczność tego typu produktów w walce z pasożytami nie została jednogłośnie udowodniona, a utrzymanie efektu wymaga dużej dyscypliny i częstego stosowania produktu. Z pewnością składy takich produktów sprawiają, że są one naturalne, a więc zdecydowanie bardziej bezpieczne dla psa, człowieka i przyjazne dla samego środowiska.

 

Produkt firmy Amis:

Amiwet spray odstraszający pchły i kleszcze 150 ml

Preparat w sprayu odstraszający pchły i kleszcze. Należy stosować, co 3 tygodnie lub w przypadku każdej ponownej inwazji ektopasożytów - natychmiast.

Skład: olejek z palczatki, olejek z pelargonii, D-Allethryna, nalewka z bukszpanu.

 

Produkt firmy Pitii

Exner Petguard preparat ekologiczny w atomizerze 500 ml

Środek przeciwko pasożytom dla zwierząt domowych, który nie zawiera środków trujących czy chemicznych i jest środkiem skutecznym w walce z takimi pasożytami jak pchły, wszy, roztocza czy kleszcze. Preparat wywołuje niedrożność układu oddechowego i pokarmowego u zwalczanych pasożytów. Należy spryskać całe zwierzę lub tylko zaatakowane miejsca (zapobiegawczo zaleca się stosowanie raz w tygodniu). W przypadku zakażeń pasożytami zaleca się tygodniowe leczenie. Konieczne jest także spryskanie klatki, legowiska i otoczenia zwierzęcia. Odczekać ok. 20 min do wysuszenia. Spłukiwanie nie jest konieczne! Wyczesać i szczotkować według potrzeb.

Skład:
woda, tłuszcz, białko serwatki, monohydrat cukru, popiół.

Produkt firmy Agrecol:

Arox płyn odstraszający na komary i kleszcze 200 ml

Ekologiczny płyn odstraszający na komary i kleszcze. Płyn w postaci opakowania z atomizerem do bezpośredniego stosowania na skórę zwierząt domowych. Płyn skutecznie chroni ciało przed ukłuciami komarów i kleszczy przez 6 h. Zaleca się przed wyjściem na dwór spryskać dokładnie psa pomijając okolice uszu, oczu i pyska.

Skład:
olejki lawendy.

Produkt firmy Selecta HTC:

Herba MAX ziołowa obroża dla psów 75 cm

Obroża odstraszająca ektopasożyty. Do stosowania zewnętrznego, w postaci 75 cm paska z polichlorku winylu, z którego uwalniane są powoli olejki eteryczne. Obroża zalecana jest dla zwierząt dorosłych, młodych od 4 miesiąca życia, osłabionych i delikatnych. Olejki ziołowe nadają sierści połysk i zdrowy wygląd. Poprawiają ogólną kondycję skóry, ograniczają świąd i zapobiegają drapaniu się zwierząt. Ponadto świeży, ziołowy zapach zniechęca ektopasożyty i owady takie jak: pchły, komary, meszki do bytowania w sierści zwierząt, co stanowi dodatkową funkcję obroży. Działa do 90 dni.

Skład:

kompozycja olejków eterycznych m.in. olejek cytrynowy, geranium, rozmaryn, lawenda i substancje zapachowe.

Produkt firmy Pess:

Obroża biologiczna 60 cm

Obroża biologiczna działa odstraszająco na pchły i kleszcze. Działa prewencyjnie od 1 do 3 miesięcy. Można ją stosować u szczeniąt i suk karmiących oraz kotów. Obroża jest wodoodporna, jej zamoczenie nie zmniejsza jej skuteczności.

Skład:

Zawiera kombinację naturalnych olejków eterycznych (cedr, eukaliptus, cytryna i mięta chińska).

Produkt firmy Golden Animal Care (GAC):

GAC - Haut-Spezial Pflegespray 50 ml

Spray pielęgnacyjny przeciw kleszczom i pchłom

Naturalna ochrona przeciw kleszczom i pchłom zapewniona na zasadzie odstraszania pasożytów dzięki kombinacji naturalnych olejków roślinnych. Wybrane olejki eteryczne tworzą mocny, naturalny płaszcz ochronny przeciw insektom. Przed wyjściem na spacer lub kontaktem z innymi zwierzętami należy spryskać sierść psa z pominięciem oczu pomiędzy łopatkami oraz w okolicach nasady ogona. Czas działania produktu wynosi 8-12 h. Przy właściwym zastosowaniu preparatu, ryzyko ataku pasożytów - nawet w miejscach ich wzmożonej aktywności - zostaje zredukowane do minimum lub wręcz wykluczone. Jeżeli pies przebywa tylko na zewnątrz zaledwie dwu- trzykrotne spryskanie jego sierści daje pozytywny efekt.

Skład:

woda, olejek lawendowy, olejek mięty pieprzowej, olejek goździkowy, trawa cytrynowa, citronella.

Produkt firmy Via Nova Naturprodukte:

Bio Insektal - uniwersalny środek na pasożyty

 

Uniwersalny, naturalny preparat przeciw insektom i owadom. Na kleszcze, meszki, komary, mole, pchły, wszy, wszoły, muchy, świerzbowce, mszyce i wiele innych (wszystkie zimnokrwiste). Działa na wszystkie fruwające, biegające i pełzające insekty i owady - dorosłe, jaja i larwy! Może być stosowany m.in. do ochrony własnej, jak i ochrony zwierząt domowych - koty, psy i inne. Także do zwalczania insektów w miejscach takich jak legowiska, budy, klatki. Jest obojętny dla ludzi i zwierząt domowych. Nadaje się dla dzieci, alergików i ludzi o wrażliwej skórze. Badany dermatologicznie z wynikiem bardzo dobrym. Wystarczy mocno wstrząsnąć przed użyciem i spryskiwać zwierzęta z wyłączeniem oczu. Spryskiwać z niewielkiej odległości sierść cienką warstwą. W przypadku gęstej sierści należy spryskiwać przeczesując sierść grzebieniem tak aby preparat dostał się możliwie najbliżej skóry. Zwierzęta, które często przebywają na łonie natury w sezonie kleszczowym, mogą być spryskane nawet co 2-3 dni, w pozostałych przypadkach raz w tygodniu, ewentualnie rzadziej, w miarę potrzeb (co 3-4 tygodnie).

Skład:

ekstrakt ze złocienia dalmatyńskiego 2g/100g, butotlenek piperonalu 8g/100g.

Dostępny w opakowaniach (butelka z pompką): 100 ml, 250 ml, 500 ml oraz 1000 ml butelka zapasowa (bez pompki).

Produkt firmy Bio-Natural:

Eko-Flea naturalny preparat na pasożyty

Naturalny i profesjonalny produkt dla psów, kotów i ptaków. Działa na pchły, kleszcze, wszy, piórojady, świerzbowce. Preparat działa na skórze zwierząt do 3 tygodni, po tym czasie profilaktycznie należy ponownie dozować produkt w celu wyeliminowania owadów. Produkt działa na zasadnie "knock-down effect", który powoduje porażenie układu nerwowego oraz mięśniowego insektów. Przed użyciem wstrząsnąć, dozować bezpośrednio na skórę, pod włos, z odległości ok. 20 cm. Insekty giną w ciągu 10-15 minut od nałożenia produktu. Z opakowania 100 ml wychodzi ok. 900 dozowań, a z 500 ml ok. 700.

Skład:

Produkt zawiera ekstrakt ze złocienia dalmatyńskiego 2g/100g, butotlenek piperonalu 8g.

Produkt firmy cd Vet:

Insekt-Ex Pulver 5 kg, 1.5 kg, 250 g, 50 g

Proszek niszczący pchły i kleszcze

 

Naturalny proszek niszczący wszystkie insekty takie jak pchły, kleszcze, wszy, roztocza, pajęczaki i mrówki. Można stosować go na sierść i skórę zwierzęcia lub na miejsca przebywania zwierząt takie jak: pomieszczenia w domu, samochód, transporter, buda, legowisko, dywan i inne. Mikroskopijne granulki proszku po kontakcie z insektami, w ciągu 12-24 h niszczą je na drodze fizycznej osmozy (odciągania wody).

Skład:

ditlenek krzemu/ziemia okrzemkowa.

 

 

Suplementy diety o właściwościach odstraszających pasożyty, w tym pchły

Suplementy diety (inaczej: dodatki, uzupełnienie diety), to poszczególne składniki żywności, substancje dodatkowe, gotowe produkty spożywcze oraz tabletki, kapsułki, proszki lub płyny, których spożycie, w uzupełnieniu zwykłej diety, przynosi dodatkowe korzyści zdrowotne. Suplementy dostarczają w skoncentrowanej formie składniki odżywcze lub inne substancje o działaniu żywieniowym lub fizjologicznym. W naszym przypadku są to odpowiednio dobrane i skomponowane wyciągi pochodzące z roślin, które posiadają naturalne właściwości owadobójcze, roztoczobójcze i/lub odstraszające pasożyty. Przepisy różnych państw i organizacji w rozmaity sposób traktują suplementy diety, które w jednym kraju są żywnością, a w drugim lekami. W Unii Europejskiej suplementy diety traktowane są jako dodatek żywieniowy. Produkty tego typu działają, jako tzw. repelenty tzn. odstraszają pasożyty. Właściwości, a przede wszystkim skuteczność tego typu produktów stanowią temat licznych dyskusji. Przede wszystkim problem polega na tym, że skuteczność tego typu produktów w walce z pasożytami nie została jednogłośnie udowodniona, a utrzymanie efektu wymaga dużej dyscypliny i częstego stosowania produktu. Z pewnością składy takich produktów sprawiają, że są one naturalne, a więc zdecydowanie bardziej bezpieczne dla psa, człowieka i przyjazne dla samego środowiska.

 

Rodzina produktów ziołowych firmy CSJ

 suplementy diety z serii Billy no Mates! dla psa działające odstraszająco na pchły i kleszcze

kompozycja płynna 250 ml

kompozycja w proszku 300 g

Seria produktów Billy No Mates! to naturalne środki ziołowe, skutecznie odstraszające pchły, kleszcze i wszoły. Dostępne są w formie płynnej, jako dodatek do wody pitnej dla psa lub w formie sproszkowanej, jako dodatek do karmy dla psa.
Kompozycja płynna i sproszkowana to aromatyczna kombinacja mięty, wodorostów, kozieradki, melisy i liści miodły indyjskiej, którą należy dodać do posiłku/wody pitnej psa. Postać płynna dawkowanie: 1ml/10kg masy ciała. Opakowanie 250 ml dla psa ważącego ok 50 kg starcza na 2 miesiące. Opakowanie 300 g dla psa rasy dużej przy dziennej dawce jedna/dwie miarki starcza na 1-2 miesiące. Produkt najskuteczniej działa po 6 tygodniach podawania. Zaleca się stosować u szczeniąt powyżej 8 tygodnia życia.

Produkt firmy Markus M hle

Luposan dodatek pokarmowy dla psa

działający odstraszająco na pchły i kleszcze

Środek uzupełniający pokarm, z biologicznie czynnym kompleksem, dostarcza skórze substancji odżywczych, gwarantuje ochronę przed pasożytami. Często przyczyną ataku kleszczy, pcheł i innych pasożytów zewnętrznych jest nieprawidłowe odżywianie, a co za tym idzie zaburzenia w przemianie materii. Ma to negatywny wpływ szczególnie na skórę i sierść psa. Dostarcza on skórze psa niezbędne składniki odżywcze i pobudza przemianę materii. Efekt katalityczny gwarantuje oczyszczenie, zapobiega przykremu zapachowi.

Skład:
serwatka kwaśna, drożdże, chmiel, kozieradka pospolita, czosnek, metionina, lizyna.

Produkt firmy Grau

Czosnek w tabletach 200 sztuk

 suplement diety o właściwościach odstraszających pasożyty

Psy którym regularnie jest podawany czosnek wraz z pokarmem nie są atrakcyjnym obiektem dla pcheł i kleszczy, bowiem ciało przesyca się substancjami, które działają odstraszająco na pasożyty.

Skład: Czosnek (Alium sativum L.) i drożdże piwne.

Produkt firmy Koebers

Granulat czosnkowy 700 g lub 2 kg

 suplement diety o właściwościach odstraszających pasożyty

Granulat czosnkowy z lecytyną zawiera 70% świeżego, ekologicznie uprawianego czosnku, z którego usunięto 30% zapachu. Przy regularnym podawaniu czosnku (mieszaniu z karmą), jego zapach przenika przez skórę, co odstrasza kleszcze, pchły i inne szkodniki. Czosnek chroni przed zwapnieniem i przedwczesnym starzeniem oraz zapobiega zjadaniu kału. Preparat poprawia krążenie krwi.

Skład: 17% białko; 6.2% tłuszcz; 5.6% popiół; 5.2% włóknina.
Dodatkowo na kg karmy: 96mg żelaza, 6.66 mg siarczanu miedzi (II), kwas pantotenowy, 73.32 mg cynku, 40mg manganu, 1.2mg jodu, 0.2mg selenu.

Produkt firmy Koebers

Drożdże piwne w granulacie 800 g

 suplement diety o właściwościach odstraszających pasożyty

Psy którym regularnie są podawane drożdże piwne wraz z pokarmem nie są atrakcyjnym obiektem dla pcheł i kleszczy, bowiem ciało przesyca się substancjami, które działają odstraszająco na pasożyty.

Skład: drożdże piwne.

ocet jabłkowy

 suplement diety o właściwościach odstraszających pasożyty

Psy którym regularnie jest podawany ocet jabłkowy wraz z pokarmem lub wodą nie są atrakcyjnym obiektem dla pcheł i kleszczy, bowiem ciało przesyca się substancjami, które działają odstraszająco na pasożyty.

Skład: ocet jabłkowy.

 

Produkty ułatwiające walkę z pasożytami zewnętrznymi, w tym pchłami

Oprócz typowych środków chemicznych i suplementów diety w ofercie sklepów zoologicznych znajdziemy produkty, które ułatwiają walkę z pchłami w sposób mechaniczny.

 

Produkt firmy Trixie:

Gęsty grzebień do wyczesywania pcheł

Skutecznie wyczesuje pchły oraz wszy razem z gnidami i jajami. Wzór odpowiedni dla psów. Długość 7cm.

Produkt firmy Bruer:

Ultrax ultradźwiękowa zawieszka na kleszcze i pchły

Urządzenie ultradźwiękowe przeciw kleszczom i pchłom dla zwierząt w postaci zawieszki, którą należy przypiąć do obroży psa. Po uruchomieniu wydaje ultradźwięki, które odstraszają insekty i jednocześnie nie są słyszalne przez zwierzęta i ludzi. nie zakłócają tez pracy urządzeń elektronicznych. Produkt jest nietoksyczny i odporny na wilgoć (IP13). Działa przez rok od momentu uruchomienia.

 

Opracowała Redakcja Portalu Świat Czarnego Teriera

 

Bibliografia:
zebrane materiały własne, ulotki informacyjne wymienionych w tekście produktów oraz:

- Parazytologia i parazytozy zwierząt, Jerzy Gundłach Lech, Andrzej Sadzikowski Bernard, wydawnictwo PWRiL, data wydania 2006;

- Parazytologia weterynaryjna. Georgis, D.D. Bowman, wyd. I polskie, red. A. Połozowski, rok wydania: 2012;

- Dermatologia małych zwierząt. Kolorowy atlas i przewodnik terapeutyczny, L. Medleau, K.A. Hnilica, wyd. I polskie, red. J. Popiel, rok wydania: 2008;

- http://ec.europa.eu/;

- http://parasitipedia.net/.

 

 

Copyright by Świat Czarnego Teriera. All Rights Reserved.

Kopiowanie ze strony zdjęć, grafiki, treści i innej zawartości Portalu Świata Czarnego Teriera, bez zgody właściciela jest zabronione.

Projekt i wykonanie Narodziny Gwiazdy

Stronę najlepiej oglądać w rozdzielczości 1024 x 768